เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 7.1 โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะ
วันที่เผยแพร่:
2026-02-24 19:30:21“นี่ก็โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะคุณภู”
“โรแมนติกของพี่คนเดียวอ่าดิ”
“ฮ่า ฮ่า”
“พี่กรหัวเราะได้แล้ว”
ผมพูดแซวพี่กรไปอย่างนั้น ซึ่งพี่กรเองก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเศร้าเหมือนตอนแรกสักเท่าไหร่ นี่ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีแหละนะ เรายังคงนั่งทานอาหารคาวสลับอาหารหวานกันอย่างสนิทสนมกันมากขึ้น (มั้ง) แต่ไม่รู้แหละ พี่กรคุยกับผมมากขึ้น แสดงว่าสนิทมากขึ้นแหละนะ
“คุณภูอิ่มแล้วหรอครับ”
พี่กรถามผม เมื่อเห็นว่าผมวางช้อนส้อมได้สักพัก ผมที่กำลังเช็ดปากทำความสะอาดอยู่นั้นจึงได้แต่พยักหน้าให้ พี่กรจึงกดกริ่งเรียกพนักงานเพื่อเช็กบิล เพียงแค่อึดใจก็มีน้องพนักงานผู้ชายหน้าหล่อ ตี๋ เดินมายื่นรายการอาหารให้พี่กรด้วยสายตาหวาน
ฮึ่ม!
“เดี๋ยวมื้อนี้ผมเลี้ยงเองพี่”
ผมหยิบบัตรเครดิตยื่นให้น้องพนักงานที่ยังคงมองพี่กรด้วยสายตารักและผูกพันจนน่าหมั่นไส้ น้องพนักงานหันมาหยิบบัตรที่ผมด้วยสายตาเคารพก่อนจะเดินไปจัดการคิดเงินจนเรียบร้อย
และเพียงไม่นานน้องพนักงานก็เดินกลับมายื่นบัตรคืนให้ผมพร้อมใบเสร็จ เมื่อผมรับบัตรและใบเสร็จมาแล้ว น้องก็หันกลับไปยิ้มให้พี่กรอีกครั้ง และพี่กรเองก็ยิ้มให้เช่นกัน ไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไหร่เลยแฮะ
“ไม่ให้ผมไปส่งบ้านจริงหรอพี่”
“ไม่เป็นไรหรอก”
“งั้น..เรากลับกันเลยไหม เดี๋ยวรถติด”
“คุณภัทรกลับก่อนได้เลยนะครับ”
“อ่อ..ได้ครับ”
ถึงแม้ปากจะบอกแบบนั้น แต่สายตาของผมยังคงไม่ละจากพี่กรและไอ้พนักงานหนุ่มนั้นแม้แต่น้อย ผมเห็นพี่กรเดินตามพนักงานนั้นไปรอที่เคาท์เตอร์ และเพียงพริบตาเดียวพนักงานคนนั้นก็เปลี่ยนจากชุดยูนิฟอร์มและสะพายกระเป๋าวิ่งมาหาที่พี่กรทันที
“พี่กรจะไปส่งน้องเขาหรอครับ”
“อ๋อ..ใช่ครับ คุณภัทรยังไม่กลับหรอ”
“งั้นเดี๋ยวผมไปส่งให้ดีกว่าครับ พี่กรจะได้รีบกลับบ้านพักผ่อน เมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอนเลยด้วย”
“พี่กรไปนอนไหนมา ทำไมเมื่อคืนไม่กลับบ้าน”
“...”
“พี่เมา เลยนอนห้องเจ้านาย”
“เมาก็โทรมาดิ เดี๋ยวกัซไปรับก็ได้”
“...”
“ไม่เป็นไร ไปกันได้แล้ว”
พี่กรกึ่งบอกกึ่งดึงแขนเสื้อพนักงานคนนั้นให้เดินตามออกมายังรถที่จอดอยู่ และเหมือนพนักงานคนนั้นเองก็รู้ว่าผมก็เดินตามมาด้วย ผมเห็นเขามองผมเป็นระยะ ๆ อย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์มากนัก ก่อนจะหยุดที่ประตูฝั่งข้างคนขับเตรียมจะขึ้นรถ
“คือพี่กร..ให้ผมไปส่งเป็นเพื่อนไหม”
“คุณภัทรจะไปส่งทำไมครับ”
ผมเห็นใบหน้างุนงงของพี่กรที่แสดงออกมาชัดเจน และเหลือบไปเห็นพนักงานคนนั้นที่ยืนยกยิ้มที่มุมปากราวกับผู้ชนะสะใจ ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ดูแล้วผู้ชายคนนี้ไม่น่าไว้ใจสักเท่าไหร่ ไม่ว่าจะสายตา ความกวน ทะเล้นนั้นอีก ไม่น่าไว้ใจอย่างเห็นได้ชัด ถึงพี่กรจะดูสนิทสนมกันดี แต่ไปเป็นเพื่อนก็น่าจะดีกว่าแหละนะ
“นั่นสิครับ คุณเจ้านายของพี่กรจะไปส่งผมทำไม”
“ก็..”
“มีธุระจะไปคุยกับพ่อแม่ผมหรอครับถึงจะไปบ้านผม”
“ผมก็แค่จะไปส่ง เพราะนายมันไม่น่าไว้ใจ”
“ผมเนี่ยนะ ไม่น่าไว้ใจ”
“ก็ใช่น่ะสิ ไม่ใช่นายแล้วจะใคร”
“พี่กร ผมไม่น่าไว้ใจยังไง”
“...”
“ทุกตรง!!! นายไปกับผมนี่เดี๋ยวไปส่งเองก็ได้”
บทล่าสุด
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 21.2 จากลา..เพื่อพบเจอ
“...”“ผ่านไปสองวัน กว่าเจ้าหน้าที่จะพบภัทรก็กลายเป็นศพไปแล้ว ตอนนั้นน้าเสียใจมาก และระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังนำร่างของภัทรที่เสียชีวิต จะขึ้นรถเพื่อจะนำไปชันสูตรที่โรงพยาบาล”“...”“กรเชื่อไหม ตอนนั้นจู่ๆก็เกิดเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ดังมาก น้าจำเหตุการณ์นั้นได้ติดตา และมันมีพายุเข้าแบบแทบจะพัดทุกอย่างหายไปเลยจนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรวมถึงไทยมุงแตกตื่นวิ่งหายกันไปหมดเลย และจู่ๆ ภัทรที่น้าและทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว..”“...”“น้าได้ยินเสียงจริงนะ น้าได้ยินว่า เก้าสิบวัน”“...”“ตอนนั้นน้าจำได้เลยว่ามันคือเสียงภัทร..กรเชื่อไหมน้าคลานฝ่าลมที่พัดกรรโชกนั้นไปเปิดห่อผ้าดิบดู มันคือภัทร ภัทรที่ลืมตามองน้าอยู่จริงๆ”“มีเรื่องเหลือเชื่อขนาดนี้เลยหรอครับ”“ถ้าน้าไม่เจอกับตัว น้าก็คงคิดเหมือนกรนั่นแหละ..แต่นี่มันเกิดกับภัทรขึ้นมาจริงๆ”“แล้วเป็นยังไงต่อหรอครับน้า”“กู้ภัยก็ตกใจ เขายัง
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 21.1 จากลา..เพื่อพบเจอ
ถึงแม้ผมไม่อยากจะเชื่อ แต่ต้องยอมรับว่ามันคือเรื่องจริง ภัทรเสียแล้วจริง ๆ และผมได้ช่วยงานศพของภัปฏิเสธจริงๆ มันเป็นการสูญสียที่กะทันหัน จนผมเองรู้สึกช็อกและไม่รู้เลยว่าน้าชมจันทร์จะช็อกมากแค่ไหนแต่ในระหว่างที่จัดงานศพของภัทร ผมเองก็ไม่เห็นว่าน้าชมจันทร์จะร้องไห้ในงาน แต่ทุกเช้าที่ผมมาช่วยงานจะเห็นดวงตาที่ถูกปกปิดด้วยเครื่องสำอางนั้นบวมเล็กน้อย ซึ่งนั่นเป็นหลักฐานชั้นดีว่าน้าชมจันทร์เองก็เจ็บปวดไม่ใช่น้อยจนเมื่อผ่านพ้นเรื่องงานศพของภัทรไปได้หลายสัปดาห์ ผมยังคงต้องทำงานเช่นเดิม ชีวิตกลับมาวนลูบ ตื่นนอน ไปทำงาน กลับบ้าน นอน แบบเดิมอย่างเบื่อหน่าย หลายครั้งที่ผมมีความรู้สึกคิดถึงอิริยาบถทร อยากคุยอยากเจอ แต่ก็ไม่เคยได้สัมผัสถึงการมีอยู่นั้น หลายครั้งที่อยู่บ้านคนเดียวแล้วรู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่ แต่ก็คงเป็นไปแค่เรื่องที่คิดไปเอง และหลายครั้งที่ผมพูดลอย ๆ ขึ้นมาว่าคิดถึง อยากเจอ .. แต่ก็ไร้ซึ่งภาพ เสียง กลิ่น สัมผัส หรือแม้แต่ความฝัน ผมขับรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่ไม่เคยมาเลยสักครั้ง ผมเปิดแชตที่น้าชมจันทร์ส่งโลเคชั่นมาให้อีกครั
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 20.2 ใครเป็นญาติคนไข้ครับ
เราสามคนหัวเราะร่าราวกับว่ามันเป็นเรื่องสนุกสนาน ผมอยู่คุยจิปาถะกับน้าชมจันทร์และภัทรจนค่ำ ก็ขอตัวกลับเพราะวันนี้น้าชมจันทร์ขอเฝ้าภัทรเอง และผมต้องเร่งเคลียร์เอกสารเพราะกำลังจะปิดยอดขายรายปีด้วย ผมคอยช่วยน้าชมจันทร์สลับกันเฝ้าภัทรที่อาการเริ่มดีขึ้นมามากแล้ว อยู่แบบนั้น และฟังภัทรบ่นอยากกลับบ้านหลายต่อหลายรอบ จนแทบจะเป็นเรื่องปกติ“พี่กร”“ว่าไงภัทร”“ผมชอบพี่นะ”“พี่ก็ชอบภัทรนะ ภัทรเป็นน้องที่ดีที่สุดที่พี่เจอมาเลย”“แต่ผมไม่ได้อยากเป็นน้องนี่หว่า”“ภัทร..”“ผมรู้แล้ว..ก็แค่หยอกเล่นไหมล่ะ”“มา..ทานผลไม้หน่อยพี่ปอกแอปเปิลให้แล้ว”“ครับ..แต่ว่านะพี่กร ภัทรอาจจะได้กลับบ้านเร็ว ๆ นี้แล้วนะ”“กลับก็ดีนะสิ ที่บ้านไม่มีกลิ่นยา ไม่ใช่ที่สะสมเชื้อโรคด้วย จะได้หายไวไว”“แต่ผมอะ..อาจจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้วนะ”“จะลาออกจากการเป็นเจ้าของร้าน แล้วหนีไปต่างประเท
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 20.1 ใครเป็นญาติคนไข้ครับ
- ธนากร - หลังจากวันที่ผมตัดขาดความสัมพันธ์ของผมกับอั๋น ก็ไม่มีการคุกคามหรือติดต่อมาจากเขาอีกเลย และเหมือนกับว่าอั๋นก็ไม่ได้มาเก็บของที่ผมเอาออกไว้ที่หน้าบ้านด้วย ซึ่งมันก็แปลกและน่าสงสัย แต่ด้วยความที่คิดว่าจะตัดออกแล้ว ผมก็ไม่อยากยุ่งกับเขาแล้วจริง ๆ ผมใช้ชีวิตไปทำงาน กลับบ้านนอน อยู่แบบนี้ก็สบายดีไม่ได้ทุกข์ได้ร้อนอะไร และรู้สึกว่าผมก็ไม่ได้โวยวายหรือเสียดายอะไรมากมาย นอกจากเวลา..“คุณภัทร! คุณภัทรได้ยินหมี่ไหมคะ”“...”“คุณภัทร!ผู้จัดการคะคุณภัทรเป็นลม” ผมลุกออกจากเก้าอีกทำงานเดินไปหน้าร้านที่มีเสียงของมัดหมี่มาเรียกด้วยความตกใจ พักหลังมานี้ผมรู้สึกถึงความผิดปกติของภัทร ที่ทั้งโทรมและดูอิดโรยมาก ความสดใส ขี้แกล้งของภัทรหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมเองก็จำไม่ได้ รู้ตัวอีกทีภัทรก็กลายเป็นคนที่ไม่มีชีวิตชีวาไปแล้ว“ภัทร ได้ยินกรมั้ย”“...”“ภัทร
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 19 ยกขันหมากไปสู่ขอเลยดีไหม
“ไม่ได้!” ผมพูดแทรกเข้าไปอย่างทันควัน ทำให้ผมเห็นสีหน้าของภัทรเองที่ดูแปลกใจเล็กน้อย แต่ผมคิดดีแล้ว ผมจะไม่ทำให้ภัทรมาเดือดร้อนเรื่องอั๋นเพราะผมอีกเด็ดขาด เงินก้อนที่แล้วผมยังไม่มีปัญญาคืน ครั้งนี้อั๋นมาเรียกร้องขอเป็นล้าน ผมหรืออั๋นก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับความช่วยเหลือนี้แม้สักนิด“กร แต่อั๋นต้องใช้เงิน”“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นอั๋น เราเป็นแค่เพื่อนกันคุณจำได้ไหม”“กร..อั๋นขอโทษ แต่ถ้ากรไม่ช่วยอั๋น อั๋นต้องตายแน่ ๆ”“ผมว่ามันก็เรื่องของคุณนะ ครั้งที่แล้วผมช่วยแล้วคุณยังไม่มีสมองคิด ครั้งนี้ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมของคุณเถอะ อ่อ..เสื้อผ้าข้าวของ ผมจะเก็บโยนไว้ให้หน้าบ้าน ถ้าพรุ่งนี้เช้าคุณไม่มาเอา ก็ไปตามเก็บที่รถขยะแล้วกันนะ ต่อไปนี้เป็นต้นไป ผมกับคุณ ไม่รู้จักกัน” ผมร่ายยาวก่อนจะตัดสายนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี ความรู้สึกหนักอกที่แบกจนอึดอัดมาหลายวัน วันนี้รู้สึกโล่งขึ้นมามากอย่างบอกไม่ถูก“พี่แน่
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 18.2 ให้ทะเลโอบกอดหัวใจที่บอบช้ำ
“งั้นก๋วยเตี๋ยว”“โห..พี่ก็ไม่เขินตัวบิดอะไรแบบนี้หน่อยหรอ”“ไม่เอาหรอก เขินมากเดี๋ยวปวดแก้ม”ผมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไม แต่ผมรู้สึกมาตลอดว่า เวลาที่ภัทรอยู่ใกล้ๆ ผมรู้สึกสบายใจแบบมากที่สุด เหมือนไม่ต้องคิดอะไร เป็นตัวของตัวเองที่สุด เป็นความรู้สึกที่ผมรู้สึกดีมากที่สุดจริง ๆ“ไม่อยากคบกับผมจริงอะ ผมหล่อนะ”” คนอะไรหลงตัวเองขนาดนี้”“นี่ไม่ได้หลงตัวเองนะ..แต่อยากบอกว่านอกจากผมจะหล่อแล้ว ยังอร่อยด้วย”“ไม่ต้องโฆษณา พี่ไม่หลงคำโฆษณาเกินเชื่อแน่นอน”“ว้า..เสียใจจังตกพี่กรไม่ติด”“มัวเล่นอยู่นั่นแหละ ภัทรจะกินอะไรคิดได้ยัง”“อ่าว..นึกว่าจะไปกินก๋วยเตี๋ยว”“ก๋วยเตี๋ยวกลับไปกินที่นนก็ได้ ไหนๆ ก็มาทะเลทั้งทีต้องซีฟู้ดละมั้ย”“อะไรก็ได้อะตอนนี้ ผมหิ๊วหิว..แทบจะกินพี่ได้ทั้งตัวละ”“เกินไป..ภัทรจอดรถไว้ไหนหรอ”“ผม.
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 9.1 กอดแรกที่ริมทะเล
ผมขับรถมาจนถึงหน้าโรงแรมหรูที่เดียวกับที่เห็นว่าแฟนของพี่กรเช็กอินไว้ โรงแรมนี้ใหญ่โตมากจนผมเองก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ และที่สำคัญอยู่ใจกลางหาดชะอำ ผมจัดการจอดรถเรียบร้อยเดินมาเช็กอินห้องพัก และก็คงเรียกว่าโชคดีเพราะยังมีห้องเหลือให้ผมเข้าพักเอนหลังโดยที่ไม่รู้เลยว่า ผมจะหาพี่กรกับแฟนได้ที่
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 8.2 แอบตาม
- ภูริภัทร -ผมยังคงสงสัยว่าทำไมพี่กรถึงขับรถเร็วขึ้น หรือเขาเห็นว่าผมแอบตามเขามา ถึงจะขับเร็วขึ้นเท่าไหร่แต่ก็คงไม่หนีผมไปได้ไกลนักหรอก ผมใช้สกิลนักแข่งขับปาดซ้าย-ขวาไม่นานนักก็มาถึงรถของเป้าหมายที่ลดความเร็วลงมาค่อนข้างเยอะ และใช้ช่วงทิ้
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 8.1 แอบตาม
ผมยังคงมองกระจกหลังอยู่สักพักใหญ่ ๆ ขณะที่เท้าก็เหยียบคันเร่งไปเรื่อย ๆ แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของคุณภัทร คาดว่าน่าจะตามไม่ทันนั่นแหละนะผมขับรถเลี้ยวเข้ามาจอที่หน้าประตูบ้านหลังพอเหมาะ ที่ถูกกั้นด้วยประตูรั้วไม้สีสาวสะอาดตา ไอ้น้องชายตัวดีของผม ก็กระโดดลงรถไปทันทีที่เห็นว่าแม่กานดาในวัยหกสิบสอ
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 7.2 โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะ
“คุณภัทรไม่เป็นไร ผมต้องกลับบ้านไปหาแม่พอดี”“แต่..”“ผมไม่ฆ่าปาดคอ เพื่อแย่งมรดกจากพี่ชายแท้ ๆ ที่คลานตามตูดกันออกมาหรอกนะครับ ถึงหน้าตาผมจะให้ก็เถอะ”“พี่ชาย?”“เอ้า!ก็ใช่น่ะสิครับคุณเจ้านายของพี่กร พี่กรจะก
บางทีคุณอาจจะชอบ
ทาสรักฉัตรทิชา (NC18+)
Coffee Lemonade / Gemini Leo2.0K viewsมนต์รักหนุ่มพิษณุโลก
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)2.3K viewsเมียโหด
A'vigetor2.1K viewsสาปรักบำเรอกาม (3P)
อินทิตา12.8K viewsคลินิกลับของสัตวแพทย์
มะลิซ้อน ซ่อนใจ435 viewsหวนคืนแก้กลลวง สินสอดแก้เกมแค้น
พิมพ์ใจ795 viewsStay with me my Sugar daddy (พ่อเลี้ยงสุดหล่อ)
แพรสีรุ้ง755 viewsเสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง
พิมพ์ใจ141 views
