กลิ่นอายความทรงจำ

กลิ่นหอมของต้มยำกุ้งโชยออกมาจากครัว เรียกน้ำย่อยได้ดีทีเดียว

แม่ของม่านมุกทำอาหารรอไว้หลายอย่างผัดเปรี้ยวหวาน หมูทอดกระเทียม ปลาทอดน้ำปลา และไข่เจียวที่ดูจะพูนจานกว่าปกติ

“วันนี้แม่ทำเผื่อเสือกับหนูนับไงลูก” คุณดารินหันมายิ้มให้นับดาว

“ขอบคุณมากเลยนะคะคุณแม่ กลิ่นหอมมากเลยค่ะ”

นับดาวยกมือไหว้และยิ้มตอบด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

โต๊ะอาหารถูกจัดเรียบร้อย พวกเราทั้งสี่คนนั่งล้อมวงกันแบบเรียบง่าย

คุณดาริน ม่านมุก ณภัทรและนับดาว

“เสือกินเยอะ ๆ นะลูก ผอมลงรึเปล่าเรา?” แม่ถาม

“คงเพราะอากาศที่นั่นครับ แถมงานยุ่งแทบไม่มีเวลาทำอะไรเลย”

ณภัทรพูดพลางตักข้าวใส่จาน

“แต่แม่ว่าเสือดูโตขึ้นนะ ดูนิ่งขึ้น”

คุณดารินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

นับดาวแอบมองณภัทรที่นั่งฝั่งตรงข้าม เขากำลังตักไข่เจียวใส่จานนับดาวโดยไม่ได้ถามล่วงหน้า

“ยังชอบกินไข่เจียวอยู่ไหม?”

เขาถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้มือนับเกือบเผลอปล่อยช้อนหล่น

“จำได้ด้วยเหรอคะ” นับดาวถามเสียงเบา พยายามเก็บรอยยิ้มไม่ให้ดูออกเกินไป

“ก็มีคนเคยกินไข่เจียวเปล่า ๆ สองจานติดตอนอยู่ ม.ปลายนี่นา”

เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตาอ่อนโยน

ม่านมุกหัวเราะขึ้น “โอ๊ย พี่ยังจำได้อีกเหรอพี่เสือ นั่นมันตั้งกี่ปีมาแล้ว”

“บางอย่างมันจำง่ายกว่าที่คิดนะ”

 เขาพูด ขณะตักข้าวคำถัดไป แล้วหันกลับไปคุยกับแม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ใจนับดาวยังเต้นแรงอยู่เงียบ ๆ กับคำว่า

‘บางอย่างมันจำง่ายกว่าที่คิด’

หลังมื้อเย็นผ่านไป ม่านมุกพานับดาวขึ้นไปเก็บของที่ห้อง

ส่วนณภัทรกับแม่ก็นั่งคุยกันเรื่องงาน เรื่องบ้าน

และเรื่องงานที่บริษัทของแม่

ห้องนั่งเล่นเปิดไฟสีส้มนวลอ่อน โซฟาผ้าสีครีมดูอบอุ่น และมีเสียงโทรทัศน์จากช่องข่าวเบา ๆ เป็นฉากหลัง

“นับดาว” เสียงณภัทรเรียกเธอตอนที่เธอกำลังเดินผ่านโถงกลาง

นับดาวหันไปตามเสียง เห็นเขานั่งอยู่คนเดียวบนโซฟา ถือแก้วน้ำเย็นในมือหนึ่ง อีกมือวางพาดพนักพิงอย่างสบาย ๆ

“คะ?” นับดาวขานรับ เบี่ยงตัวเข้าไปใกล้

“จะกลับพรุ่งนี้เช้าเลยเหรอ?” เขาถาม น้ำเสียงเรียบแต่ฟังดูจริงใจ

“คงยังค่ะ น่าจะสาย ๆ หน่อย ยัยมุกบอกจะไปส่งสายๆหน่อยค่ะ”

 นับดาวยิ้มบาง ๆเขาหัวเราะน้อย ๆ

“ก็ดี จะได้คุยกันมากกว่านี้หน่อย”

เขาพูดพลางยกแก้วจิบเบา ๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะกาแฟ

แค่ประโยคนั้นนับดาวก็รู้สึกว่าทั้งบ้านอุ่นขึ้นอีกนิด ทั้งที่อุณหภูมิคงเดิม

“นับโตขึ้นมากเลยนะ” เขาพูดต่อ มองนับดาวด้วยแววตาที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม

“แล้วพี่เสือล่ะคะ” ฉันถามกลับพลางหัวเราะเขินๆ

“โตขึ้นแล้วก็ระวังความรู้สึกคนอื่นมากขึ้นด้วย”

เขาตอบพลางละสายตาไปชั่วครู่

“บางทีโตแล้วมันก็เหงาเหมือนกันนะ”

นับดาวเงียบลง เหมือนคำพูดของเขาพุ่งเข้ามาในใจของนับดาวเองด้วย

เสียงนาฬิกาแขวนเดินติ๊กต่อกช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบ

และในความเงียบนั้นนับดาวกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด

หลังบทสนทนาในห้องนั่งเล่นจบลง ทั้งสองคนก็เงียบไปครู่หนึ่ง

เสียงนาฬิกาบนผนังดังเป็นจังหวะกับลมจากพัดลมเพดานที่หมุนช้า ๆ

แสงไฟอ่อน ๆ คล้ายโอบล้อมเราทั้งคู่ไว้ในบรรยากาศแสนสงบ

“งั้นนับขึ้นไปนอนก่อนนะคะ”

นับดาวพูดขึ้นเบา ๆ เมื่อรู้สึกว่าความเงียบเริ่มยาวนานเกินไปสำหรับหัวใจที่เต้นแรงอยู่เงียบ ๆ แบบนี้

“อืมฝันดีนะ นับ” เขาตอบ พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่นับดาวมองไม่ออกว่าคือความเอ็นดูหรือบางอย่างที่มากกว่านั้น

นับดาวพยักหน้า ยิ้มตอบ และค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดเบา ๆ

เตียงเดี่ยวสองเตียงถูกจัดไว้ข้างกัน

ม่านมุกกำลังเปิดโทรศัพท์เลื่อนหน้าฟีดข่าวอย่างไม่มีจุดหมาย

ส่วนนับดาวนอนตะแคงหันหลังให้ไฟกลางห้อง ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปยังรอยยิ้มของใครบางคนที่ยังติดอยู่ในใจ

“แกยังเขินพี่ฉันเหมือนเดิมเลยเนอะ” ม่านมุกพูดลอยๆ ขึ้นมาเสียงเบา

“บ้า...ใครเขิน” นับดาวตอบทั้งที่ยังไม่กล้าหันกลับไปหา

“จำได้ไหม ตอน ม.4 แกเคยบอกว่า ‘ถ้าโตขึ้นแล้วพี่เสือโสด จะจีบเลย ”

นับดาวหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ตอนนั้นฉัยยังเป็นเด็กไง”

ม่านมุกไม่พูดอะไรต่อ แต่นับดาวรู้ว่าเธอยิ้มอยู่แน่ ๆ

ผ่านไปสักพัก ม่านมุกปิดไฟกลางห้อง เปิดเพียงไฟหัวเตียงที่สาดแสงอุ่น ๆ คล้ายจะบอกให้หัวใจได้พัก

เสียงหายใจสม่ำเสมอบอกว่าม่านมุกหลับไปแล้ว ทิ้งนับดาวให้นอนลืมตาอยู่ท่ามกลางความเงียบ

แต่แล้วเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น

ก๊อก…ก๊อก…

นับดาวผงกหัวขึ้นจากหมอน ลุกเดินไปที่ประตูห้องอย่างลังเล

เมื่อเปิดออก ก็พบกับร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าห้องในชุดนอนสบาย ๆ เสื้อยืดกับกางเกงผ้าลินินสีอ่อน

“ขอโทษที่มารบกวนดึก ๆ นะ” ณภัทรพูดเบา ๆ

“แต่พี่ลืมถามเรื่องงาน นับเมื่อเย็น”

นับดาวยิ้มบาง ๆ ก่อนพยักหน้าเชิญเขาออกไปคุยที่โถงหน้าห้อง ซึ่งมีโซฟาเล็ก ๆ สำหรับนั่งเล่น

ทั้งคู่นั่งลงห่างกันพอประมาณ

นับดาวเล่าเรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องเพื่อนในมหาวิทยาลัย ส่วนเขาก็นั่งฟังเงียบ ๆ พร้อมพยักหน้าเป็นระยะ

“พี่ว่านับน่ะ โตขึ้นเยอะจริง ๆ ไม่ใช่แค่หน้าตา แต่เหมือน…นิ่งขึ้น เข้าใจคนอื่นมากขึ้น”

นับดาวหันไปมองเขา ดวงตาสบกันในความสลัว

หัวใจเธอสั่นไหว กับคำชมที่ไม่มีท่าทีล้อเล่นเลยสักนิด

“ขอบคุณนะคะที่ยังจำนับได้”

ณภัทรยิ้มบาง ๆ

“ไม่มองเห็นนับเป็นแค่เพื่อนน้องสาวอีกแล้วใช่ไหมคะ?”

นับดาวเผลอพูดออกไปแบบไม่ได้ตั้งใจ น้ำเสียงนั้นเบาเหมือนกระซิบให้ตัวเองฟัง

ณภัทรชะงัก แต่แล้วเขาก็หัวเราะเบา ๆ มองนับดาวด้วยสายตาที่ต่างไปจากเมื่อเย็นสายตาที่อ่อนโยน และอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยได้รับจากใคร

“เปล่าหรอก”

เขาพูดเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่ออย่างชัดเจน

“พี่มองนับ เหมือนน้องสาวของพี่อีกคน”

คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบเงียบไปชั่วขณะ นับดาวนิ่งนั่งนิ่ง ราวกับหัวใจหยุดเต้น

นับดาวนิ่งนั่งนิ่ง ราวกับหัวใจหยุดเต้นไปจริง ๆ

คำว่า "น้องสาวของพี่อีกคน"

ฟังดูเหมือนอ่อนโยนแต่กลับบาดลึกเข้าไปถึงข้างใน

เธอไม่รู้จะยิ้มหรือจะร้องไห้ดีไม่แน่ใจว่าควรพูดอะไรต่อ หรือเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนี้เงียบ ๆ

เหมือนเด็กโง่ที่เผลอเปิดเผยหัวใจตัวเองให้คนที่ไม่เคยคิดจะรับมันไว้ณภัทรเองก็คงไม่รู้หรอก ว่าประโยคนั้นของเขามันบาดลึกเข้าไปภายในใจของเธอ

“ค่ะ”

เสียงเธอหลุดออกมาเบา ๆ แผ่วราวกับลมที่ผ่านหน้าต่างห้อง

เขายังคงมองเธออยู่ ราวกับจะพูดอะไรอีก

แต่ก็ไม่มีถ้อยคำใดเอ่ยออกมา นอกจากเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่แน่ใจว่าต้องการปลอบ หรือแค่รู้สึกผิด

นับดาวเบือนหน้าหนีเธอกลัวจะเผลอให้ดวงตาพูดแทนความรู้สึกที่เก็บไว้

กลัวจะเผลอให้น้ำตาหยดลงต่อหน้าเขาและกลัวที่สุดว่าเขาจะรู้

ว่าเธอไม่ได้มองเขาเป็นพี่ชาย

“ดึกแล้วค่ะ พี่เสือไปพักเถอะ”

เธอพูดเรียบ ๆ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

ก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ พลางยกมือไหว้เบา ๆ อย่างมีมารยาท

“ฝันดีนะคะ”

เธอหันหลังให้เขาโดยไม่รอคำตอบก้าวเท้าช้า ๆ กลับเข้าไปในห้องประตูปิดลงอย่างเงียบงัน

แต่ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยเสียงดังโครมคราม

เธอทิ้งตัวลงบนที่นอนน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาเงียบ ๆ

ไม่ได้สะอื้น ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายแต่มันคือความเจ็บปวดแบบเงียบ ๆเจ็บแบบที่ไม่มีใครเห็นและไม่มีใครรู้