บทที่ 575

เย่ฮวนเอ่อร์ยืนอยู่กับที่ สบตากับเฉินจิ้นนิ่งงัน

เฉินจิ้นเองก็ชะงักไป

สวี่เชี่ยนมองตามสายตาของเฉินจิ้น พอเห็นเย่ฮวนเอ่อร์ก็ถามทันที “เฉินจิ้น ผู้หญิงคนนั้นคือใครเหรอ?”

เฉินจิ้นไม่ตอบ

เย่ฮวนเอ่อร์หันหลังเดินจากไปทันที

เย่ฮวนเอ่อร์อยากออกไปจากที่นี่ เธอไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้ มันทำให้เธออึดอัดจนหายใจไม่ออก

เพราะเดินเร็วเกินไป เธอเลยชนเข้ากับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

เย่ฮวนเอ่อร์รีบขอโทษ “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ชายคนนั้นสบถเสียงดัง “ขอโทษแล้วมันหายหรือไงวะ วันนี้กูเสียไปไม่รู้เท่าไหร่ มึงยังจะมาให้กูซวยซ้ำอีก…”

แต่ทันใดนั้นเขาก็หยุดพูด เพราะเขาเห็นใบหน้าขาวใสของเย่ฮวนเอ่อร์ ใบหน้ารูปไข่ที่สดใสสะอาดตา ทำให้เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง

สายตาโลมเลียของชายวัยกลางคนไล่มองเธอจากบนลงล่าง “ไม่อยากเชื่อว่าเป็นเด็กสาวหน้าตาดีขนาดนี้”

เย่ฮวนเอ่อร์สวมเสื้อไหมพรมสีขาว กระโปรงพลีต ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อขนเป็ดสีขาว ผมยาวสีดำถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง ใบหน้าใสสะอาดบริสุทธิ์ราวกับหลุดมาจากรั้วมหาวิทยาลัย ตัดกับบรรยากาศรอบข้างอย่างสิ้นเชิง ทำให้เธอสะดุดตามาก

สายตาหื่นกระหายของชายคนนั้นทำให้เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกไม่สบา