บทที่5ก็คนมันไม่ใช่

ปึก 

บรึ้น

"ไอ้หมอบ้า หากจะไม่ไปส่งถึงบ้านทำไมไม่บอกแต่ครั้งแรกเล่า" โทสะมีมากจนเธอต้องโพล่งเสียงตามหลังรถของเขา ลี่ถิงยืนหันหน้าหันหลังหากจะโทรไปหาพ่อก็น่าจะเกิดปัญหาแน่ เธอตัดสินใจเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่บ้านแทน

หมอซางกลับมาที่โรงพยาบาลใบหน้าของหมอค่อนข้างเครียดเพราะรายงานที่ต้องสรุปการส่งนั้นเกิดปัญหาเล็กน้อย อีกทั้งตัวเองก็เป็นถึงหนึ่งในผู้บริหารโรงพยาบาล หากเกิดข้อผิดพลาดอาจจะทำให้โรงพยาบาลเดือดร้อนได้

ระหว่างที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูที่แฟ้มปึกใหญ่ เสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้น

ครืด ครืด

หมอซางเอื้อมมือไปหยิบมือถือที่วางไว้บนโต๊ะข้าง ๆ เขา แต่ก็ไม่ได้มองดูเบอร์ว่าใครที่โทรเข้ามา เมื่อกดรับเท่านั้น

( หมอซางได้ยินข่าวว่านายจะแต่งกับยัยมารร้ายลี่ถิงเหรอ)

"ไปได้ข่าวมาจากไหน"

(วงในเขาลือกันทั่ว ตระกูลจางถือว่าฉลาดพอตัวที่เอาลูกสาวมาถวายตระกูลซู)

"เหอะ เรื่องนี้เป็นเพราะตงหยางแท้ ๆ ที่ทำให้ฉันต้องเดือดร้อน"

(นายจะมาโทษพี่ใหญ่ได้ยังไง ก็เรื่องทั้งหมดยัยลี่ถิงเป็นคนก่อขึ้นทั้งนั้น แต่ก็เอาเถอะเธอเองคงสำนึกแล้วละ หวังว่านายจะเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงเธอแล้วกัน)

"ตงฉิน หากนายโทรมาเพื่อพูดเรื่องนี้ละก็แค่นี้นะ"

ตื๊ด ๆๆ

หมอซางถึงขั้นหัวเสีย จากเดิมก็เครียดเรื่องงานอยู่แล้วเพื่อนยังโทรมาล้อเรื่องงานแต่งที่ตนปฏิเสธยากอีก ยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิด จากแฟ้มที่กางออกกว้างก็ต้องปิดมันลงทันที

"บ้าจริง" เสียงเขาสบถขึ้นอีกครั้ง พร้อมกุมขมับตัวเองแน่น หากไม่ใช่เรื่องโรงพยาบาลที่พ่อเอามาเป็นเครื่องมือ มีหรือคนอย่างเขาจะยอม

ส่วนจางลี่ถิงเธอนั่งรถแท็กซี่มาถึงที่บ้านเมื่อลงจากรถคนที่ตั้งหน้าตั้งตารอก็คือแม่ของเธอ

"ถิงถิง ทำไมได้นั่งแท็กซี่มาละลูก"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่"

"หมอซางไปไหนละ ทำไมไม่มาส่งหนูถึงบ้าน"

"อย่าถามถึงเขาเลยค่ะ"

เธอตอบแม่ด้วยอาการหน้าเหวี่ยงเล็กน้อย พร้อมทั้งใบหน้าที่บูดบึ้งของเธอ ก็มันน่าโมโหที่หมอหนุ่มไล่เธอลงกลางทางแบบไม่ไยดี แถมยังไม่คิดที่จะเป็นห่วงความปลอดภัยเธออีก

"แม่ขอโทษนะ ที่ทำให้หนูเป็นทุกข์"

"แม่ค่ะ แม่จะมาขอโทษหนูทำไม หมอซางต่างหากที่ผิด คอยดูนะหนูจะไม่ง้อเขาสักคำ คิดว่าเขาเหนือกว่าเราจะทำอะไรก็ได้คนแบบนั้นหนูเองก็ไม่อยากแต่งด้วย"

เธอพูดตัดพ้อเพราะน้อยใจที่ผู้ชายคนนั้นคนที่กำลังจะมาใช้ชีวิตร่วมกันกับเธอไม่หวงความรู้สึกเธอสักนิด จริงอยู่ว่าเธอไม่ใช่คนดีอะไรทุกอย่างเกิดจากเธอ ทว่าเธอเองก็พร้อมปรับปรุงตัว แต่ทำไมเขาไม่ยอมให้โอกาส

ลี่ถิงกระแทกเท้าหนัก ๆ เดินขึ้นบ้านด้วยท่าทีหงุดหงิดปนโมโห เมื่อเข้ามาในห้องเธอก็เหวี่ยงกระเป๋าแบรนด์เนมใบเล็กคู่ใจลงกับที่นอนกว้าง แล้วเดินมานั่งโซฟาอีกตัวที่อยู่ภายในห้องนอนหรู

"คิดว่าตัวเองวิเศษอยู่หรือไง ไอ้หมอโรคประสาท" ที่จริงหมอซางก็ไม่ใช่หมอโรคประสาทอย่างที่เธอด่าหรอกนะ แต่หมอเป็นหมอตรวจโรคทั่วไปมากกว่า แต่ที่ต้องด่าคงอยากระบายมันออกมา

 

ฮัดชิ้วว

หมอซางเอนหัวพิงพนักเก้าอี้แต่อยู่ ๆ ก็จามออกมาเสียแบบนั้น ไม่รู้ว่าเป็นหวัดเพราะร่างกายพักผ่อนหน่อย หรือเพราะลี่ถิงกำลังด่าอยู่กันแน่

 

วันต่อมา

โรงพยาบาลมีประชุมระดับผู้บริหาร ส่วนเรื่องที่ประชุมในรอบเช้าของวันนี้ก็คงเป็นเรื่องการพัฒนาโรงพยาบาลให้ก้าวล้ำนำสมัยการปรับเปลี่ยนอุปกรณ์การแพทย์หลาย ๆ อย่าง การพัฒนาบุคลากรของโรงพยาบาลด้วย เรียกได้ว่าเป็นการปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่

หมอซางหน้านิ่วคิ้วขมวดเดินออกมาจากห้องประชุม ยังไม่ถึงห้องพักด้วยซ้ำ หมอสาวที่เป็นเพื่อนสนิทของหมอก็เดินเข้ามาทัก

"ประชุมหนักหรือคะหมอ หน้ายับมาเลย"

"นิดหน่อยครับ ทำเอาเครียดพอตัว"

"หมอซางเก่งมากนะคะ เรียนรู้อะไรได้หลาย ๆ อย่าง"

"แต่ก็ไม่ใช่เรื่องดีนะ เพราะมันเหนื่อย" 

หมอซางยิ้มร่าในรอบหลายวันที่เอาแต่หน้าบึ้ง หมอสาวคนสวยที่มีชื่อว่า มู่หลัน เป็นหมอสูติแต่ถือว่าเป็นหมอหญิงคนเดียวที่หมอซางสนิทที่สุดจนพยาบาลหลายคนคิดว่าหมอจะต้องชอบพอกับหมอมู่หลันเป็นแน่

"ประชุมเสร็จก็เที่ยงพอดี เราไปหาอะไรทานกันไหมคะ"

"งั้นรอผมสักครู่นะ ขอกลับไปเอาของที่ห้องก่อน"

"เจอกันที่รถเลยนะคะ"

"ครับ"

หมอหลันหันหลังเท่านั้นหมอซางก็มองเธอแล้วยิ้ม แววตาของหมออาจจะดูวางเปล่าไม่ได้คิดอะไร แต่คนที่หันหลังไปเมื่อครู่รู้สึกว่าแววตาจะประกายกล้าอย่างอ่อนหวาน

ทั้งคู่นัดกันที่รถ เมื่อหมอซางมาแล้วก็ไม่รอช้ารีบไปที่รถของตัวเองที่หมอหลันยืนรออยู่

"ขอโทษนะที่ให้รอนาน พอดีผมเคลียร์เอกสารบนโต๊ะอยู่"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

แทรกร่างขึ้นไปนั่งหมอเป็นคนขับ ส่วนร้านอาหารที่มาทานก็ไม่ได้ไกลจากโรงพยาบาลเท่าไรนัก หมอหลันและหมอซางจอดรถที่ลานจอดจากนั้นก็เข้าไปในร้าน หนุ่มหล่อร่างสูงกว่าร้อยเก้าสิบ สามเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวไร้เสื้อกาวน์ขาวสะอาดมาสวมทับแต่เชื่อเถอะว่าความหล่อของหมอก็สะกดตาสาวหลาย ๆ คน

"ดีนะคะที่ร้านนี้คนไม่เยอะ"

เป็นหมอหลันที่พูดขึ้นหญิงสาวร่างเล็กใส่ชุดกระโปรงคลุมเข่าน่ารัก ผมยาวดกดำใบหน้าจิ้มลิ้มหากจะบอกว่าหมอหลันเป็นคนตัวเล็กก็น่าจะถูก

ระหว่างที่เลือกเมนูอาหารอยู่นั้น ใครจะไปคิดว่าโลกมันจะกลมร้านอาหารมีมากแต่ว่าที่คู่หมั้นของหมอก็ดันมาที่ร้านเดียวกัน

"ถิงถิง ไปนั่งตรงนั้นไหม"

หนิงเอ๋อชวนเพื่อนเดินเข้าไปข้างใน ระหว่างที่สายตากวาดมองไปทั่วร้าน ลี่ถิงก็เจอคุณหมอหนุ่มว่าที่คู่หมั้นกำลังก้มเลือกเมนูอาหาร

เธอยิ้มขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะจูงมือเพื่อนเข้าไปนั่งโต๊ะติดกับหมอซาง

"เอ๊ะ นั้นหมอซางนี่" หนิงเอ๋อพูดขึ้นเหมือนตกใจที่บังเอิญเจอ

"ก็ใช่ไง เมื่อคืนทำฉันไว้แสบมาก มากับสาวซะด้วย"