Masuk“หึ!! จำไว้ ศักดิ์ศรีของเธอไม่มีตั้งแต่เธอเซ็นสัญญาแล้วอันดา”
Lihat lebih banyak@อิตาลีภายในสวนจัดเลี้ยงวิวทะเลสาบหนึ่งในสถานที่ที่สวยที่สุดในโลก “วันนี้เพื่อนฉันสวยที่สุด”ฮันน่าจับไหล่อันดาที่นั่งอยู่หน้ากระจกจากด้านหลัง อันดาสวยจนเธออดชมเพื่อนไม่ได้ เพราะชุดที่อันดาสวมใส่คือชุดเดรสเกาะอกสีขาว แต่งผ้าฉลุยลายดอกไม้ กระโปรงบอลกราวด์ฟูฟ่องราวกับเจ้าหญิง พร้อมกับที่ติดผมยองใยยาวระพื้น“ถึงเวลาแล้วค่ะคุณอันดา”เสียงสตาฟงานเดินเข้ามาพูดกับอันดา ก่อนเธอจะถอยเก้าอี้ยันกายลุกขึ้น แล้วเดินออกไปหน้าห้องแต่งตัวจับแขนชายมีอายุสูทเทาอ่อน ที่รักเธอดั่งแก้วตาดวงใจ“ลูกสาวพ่อ สวยมาก”วสุพูดเสียงสั่นน้ำตอคลอปราบปลื้ม กว่าลูกสาวจะมีวันนี้ได้ก็ผ่านความเจ็บช้ำมาไม่รู้กี่ครั้ง“ขอบคุณค่ะพ่อ วันนี้พ่อเท่มาก ๆ เลยค่ะ อันว่าตอนนี้แม่คงมองอันอยู่บนฟ้า”อันดาก้มลงมองสร้อยคอสีทองห้อยจี้ล็อกเกตรูปมณฑาแม่ของเธอที่เสียไป ก่อนน้ำตาจะไหลคลอเบ้า“ไม่ร้องนะ ถ้าแม่ยังอยู่แม่คงไม่อยากให้อันร้อง”วสุยื่นมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาลูกสาวแล้วพาอันดาเดินเข้าไปภายในงานจัดเลี้ยงเพลงบรรเลงในงานดังขึ้น สองขาเรียวก้าวเดินเข้าไปภายในงานมองมุมขวามีโต๊ะต้อนรับและถูกปูทับด้วยผ้าเนื้อดีสีขาวสะอาด ประดับประดาด้วยดอก
“พรุ่งนี้เช้าพ่อมีสัมมนากับคู่ค้า พ่ออยากให้อันดาไปด้วย ไปทั้งครอบครัวเราเลย จะถือโอกาสไปพักผ่อน”“อ่อ พ่อมีเรื่องจะคุยกับมาร์วินพอดี วันนี้ถ้ามาร์วินมาถึง อันบอกมาร์วินไปหาพ่อที่ห้องทำงานด้วยนะ”วสุบอกกับลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา ก่อนจะเดินสาวเท้าไปที่ห้องทำงานชั้นสองของคฤหาสน์ริมทะเลสาบ สีหน้าท่าตาดูจริงจัง เธอไม่รู้หรอกว่าพ่อของเธอจะคุยอะไรกับมาร์วิน แต่ดูจากสีหน้าแล้วน่าจะเป็นเรื่องงานและธุระกิจของทางบ้าน“น้าเคทว่า พ่อจะคุยอะไรกับพี่มาร์วินคะ”อันดาเอ่ยถามเคทเสียงใส สองมือจับแป้งคุกกี้ใส่กระดาษไขรอเข้าเตาอบ“ทำไมละ เป็นห่วงมาร์วินหรอ”เคทคลี่ยิ้มมองหน้าลูกเลี้ยง พลางคิดในใจว่าลูกสาวคงจะเริ่มใจอ่อนให้มาร์วินบ้างแล้ว“ป่าวค่ะ อันแค่อยากรู้”คนปากไม่ตรงกับใจยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง“แม่ว่ามาร์วินเขาก็รักอันนะ แม่ว่าใจอ่อนให้เขาได้แล้วมั้ง ถือซะว่าทำเพื่อเจ้าตัวเล็ก”“จะเสียเชิงไหมละคะน้าเคท”“โถเอ๊ย อันดา”“ความรัก มันไม่มีใครเสียหน้าหรอกนะลูกอัน ถ้าเรายังอยากมีกันและกันต่อ ง้อก่อนไม่ได้แปลว่าเสียหน้า ไม่ได้แปลว่าเสียศักดิ์ศรีนะลูก ถ้าเรายังอยากมีกันและกันในชีวิตเราก็ต้องยอมลดอีโก้
“มาได้ยังไง รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน”มาร์วินขมวดคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย หลังจากที่พาอันดาออกมาหน้าตึกร้าง เขาอดห่วงไม่ได้เลย เพราะตอนนี้คนที่เขารักสุดหัวใจกำลังร่วมอยู่ในอันตรายกับเขา“ทำไมไม่ออกอันแต่แรก ว่าทำไปเพราะอัน”เธอคิ้วขมวดจ้องหน้ามาร์วิน ขาเรียวสวยสาวก้าวตามร่างสูงแทบไม่ทัน“มึงจะหนีไปไหน”ธีร์เดินตามมาด้วยความเร็วแสง ดวงคมกริบตวัดหันไปมองแล้วใช้แขนแกร่งโอบร่างบางเอาไว้แล้วใช้เท้าถีบเต็มแรง“อย่าอยู่เลยมึงสองคน เอ๊ะ ไม่สิ สามคน”ธีร์แสยะยิ้ม ชี้ปลายปืนใส่ช่องท้องของอันดา“อย่าทำอะไรอันดานะ ถ้าแกจะทำ ทำฉันคนเดียว เธอไม่เกี่ยว”มาร์วินใช้มือประครองอันดาหลบไปด้านหลังแก่นกายของเขาแล้วพูดกับธีร์“อย่าทำอะไรมาร์วิน”นัยน์ตาใสแต่ดูดุร้ายของสาวสวย เธอไม่เพียงแค่พูด แต่เธอกลับดันแก่นกายมาร์วินให้หลบจากกระบอกปืน“ฮ่า ฮ่า ฮ่า รักกันดีจริง”ธีร์ตะเบ็งเสียงหัวเราะออกมาสุดเสียง แต่ทว่า อยู่ ๆ กลับมีแสงไฟอะไรบางอย่างส่องหน้าเขารถโรลส์รอยซ์สีแดงคันงามสองคันราคาราวสามสิบสองดอลลลาร์ แล่นเข้ามาด้วยความเร็วจอดหน้าตึกร้างสูงราวสิบชั้นของนักธุรกิจโรงแรมอย่างธีร์ ทันทีที่รถโรลส์รอยซ์สีแดงจอดสนิ
เวลาผ่านไปเกือบบ่ายโมงอันดาเตรียมตัวกลับบ้านเพราะอาการอ่อนเพลียดีขึ้นมากแล้ว“อันพอเดินไหวค่ะ”เธอคลี่ยิ้มน้อย ๆ ให้โอเว่นที่คอยพยุงเธอลุกขึ้นจากเตียง“คุณอาวสุติดประชุด พี่เลยอาสาพาอันดากลับบ้าน อันดาคงไม่ติดอะไรนะ”โอเว่นมองหน้าร่างบาง“อือ จริง ๆ อันให้ฮันน่าไปส่งก็ได้นะคะ อันเกรงใจ”“อ่อ ละนี่ฮันน่ายังไม่กลับมาอีกหรอ”โอเว่นเปลี่ยนประเด็นพูดเรื่องอื่น เขาก็ไม่ได้โง่พอที่จะมองไม่ออกว่าอันดารู้สึกยังไงกับเขา แต่ก็ยังพยายามต่อแกรก… ตึก!! เสียงฮันน่าเปิดประตูเข้ามาท่าทางรีบรน“อัน ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกแก”ฮันน่าเดินรี่เข้ามาหาร่างบางที่นั่งอยู่บนรถนั่ง เตรียมตัวกลับบ้าน“พรุ่งนี้ห้าโมงเย็น นาเดียร์มันนัดพี่มาร์วินไปเอาหลักฐานอะไรบางอย่าง แต่ฉันได้ยินมันคุยโทรศัพท์ ฉันว่ามันต้องมีแผนอะไรบางอย่าง”“หรือมันจะฆ่าพี่มาร์วิน”“แล้วทำไมเราต้องสนใจคนแบบนั้นด้วย จะเป็นจะตายก็เรื่องของเขา”“อัน แกอย่าทำเป็นหูหนวกตาบอดได้ไหม ฉันรู้นะว่าแกรักพี่เขาอยู่”“แล้วแกไม่คิดว่าฉันจะเจ็บแล้วจำบ้างหรอ”“เดี๋ยว ๆ ใจเย็น ๆ กันก่อน อันไม่สนใจก็คือไม่สนใจไหมฮันน่า พี่ว่าไม่ต้องพูดถึงมันแล้วจะดีกว่า”





