บทที่6 นางร้ายในสายตา

จางลี่ถิงเดินมาทางโต๊ะของหมอซาง มาถึงก็หยุดเท้านิ่งอีกมือก็จับมือของหนิงเอ๋อไว้แน่น

"คุณหมอมาทานข้าวหรือคะ" เธอยิ้มออกมาจนเห็นฟันขาว ส่วนหมอซางก็ช้อนสายตาขึ้นมามอง เมื่อเห็นใบหน้าสีขาวปากแดงระเรื่อแล้วหมอก็พับเมนูอาหารก่อนจะวางมันไว้ตรงหน้าแล้วพูดขึ้น

"ก็เห็นนี่ว่ามาทานอาหาร หรือเธอเห็นเป็นอย่างอื่น"

"นั่นสิคะ แล้วนี่....." เธอหันมาทางหมอหลันจากนั้นก็กลอกตาไปทางหมอซางอีกครั้ง

"จะไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยเหรอ" ก็หมอซางนิ่งราวกับหุ้นใบหน้าไม่เป็นมิตรกับเธอ ลี่ถิงเธอรู้เลยแกล้งแหย่หมอเล่น

"ไม่จำเป็นหรอกมั้ง"

"ไม่จำเป็นได้ยังไงคะหมอ เรากำลังจะหมั้นกันนะ"

คำพูดของเธอทำเอาหมอหลันตกใจมาก หัวใจดวงนั้นเหมือนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่เคยรู้มาก่อนว่าหมอซางจะมีคู่หมั้นแล้ว

"เธอมาทานข้าวไม่ใช่หรือไง ก็ไปซะสิ"

"คุณหมอจะไม่ชวนลี่ถิงนั่งด้วยเหรอคะ นี่ว่าที่คู่หมั้นคุณหมอนะ" คราวนี้เป็นหนิงเอ๋อที่พูด ทำเอาหมอต้องหันมามองหน้าคนที่ยืนข้าง ๆจางลี่ถิง ความคิดของหมอก็คงจะคิดว่าเพื่อนกันไม่ต่างกันเท่าไร

"เออ งั้นเชิญพวกคุณสองคนนั่งด้วยกันสิคะ" คุณหมอสาวสวยคงทำตัวไม่ถูกก็คนที่พึ่งเดินเข้ามาเขาเปิดตัวชัดว่าเป็นว่าที่คู่หมั้น นั้นแปลว่าเขากำลังแสดงสถานะของตัวเองแล้วเธอก็ดันมากับคนที่เขากำลังมีเจ้าของ ทว่า

"หมอหลัน คุณก็เห็นว่าเธอมากับเพื่อน หากจะนั่งทานร่วมกับเราไม่น่าจะสะดวกหรอก"

"แต่....."

"สะดวกสิ หนิงเอ๋อฉันว่าเรานั่งตรงนี้ท่าจะดีนะไหน ๆ ก็มาร้านเดียวกันแล้ว"

พูดจบก็หย่อนสะโพกลงนั่งข้าง ๆ หมอซาง ส่วนหนิงเอ๋อเธอก็นั่งข้างหมอหลัน นี่สินะที่เขาเรียกนางร้ายตัวจริง

เมนูอาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟตามที่สั่ง หมอซางทำหน้านิ่งดุจแม่น้ำไม่เคลื่อนไหว ส่วนหมอหลันแน่นอนว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารพาเธออึดอัด

เมื่อทุกอย่างพร้อมทานแล้ว หมอซางก็ใช้ตะเกียบที่มีคืบอาหารใส่ถ้วยใบเล็กของหมอหลัน และนั้นมันยิ่งทำให้หมอหลันรู้สึกไม่ดีไปกันใหญ่ ทว่าลี่ถิงเธอรู้ดีอยู่แล้วว่าเธอกับหมอซางไม่ได้มีความรักใคร่ฉันชู้สาวแถมเขาก็เกลียดเธอ สิ่งที่ทำก็คงไม่เห็นแก่หน้าเธอเท่าไร

"หมอซางไม่คีบให้ถิงถิงบ้างละคะ เธอนั่งใกล้คุณนะ" เป็นหนิงเอ๋อที่พูดขึ้นทว่าหมอซางก็สวนกลับ

"เธอน่าจะบริการตัวเองได้ดี ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นดูแลหรอกนะ" คนอื่นที่เขาว่าคงเป็นว่าที่คู่หมั้นที่นั่งข้าง ๆ ตอนนี้

"ก็จริงอย่างที่หมอพูด ฉันไม่ได้พิการทุกอย่างครบคงไม่จำเป็นต้องให้ใครตักอาหารให้หรอกนะ" แต่เชื่อเถอะว่าคำพูดนั้นมันทำให้หมอหลันสะท้านไปเล็กน้อย ดูเหมือนว่าที่คู่หมั้นหมอกำลังแซะเธออยู่

"ฉันว่าเรารีบ ๆ ทานเถอะค่ะ จะได้รีบกลับ" หมอหลันเธอทำตัวไม่ถูกจริง ๆ ก็เลยต้องรีบตัดบท ส่วนหมอซางเขารู้ว่าจางลี่ถิงต้องการจะประชด แต่สิ่งที่หมอทำได้คือหันมาส่งสายตาดุร้ายใส่เธอก็เท่านั้น

เวลาผ่านไปพักใหญ่ต่างคนก็ต่างอิ่มท้อง หมอหลันไม่รอช้าที่จะชวนหมอซางกลับโรงพยาบาล ส่วนสองสาวอย่างลี่ถิงและหนิงเอ๋อเอาแต่นั่งกลอกตามองคนทั้งสอง จนกระทั่ง ลี่ถิงพูดบ้าง

"ก็ดีเหมือนกัน ฉันเองก็ทำงานค้างไว้ หนิงเอ๋อเธอไปรอฉันที่รถแล้วกัน เดี๋ยวฉันขอเข้าห้องน้ำก่อน"

"ได้สิ" ลี่ถิงเธอเดินลับตาไปทางห้องน้ำของลูกค้า ส่วนหมอซางก็เอาแต่จ้องมองอย่างไม่ละสายตา และเป็นหมอซางที่เอ่ยบอกคุณหมอหลันเพื่อนร่วมงาน

"มู่หลันคุณไปรอผมที่รถแล้วกัน ผมเองก็อยากเข้าห้องน้ำ"

"ได้ค่ะ"

หมอซางมาเข้าห้องน้ำจริง แต่ห้องน้ำชายหญิงอยู่คนละฝั่งเขาเข้าไปแค่ล้างมือ จากนั้นก็ออกมาดักรอลี่ถิงที่หน้าห้องน้ำหญิง

พลันร่างอรชรเดินออกมาเท่านั้นเสียงเข็มของหมอก็ทักขึ้น

"เดี๋ยว" เท้าเล็กชะงักพร้อมทั้งกวาดสายตามามองคนตัวสูงที่ยืนพิงผนังหน้าห้องน้ำอยู่

"ไม่ทราบว่าหมอซางมีอะไรหรือคะ" น้ำเสียงเหมือนจะประชดเล็กน้อย

หมอซางไม่รอช้ารีบสาวเข้ามาประชิดว่าที่คู่หมั้น พร้อมทั้งเอื้อมมือไปบีบที่แขนเธอแน่น

"ฉันเจ็บนะ"

"อย่าทำให้ฉันต้องเกลียดเธอมากกว่านี้ หมอหลันเป็นเพื่อนของฉันอย่ามายุ่งกับเธอ" ว่าแล้วก็สะบัดแขนเรียวเล็กจนหลุดพ้นมือ สายตาของเขาไม่ได้มองลี่ถิงด้วยความเอ็นดูแต่อย่างใด ส่วนลี่ถิงในสายตาหมอเธอคือนางร้ายดี ๆ นี่เอง

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย"

"แต่คำพูดเธอกำลังจะทำร้ายน้ำใจหมอหลันอยู่"

"นี่นาย....หมอซาง หมอสำคัญตัวอยู่หรือเปล่า สิ่งที่ฉันพูดไปกระทบส่วนไหนไม่ทราบ ทุกคำล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น"

จริงอยู่ว่ามันเป็นความจริง แต่ตอนนี้คุณหมอหนุ่มหล่อคงไม่สนใจหรอกเพราะในสายตาหมอมันไม่เห็นลี่ถิงอยู่ในนั้นด้วยซ้ำ อย่างที่บอกว่าคนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด

ลี่ถิงเล่นเกมจ้องตากับหมออย่างน่าใจหายต่างฝ่ายต่างไม่ยอมหลบสายตา จนกระทั่งหมอซางเองเป็นฝ่ายละสายตาไปเสียก่อน เหตุผลเพราะหมอเป็นห่วงคนที่รออยู่ต่างหาก

หมอซางเดินลับตาไปแล้วความอ่อนแอของเธอก็ย่อมมี 

"เจ็บชะมัด บีบมาได้" ต้นแขนเล็กเป็นรอยนิ้วมือเปื้อนใหญ่ มันแดงระเรื่อขึ้น ลี่ถิงได้แต่ก้มมองแต่ก็ต้องถอนหายใจอีกครั้ง

"นี่คงเป็นผลกรรมของเธอสินะ ลี่ถิง"

ชุดเดรสสีดำแขนกุดที่เธอสวมใส่มันเผยให้เห็นต้นแขนที่พึ่งถูกบีบไป วันนี้ก็เป็นใจเสียด้วยอากาศไม่หนาวทำให้เธอต้องใส่เสื้อตัวนี้มา 

"ถิงถิง แขนเธอไปโดนอะไรมา" ทันทีที่ร่างของเพื่อนแทรกขึ้นมาบนรถ สายตาของหนิงเอ๋อก็เหลือบไปเห็นรอยแดงที่ต้นแขนจนได้

"ไม่มีอะไรหรอกฉันเดินซุ่มซ่ามไปนิด เลยชนขอบประตู"

"เธอไม่เคยเป็นคนซุ่มซ่ามขนาดนี้นี่"

"ช่างเถอะฉันไม่เป็นอะไร ไปกันเถอะฉันอยากเคลียร์งานให้เสร็จเร็ว ๆ "

เธอพยายามตัดบทไม่อยากให้หนิงเอ๋อถามอะไรมาก ส่วนหนิงเอ๋อแม้จะสงสัยแต่ก็ต้องเก็บไว้ในเมื่อเพื่อนบอกว่าชนประตู ก็คงเป็นอย่างนั้น และยอมที่จะเคลื่อนรถกลับไปห้องเสื้อทันที