Mag-log inShare
ตอนที่ 7.2 โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะ
Petsa ng paglalathala:
2026-02-24 21:30:55“คุณภัทรไม่เป็นไร ผมต้องกลับบ้านไปหาแม่พอดี”
“แต่..”
“ผมไม่ฆ่าปาดคอ เพื่อแย่งมรดกจากพี่ชายแท้ ๆ ที่คลานตามตูดกันออกมาหรอกนะครับ ถึงหน้าตาผมจะให้ก็เถอะ”
“พี่ชาย?”
“เอ้า! ก็ใช่น่ะสิครับคุณเจ้านายของพี่กร พี่กรจะกลับบ้านวันนี้ผมเลยถือโอกาสกลับไปเยี่ยมแม่พร้อมพี่กรก็แค่นั้นเอง หน้าผมเหมือนฆาตกรหรือไง”
“ขอโทษด้วย ผมไม่รู้ว่าเป็นน้องชายพี่กร”
” อะไรของคุณเจ้านายพี่กรเนี่ย..แล้วสรุปมีธุระอะไรจะไปคุยกับแม่ผมไหมครับ”“เปล่าครับ..งั้นผมขอตัวก่อน ขับรถกันดี ๆ นะครับ”
“ขอบคุณครับ”
แม้พี่กรจะไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ก็รับรู้ได้ว่าพี่กรหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อย ผมเก็บเศษหน้าที่แตกละเอียดลงบนพื้นขึ้นมาแล้วรีบขึ้นรถเพื่อขับกลับออกไป สายตาผมมองกระจกมองหลังก็เห็นว่าพี่กรกับน้องชายก็ขับรถตามออกมาติด ๆ ผมตบไฟเลี้ยวลงซ้ายชะลอความเร็วของรถลงเพื่อจะตามรถของพี่กรไป
นับวันผมยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโรคจิตเข้าไปทุกที จะไม่ขับตามไปก็ไม่ได้เพราะผมก็ยังรู้สึกเป็นห่วงพี่กรอยู่ดี ด้วยสภาพจิตใจที่เห็นจากเมื่อเช้ายิ่งทำให้ผมเป็นห่วง ถึงจะหายห่วงไปนิดหน่อย ที่อย่างน้อยก็มีน้องชายนั่งรถไปด้วย แต่ก็ไม่วายไม่สบายใจอยู่ดี เพื่อความสบายใจ ก็ตามไปส่งเลยแล้วกัน
- ธนากร -
“พี่กร ผมว่ารถคุณเจ้านายพี่เขาตามเรามานะ”
“อืม”
“พี่ไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีมาใช่ปะ ทำไมเขาดูตามพี่แบบติดตูดขนาดนี้”
“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก ปลาเส้นอยู่ในถุงหลังรถ นั่งกินไปจะได้เงียบ ๆ”
“ของชอบเลย”
“ก็ซื้อมาไว้ให้”
“ขอบคุณค๊าบบบบ”
ผมมองน้องชายที่กำลังเคี้ยวปลาเส้นรสโปรดเข้าปากตุ้ย ๆ สายตาก็เหลือบมองกระจกหลังเห็นรถของคุณภัทรขับตามมาห่าง ๆ ความจริงแล้วเห็นมานานแล้วด้วยแหละ ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคุณภัทรมีจุดประสงค์อะไร กลัวเราหนีหนี้หรอ ถึงกลับต้องขับรถตามมาแบบนี้
“จะตามทันหรอ”
ผมพึมพำกับตัวเอง และมีสายตาของเจ้ากัซหันมามองผมที่กำลังเหยียบคันเร่ง เพิ่มขึ้น สายตาของน้องมันแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่าวิตก
“พี่กรขับรถเร็วทำไมเนี่ย!”
“ไม่ชอบหรอ จะได้ถึงไวไว”
“ไอ้ชอบผมก็ชอบ แต่ต้องไม่ใช่พี่ขับ!”
“พี่ขับมันทำไมห๊ะ”
“มันจะไม่ทำไมเลย ถ้าพี่ขับรถแข็ง!!”
และใช่ครับ ได้ยินไม่ผิด ผมไม่เคยขับรถเกินแปดสิบ และขับรถไม่แข็งด้วย จะประหม่าทุกครั้งที่รอบรถเร็วขึ้น แต่ครั้งนี้กลับแตกต่าง ผมกลับรู้สึกสนุกที่อยากเห็นว่าคุณภัทรจะตามมาทันไหม ราวกับเด็กที่ตื่นเต้นที่ได้ของเล่นใหม่
“เบาดิพี่ คุณเจ้านายของพี่เขาไปไหนต่อไหนตามไม่ทันละ”
“ทำเป็นกลัวไปได้”
“ไม่กลัวก็บ้าแล้ว!ยุบหนอ พองหนอ เกือบตายหนอ รอดแล้วหนอ”
Pinakabagong kabanata
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 21.2 จากลา..เพื่อพบเจอ
“...”“ผ่านไปสองวัน กว่าเจ้าหน้าที่จะพบภัทรก็กลายเป็นศพไปแล้ว ตอนนั้นน้าเสียใจมาก และระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังนำร่างของภัทรที่เสียชีวิต จะขึ้นรถเพื่อจะนำไปชันสูตรที่โรงพยาบาล”“...”“กรเชื่อไหม ตอนนั้นจู่ๆก็เกิดเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ดังมาก น้าจำเหตุการณ์นั้นได้ติดตา และมันมีพายุเข้าแบบแทบจะพัดทุกอย่างหายไปเลยจนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรวมถึงไทยมุงแตกตื่นวิ่งหายกันไปหมดเลย และจู่ๆ ภัทรที่น้าและทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว..”“...”“น้าได้ยินเสียงจริงนะ น้าได้ยินว่า เก้าสิบวัน”“...”“ตอนนั้นน้าจำได้เลยว่ามันคือเสียงภัทร..กรเชื่อไหมน้าคลานฝ่าลมที่พัดกรรโชกนั้นไปเปิดห่อผ้าดิบดู มันคือภัทร ภัทรที่ลืมตามองน้าอยู่จริงๆ”“มีเรื่องเหลือเชื่อขนาดนี้เลยหรอครับ”“ถ้าน้าไม่เจอกับตัว น้าก็คงคิดเหมือนกรนั่นแหละ..แต่นี่มันเกิดกับภัทรขึ้นมาจริงๆ”“แล้วเป็นยังไงต่อหรอครับน้า”“กู้ภัยก็ตกใจ เขายัง
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 21.1 จากลา..เพื่อพบเจอ
ถึงแม้ผมไม่อยากจะเชื่อ แต่ต้องยอมรับว่ามันคือเรื่องจริง ภัทรเสียแล้วจริง ๆ และผมได้ช่วยงานศพของภัปฏิเสธจริงๆ มันเป็นการสูญสียที่กะทันหัน จนผมเองรู้สึกช็อกและไม่รู้เลยว่าน้าชมจันทร์จะช็อกมากแค่ไหนแต่ในระหว่างที่จัดงานศพของภัทร ผมเองก็ไม่เห็นว่าน้าชมจันทร์จะร้องไห้ในงาน แต่ทุกเช้าที่ผมมาช่วยงานจะเห็นดวงตาที่ถูกปกปิดด้วยเครื่องสำอางนั้นบวมเล็กน้อย ซึ่งนั่นเป็นหลักฐานชั้นดีว่าน้าชมจันทร์เองก็เจ็บปวดไม่ใช่น้อยจนเมื่อผ่านพ้นเรื่องงานศพของภัทรไปได้หลายสัปดาห์ ผมยังคงต้องทำงานเช่นเดิม ชีวิตกลับมาวนลูบ ตื่นนอน ไปทำงาน กลับบ้าน นอน แบบเดิมอย่างเบื่อหน่าย หลายครั้งที่ผมมีความรู้สึกคิดถึงอิริยาบถทร อยากคุยอยากเจอ แต่ก็ไม่เคยได้สัมผัสถึงการมีอยู่นั้น หลายครั้งที่อยู่บ้านคนเดียวแล้วรู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่ แต่ก็คงเป็นไปแค่เรื่องที่คิดไปเอง และหลายครั้งที่ผมพูดลอย ๆ ขึ้นมาว่าคิดถึง อยากเจอ .. แต่ก็ไร้ซึ่งภาพ เสียง กลิ่น สัมผัส หรือแม้แต่ความฝัน ผมขับรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่ไม่เคยมาเลยสักครั้ง ผมเปิดแชตที่น้าชมจันทร์ส่งโลเคชั่นมาให้อีกครั
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 20.2 ใครเป็นญาติคนไข้ครับ
เราสามคนหัวเราะร่าราวกับว่ามันเป็นเรื่องสนุกสนาน ผมอยู่คุยจิปาถะกับน้าชมจันทร์และภัทรจนค่ำ ก็ขอตัวกลับเพราะวันนี้น้าชมจันทร์ขอเฝ้าภัทรเอง และผมต้องเร่งเคลียร์เอกสารเพราะกำลังจะปิดยอดขายรายปีด้วย ผมคอยช่วยน้าชมจันทร์สลับกันเฝ้าภัทรที่อาการเริ่มดีขึ้นมามากแล้ว อยู่แบบนั้น และฟังภัทรบ่นอยากกลับบ้านหลายต่อหลายรอบ จนแทบจะเป็นเรื่องปกติ“พี่กร”“ว่าไงภัทร”“ผมชอบพี่นะ”“พี่ก็ชอบภัทรนะ ภัทรเป็นน้องที่ดีที่สุดที่พี่เจอมาเลย”“แต่ผมไม่ได้อยากเป็นน้องนี่หว่า”“ภัทร..”“ผมรู้แล้ว..ก็แค่หยอกเล่นไหมล่ะ”“มา..ทานผลไม้หน่อยพี่ปอกแอปเปิลให้แล้ว”“ครับ..แต่ว่านะพี่กร ภัทรอาจจะได้กลับบ้านเร็ว ๆ นี้แล้วนะ”“กลับก็ดีนะสิ ที่บ้านไม่มีกลิ่นยา ไม่ใช่ที่สะสมเชื้อโรคด้วย จะได้หายไวไว”“แต่ผมอะ..อาจจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้วนะ”“จะลาออกจากการเป็นเจ้าของร้าน แล้วหนีไปต่างประเท
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 20.1 ใครเป็นญาติคนไข้ครับ
- ธนากร - หลังจากวันที่ผมตัดขาดความสัมพันธ์ของผมกับอั๋น ก็ไม่มีการคุกคามหรือติดต่อมาจากเขาอีกเลย และเหมือนกับว่าอั๋นก็ไม่ได้มาเก็บของที่ผมเอาออกไว้ที่หน้าบ้านด้วย ซึ่งมันก็แปลกและน่าสงสัย แต่ด้วยความที่คิดว่าจะตัดออกแล้ว ผมก็ไม่อยากยุ่งกับเขาแล้วจริง ๆ ผมใช้ชีวิตไปทำงาน กลับบ้านนอน อยู่แบบนี้ก็สบายดีไม่ได้ทุกข์ได้ร้อนอะไร และรู้สึกว่าผมก็ไม่ได้โวยวายหรือเสียดายอะไรมากมาย นอกจากเวลา..“คุณภัทร! คุณภัทรได้ยินหมี่ไหมคะ”“...”“คุณภัทร!ผู้จัดการคะคุณภัทรเป็นลม” ผมลุกออกจากเก้าอีกทำงานเดินไปหน้าร้านที่มีเสียงของมัดหมี่มาเรียกด้วยความตกใจ พักหลังมานี้ผมรู้สึกถึงความผิดปกติของภัทร ที่ทั้งโทรมและดูอิดโรยมาก ความสดใส ขี้แกล้งของภัทรหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมเองก็จำไม่ได้ รู้ตัวอีกทีภัทรก็กลายเป็นคนที่ไม่มีชีวิตชีวาไปแล้ว“ภัทร ได้ยินกรมั้ย”“...”“ภัทร
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 19 ยกขันหมากไปสู่ขอเลยดีไหม
“ไม่ได้!” ผมพูดแทรกเข้าไปอย่างทันควัน ทำให้ผมเห็นสีหน้าของภัทรเองที่ดูแปลกใจเล็กน้อย แต่ผมคิดดีแล้ว ผมจะไม่ทำให้ภัทรมาเดือดร้อนเรื่องอั๋นเพราะผมอีกเด็ดขาด เงินก้อนที่แล้วผมยังไม่มีปัญญาคืน ครั้งนี้อั๋นมาเรียกร้องขอเป็นล้าน ผมหรืออั๋นก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับความช่วยเหลือนี้แม้สักนิด“กร แต่อั๋นต้องใช้เงิน”“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นอั๋น เราเป็นแค่เพื่อนกันคุณจำได้ไหม”“กร..อั๋นขอโทษ แต่ถ้ากรไม่ช่วยอั๋น อั๋นต้องตายแน่ ๆ”“ผมว่ามันก็เรื่องของคุณนะ ครั้งที่แล้วผมช่วยแล้วคุณยังไม่มีสมองคิด ครั้งนี้ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมของคุณเถอะ อ่อ..เสื้อผ้าข้าวของ ผมจะเก็บโยนไว้ให้หน้าบ้าน ถ้าพรุ่งนี้เช้าคุณไม่มาเอา ก็ไปตามเก็บที่รถขยะแล้วกันนะ ต่อไปนี้เป็นต้นไป ผมกับคุณ ไม่รู้จักกัน” ผมร่ายยาวก่อนจะตัดสายนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี ความรู้สึกหนักอกที่แบกจนอึดอัดมาหลายวัน วันนี้รู้สึกโล่งขึ้นมามากอย่างบอกไม่ถูก“พี่แน่
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 18.2 ให้ทะเลโอบกอดหัวใจที่บอบช้ำ
“งั้นก๋วยเตี๋ยว”“โห..พี่ก็ไม่เขินตัวบิดอะไรแบบนี้หน่อยหรอ”“ไม่เอาหรอก เขินมากเดี๋ยวปวดแก้ม”ผมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไม แต่ผมรู้สึกมาตลอดว่า เวลาที่ภัทรอยู่ใกล้ๆ ผมรู้สึกสบายใจแบบมากที่สุด เหมือนไม่ต้องคิดอะไร เป็นตัวของตัวเองที่สุด เป็นความรู้สึกที่ผมรู้สึกดีมากที่สุดจริง ๆ“ไม่อยากคบกับผมจริงอะ ผมหล่อนะ”” คนอะไรหลงตัวเองขนาดนี้”“นี่ไม่ได้หลงตัวเองนะ..แต่อยากบอกว่านอกจากผมจะหล่อแล้ว ยังอร่อยด้วย”“ไม่ต้องโฆษณา พี่ไม่หลงคำโฆษณาเกินเชื่อแน่นอน”“ว้า..เสียใจจังตกพี่กรไม่ติด”“มัวเล่นอยู่นั่นแหละ ภัทรจะกินอะไรคิดได้ยัง”“อ่าว..นึกว่าจะไปกินก๋วยเตี๋ยว”“ก๋วยเตี๋ยวกลับไปกินที่นนก็ได้ ไหนๆ ก็มาทะเลทั้งทีต้องซีฟู้ดละมั้ย”“อะไรก็ได้อะตอนนี้ ผมหิ๊วหิว..แทบจะกินพี่ได้ทั้งตัวละ”“เกินไป..ภัทรจอดรถไว้ไหนหรอ”“ผม.
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 9.1 กอดแรกที่ริมทะเล
ผมขับรถมาจนถึงหน้าโรงแรมหรูที่เดียวกับที่เห็นว่าแฟนของพี่กรเช็กอินไว้ โรงแรมนี้ใหญ่โตมากจนผมเองก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ และที่สำคัญอยู่ใจกลางหาดชะอำ ผมจัดการจอดรถเรียบร้อยเดินมาเช็กอินห้องพัก และก็คงเรียกว่าโชคดีเพราะยังมีห้องเหลือให้ผมเข้าพักเอนหลังโดยที่ไม่รู้เลยว่า ผมจะหาพี่กรกับแฟนได้ที่
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 8.2 แอบตาม
- ภูริภัทร -ผมยังคงสงสัยว่าทำไมพี่กรถึงขับรถเร็วขึ้น หรือเขาเห็นว่าผมแอบตามเขามา ถึงจะขับเร็วขึ้นเท่าไหร่แต่ก็คงไม่หนีผมไปได้ไกลนักหรอก ผมใช้สกิลนักแข่งขับปาดซ้าย-ขวาไม่นานนักก็มาถึงรถของเป้าหมายที่ลดความเร็วลงมาค่อนข้างเยอะ และใช้ช่วงทิ้
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 8.1 แอบตาม
ผมยังคงมองกระจกหลังอยู่สักพักใหญ่ ๆ ขณะที่เท้าก็เหยียบคันเร่งไปเรื่อย ๆ แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของคุณภัทร คาดว่าน่าจะตามไม่ทันนั่นแหละนะผมขับรถเลี้ยวเข้ามาจอที่หน้าประตูบ้านหลังพอเหมาะ ที่ถูกกั้นด้วยประตูรั้วไม้สีสาวสะอาดตา ไอ้น้องชายตัวดีของผม ก็กระโดดลงรถไปทันทีที่เห็นว่าแม่กานดาในวัยหกสิบสอ
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 7.1 โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะ
“นี่ก็โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะคุณภู”“โรแมนติกของพี่คนเดียวอ่าดิ”“ฮ่า ฮ่า”“พี่กรหัวเราะได้แล้ว”ผมพูดแซวพี่กรไปอย่างนั้น ซึ่งพี่กรเองก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเศร้าเหมือนตอนแรกสักเท่าไหร่ นี่ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีแหละนะ เรายังคงนั
Maaari mong magustuhan
มู่เหรินจอมคนอัจฉริยะ
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์2.6K viewsปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)
Saturnlonely 522.1K viewsเพื่อนสนิทผมคลั่งรัก
เธียรนรา4.2K viewsแค่ FWB ทำไมต้องรัก
ริตต้า6193.7K viewsหวนคืนครานี้ข้าจะปกป้องฮองเฮาของข้า
พิมพ์ใจ176 viewsคลินิกลับของสัตวแพทย์
มะลิซ้อน ซ่อนใจ408 viewsเมียเสือพราน (แนวท้องได้)
Tastsu15 viewsThe Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา397 views
