บทที่ 5 เลี้ยงส่งวันเรียนจบ

“นี่อันดา วันนี้กลุ่มแพรวชวนไปฉลองเรียนจบอ่ะ เราไปกันไหม” สองสาวเดินควงแขนกันเดินเข้าร้านคาเฟ่แถวมหาวิทยาลัย

“วันนี้เลยหรอ?”อันดาหันหน้าไปถามฮันน่าเพื่อนของเธอที่เดินมาด้วยกัน

“อือ น่านะ ไปเถอะนะ นาน ๆ ที”ฮันน่ามองหน้าสายตาอ้อนวอนรอคำตอบว่าเพื่อนจะตอบแบบไหน

“…”

“นาน ๆ ที นี่เราเรียนจบละด้วย ไม่มีโอกาสได้เจอกันบ่อย ๆ แล้วนะ”

“อือ อือ ก็ได้ ไปก็ได้”อันดาพยักหน้างึมงัมตอบเพื่อนของเธอ ก่อนจะหยิบจับไอแพดขึ้นมาใช้นิ้วชี้เลื่อนหาที่สมัครงานหลังจากเรียนจบ

“ทำไมต้องหาที่สมัครงานอ่ะแก”

“ไม่ทำงานที่บริษัทพ่อหรอ ทำไมต้องหาสมัครงานที่อื่นด้วยอ่ะ”ฮันน่าถามอันดาด้วยความสงสัย มือหยิบหลอดดูดส่งเข้าปากชิมเมนูใหม่ของร้าน

“จริง ๆ ก็อยากจะทำนะ แต่ก็อยากลองไปหาประสบการณ์ที่อื่นก่อน”

“อือ อือ อื้อ”ฮันน่าเปล่งเสียงในลำคอในขณะที่กำลังดูดน้ำลงคอ

“เดี๋ยวสำลักหรอก”

“ที่นี่ไหม บริษัทอสังหาริมทรัพย์ ยักษ์ใหญ่เลย จะได้เรียนรู้ มาต่อยอดบริษัทพ่อของแกไง”ฮันน่าดึงไอแพดจากตรงหน้าอันดา จิ้มกดค้นหาชื่อบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ใคร ๆ ก็ใฝ่ฝัน

[เอสพีเค เฮ้าส์ บริษัทอสังหาริมทรัพย์และส่งออกเฟอร์นิเจอร์ระดับประเทศ]

“เป็นไง”

“โห จะไหวหรอฮันน่า”เธอคิ้วขมวดมองหน้าจอไอแพด และอ่านชื่อบริษัทที่ฮันน่ายื่นให้อ่่าน จริงอยู่ที่บริษัทพ่อของเธอทำอสังหาริมทรัพย์แต่ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรขนาดนี้

“จะโดนข้อหาไปล้วงความลับเขาไหมเนี่ย”

“คิดมาก เขาไม่สืบทั้งตระกูลหรอก”

“นี่ไง รับสมัครอินทีเรียดีไซน์ เอาดิ ลองดู เดี๋ยวสมัครให้เลย”

“จะดีหรอ”

“ดีสิ ใคร ๆ ก็อยากทำงานที่นี่กันทั้งนั้น”

“...”

“ลองก่อน”

“อืม”อันดาจิ๊ปากลังเล

“โอเค เดี๋ยวลองสมัครดูก็ได้”อันดาก้มหน้าลงมองจอกรอกใบสมัครผ่านหน้าเว็บ

“ละแกไม่สมัครด้วยกันหรอฮันน่า”อันดาหันไปถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างกัน

“แฮ่ ๆ ไม่อ่ะ ขอทำงานที่บริษัทป๊าดีกว่า ขี้เกียจจะปรับตัวอ่ะ”ฮันน่าหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา จะว่าไปบ้านฮันน่าทำธุระกิจเกี่ยวกับรีสอร์ต รายนี้ไม่ทำงานก็นั่งกินนอนกินได้ทั้งชาติแล้ว

“โอเค ไว้ถ้าเปลี่ยนใจก็สมัครไปด้วยกันนะ จะได้ทำงานที่เดียวกัน”อันดาคลี่ยิ้มหวาน ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยมีเพื่อนเลย จนเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง เคทและวสุพ่อของเธอก็ส่งเข้าโรงเรียนนานาชาติ และมาเจอฮันน่านี่แหละที่เข้ามาเป็นเพื่อนกัน แล้วก็มีกันแค่สองคนจนถึงปีสี่

ติ๊ง!!!

“หึ เสียงข้อความอะไรเข้า”นิ้วเรียวจิ้มกดเข้าดูอีเมลก่อนจะร้องกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจ ทำเอาฮันน่าที่นั่งอยู่สะดุ้งตกใจเกือบจะสำลักน้ำพุ่งออกจากปาก

อันดาได้รับข้อความจากเอสพีเคเฮ้าส์ ที่เธอพึ่งกรอกใบสมัครส่งไปไม่ถึงสามสิบนาที

“โชคดีของนังอันแท้ ๆ ”อันดาแหงนหน้า หยิบกระดาษขึ้นมาตบใส่หน้าตัวเอง สมมติว่าเรียกโชคลาก

“งั้นวันนี้ต้องไปฉลอง”ฮันน่ายิ้มดีใจ เอียงหน้ามองอันดา เมื่อได้รับข้อความตอบกลับนัดสัมภาษณ์งานกับบริษัทที่เธอแนะนำ

“แค่นัดสัมภาษณ์เอง ไม่ได้รับเข้าทำงาน”

“นัดสัมภาษณ์ ก็มีชัยไปกว่าครึ่งละไหม”ฮันน่ากระตุกยิ้ม ถึงจะแค่นัดสัมภาษณ์แต่เธอเชื่อว่าเพื่อนของเธอต้องผ่านแน่นอน เพราะอันดาได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเลยแหละ

“แต่อีกใจฉันก็อยากจะทำงานกับพ่อนะ แต่ใจก็อยากเรียนรู้อะไรใหม่ๆ”เธอตักเค้กเข้าปากคำโต ลังเลเป็นวัยทองสองใจ ก่อนจะหยิบหลอดส่งเข้าปาก

อันดาชอบทำอะไรตามใจตัวเอง แต่เธอเป็นคนที่มุ่งมั่นกับสิ่งที่เธอจะทำ ถึงแม้พ่อของเธอจะชอบมองว่าเธอเป็นเด็กตลอดเวลา แต่อย่าลืมว่าเด็กคนนี้ตอนอยู่กับแม่ เธอก็ใจสู้ไม่แพ้ใคร

“อ้าว!! ฮันน่ามาทำอะไรที่นี่”

ศรันเอ่ยถามลูกพี่ลูกน้องในตระกูลเดียวกันกับเขา ก่อนจะชะงักหันไปเล่นหูเล่นตาใส่สาวสวยที่นั่งอยู่ข้างๆฮันน่า

“สวย เพื่อนหรอสวยนะเนี่ย มีแฟนยังจ๊ะ”ศรันยิ้มเจ้าเล่ห์ แซวอันดาตามประสาหนุ่มเจ้าชู้หูไวตาไว

“…” อันดาคลี่ยิ้มให้ศรันตามมารยาท

“ฮ่าๆ หยุดๆ ๆ เลยนะคะพี่รัน คนนี้ห้ามยุ่งเลยนะคะ”ฮันน่ายกนิ้วชี้ส่ายไปส่ายมาเป็นเชิงว่าไม่ให้ยุ่ง

“ว่าแต่พี่รันมาทำไรแถวนี้นะคะ อะไรหอบพี่รันมา ปกติเห็นไปเที่ยวแต่ร้านเหล้า”สาวน้อยยกคิ้วถามศรันอีกครั้ง

“นี่แหน่!! นัดกับเด็กไว้ ไม่ต้องยุ่งเลย”ศรันใช้นิ้วดีดหน้าผากฮันน่าเบา ๆ กลั้นแกล้ง จากนั้นก็เดินไปสั่งเมนูของหวานที่เคาน์เตอร์กับพนักงานในร้าน

“นี่ ๆ คนนี้พี่ศรัน เป็นหมอ แต่เจ้าชู้มาก ลูกชายป้าฉันเอง วันนั้นที่งานประมูลอ่ะเห็นไหม ที่นั่งอยู่ข้างคนหล่อคนนั้น ที่ประมูลบ้านไปได้อ่ะ”ฮันน่าพูดตามที่เห็น กลัวเพื่อนจะตกหลุมพลางคำหวานของศรัน แต่ก็ใช่ว่าอันดาจะมองใครง่าย ๆ จนคนในคณะก็ต่างคิดว่าฮันน่ากับอันดาคบกันซะเอง

“อ่อ ๆ จำได้ คนที่ฉันบอกว่า เจ้าชู้เงียบ”

@ร้านอาหารกึ่งบาร์

ครั้งแรกที่อันดาตัดสินใจมาฉลองตามคำชวนของฮันน่าและแพรว กลุ่มเพื่อนร่วมคณะ เนื่องในโอกาสพิเศษ จบการศึกษาเลยมาเลี้ยงส่งกัน

“เจอกันอีกแล้วนะคนสวย”ศรันเดินถือแก้วเหล้าเดินเข้ามาปาดหน้าสาวสวยอย่างอันดาพร้อมกับมาร์วินที่ทำหน้าตาเก๊กไม่พูดไม่จา

อันดาพยักหน้ารับแล้วคลี่ยิ้มหวานส่งให้ศรัน ทำเอาอีกฝ่ายเสียหลักไม่เป็นท่า

“ชุดนี้บาดใจพี่ยิ่งนัก ต่างกับที่เจออยู่คาเฟ่”

อันดาไม่พูดอะไรต่อ เธอเดินงุนไปที่โต๊ะอาหารหากลุ่มเพื่อน มองบรรยากาศรอบ ๆ แล้วที่นี่น่าจะเป็นร้านอาหารกึ่งบาร์

พอถึงโต๊ะกลุ่มเพื่อน แพรวก็จัดการสั่งอาหารไว้รอแล้วเรียบร้อย แทบไม่ต้องสั่งอะไรมาเพิ่มอีกเลย

“อ้าวอันดา มาแล้วหรอ ฮันน่าละ”แพรวเงยหน้ามองเพื่อนเริ่มคณะที่เพิ่งเดินมาถึงโต๊ะ

“น่าจะกำลังตามมานะ เห็นบอกรถติดหนะ”

“มาแล้ว มาแล้ว นี่ลงจากรถป๊าละจ้างพี่วินแว้นมาเลยนะ กลัวเมาไม่ทันเพื่อน”ฮันน่าเดินรี่มาที่โต๊ะ

“เห้ย นั่น พี่รันหนิ เจอทุกวันเลยช่วงนี้”

ใบหน้าพริ้มเพราเงยขึ้น แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อได้สบตากับใครคนหนึ่งที่นั่งอยู่เคาน์เตอร์บาร์ ก่อนเธอจะหลบสายตาเบนมองไปทางอื่นทำเป็นไม่สนใจ

@ด้านมาร์วิน

“สวยอ่ะดิ”ศรันยิ้มยกมุมปากพูดขึ้นลอย ๆ เมื่อเห็นมาร์วินเอาแต่จ้องมองไปทางโต๊ะกลุ่มนักศึกษาจบใหม่

“อยากมีหมาเด็กเป็นของตัวเองป่าวค้าบ”

“ไร้สาระ เด็กจบใหม่จะสู้ไซด์ไลน์ได้ไง”