ตอนที่ 7.2 โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะ

“คุณภัทรไม่เป็นไร ผมต้องกลับบ้านไปหาแม่พอดี”

“แต่..”

“ผมไม่ฆ่าปาดคอ เพื่อแย่งมรดกจากพี่ชายแท้ ๆ ที่คลานตามตูดกันออกมาหรอกนะครับ ถึงหน้าตาผมจะให้ก็เถอะ”

“พี่ชาย?”

“เอ้า! ก็ใช่น่ะสิครับคุณเจ้านายของพี่กร พี่กรจะกลับบ้านวันนี้ผมเลยถือโอกาสกลับไปเยี่ยมแม่พร้อมพี่กรก็แค่นั้นเอง หน้าผมเหมือนฆาตกรหรือไง”

“ขอโทษด้วย ผมไม่รู้ว่าเป็นน้องชายพี่กร”

” อะไรของคุณเจ้านายพี่กรเนี่ย..แล้วสรุปมีธุระอะไรจะไปคุยกับแม่ผมไหมครับ”

“เปล่าครับ..งั้นผมขอตัวก่อน ขับรถกันดี ๆ นะครับ”

“ขอบคุณครับ”

แม้พี่กรจะไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ก็รับรู้ได้ว่าพี่กรหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อย ผมเก็บเศษหน้าที่แตกละเอียดลงบนพื้นขึ้นมาแล้วรีบขึ้นรถเพื่อขับกลับออกไป สายตาผมมองกระจกมองหลังก็เห็นว่าพี่กรกับน้องชายก็ขับรถตามออกมาติด ๆ ผมตบไฟเลี้ยวลงซ้ายชะลอความเร็วของรถลงเพื่อจะตามรถของพี่กรไป

นับวันผมยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโรคจิตเข้าไปทุกที จะไม่ขับตามไปก็ไม่ได้เพราะผมก็ยังรู้สึกเป็นห่วงพี่กรอยู่ดี ด้วยสภาพจิตใจที่เห็นจากเมื่อเช้ายิ่งทำให้ผมเป็นห่วง ถึงจะหายห่วงไปนิดหน่อย ที่อย่างน้อยก็มีน้องชายนั่งรถไปด้วย แต่ก็ไม่วายไม่สบายใจอยู่ดี เพื่อความสบายใจ ก็ตามไปส่งเลยแล้วกัน

- ธนากร -

“พี่กร ผมว่ารถคุณเจ้านายพี่เขาตามเรามานะ”

“อืม”

“พี่ไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีมาใช่ปะ ทำไมเขาดูตามพี่แบบติดตูดขนาดนี้”

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก ปลาเส้นอยู่ในถุงหลังรถ นั่งกินไปจะได้เงียบ ๆ”

“ของชอบเลย”

“ก็ซื้อมาไว้ให้”

“ขอบคุณค๊าบบบบ”

ผมมองน้องชายที่กำลังเคี้ยวปลาเส้นรสโปรดเข้าปากตุ้ย ๆ สายตาก็เหลือบมองกระจกหลังเห็นรถของคุณภัทรขับตามมาห่าง ๆ ความจริงแล้วเห็นมานานแล้วด้วยแหละ ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคุณภัทรมีจุดประสงค์อะไร กลัวเราหนีหนี้หรอ ถึงกลับต้องขับรถตามมาแบบนี้

“จะตามทันหรอ”

ผมพึมพำกับตัวเอง และมีสายตาของเจ้ากัซหันมามองผมที่กำลังเหยียบคันเร่ง เพิ่มขึ้น สายตาของน้องมันแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่าวิตก

“พี่กรขับรถเร็วทำไมเนี่ย!”

“ไม่ชอบหรอ จะได้ถึงไวไว”

“ไอ้ชอบผมก็ชอบ แต่ต้องไม่ใช่พี่ขับ!”

“พี่ขับมันทำไมห๊ะ”

“มันจะไม่ทำไมเลย ถ้าพี่ขับรถแข็ง!!”

และใช่ครับ ได้ยินไม่ผิด ผมไม่เคยขับรถเกินแปดสิบ และขับรถไม่แข็งด้วย จะประหม่าทุกครั้งที่รอบรถเร็วขึ้น แต่ครั้งนี้กลับแตกต่าง ผมกลับรู้สึกสนุกที่อยากเห็นว่าคุณภัทรจะตามมาทันไหม ราวกับเด็กที่ตื่นเต้นที่ได้ของเล่นใหม่

“เบาดิพี่ คุณเจ้านายของพี่เขาไปไหนต่อไหนตามไม่ทันละ”

“ทำเป็นกลัวไปได้”

“ไม่กลัวก็บ้าแล้ว!ยุบหนอ พองหนอ เกือบตายหนอ รอดแล้วหนอ”