บทที่ 1 เส้นกั้นบางๆ ที่เริ่มสั่นคลอน 2

     คำสั่งเด็ดขาดแบบเผด็จการนั้น หากเป็นเจ้าขาในวัยสิบขวบ คงจะก้มหน้ารับคำและรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปแล้ว แต่สำหรับจิณณพัตในวัยยี่สิบเอ็ดปี ผู้ซึ่งตระหนักรู้ถึงสถานะและเสน่ห์ความเป็นหญิงของตนเองอย่างเต็มเปี่ยม เธอไม่ได้เปราะบางและยอมอ่อนข้อให้อำนาจของเขาอีกต่อไป

         หญิงสาวกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตากลมโตที่เคยมองเขาด้วยความเทิดทูน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหยิ่งทะนงและท้าทาย แทนที่เธอจะถอยห่าง เธอกลับก้าวเท้าเข้าไปใกล้เขาอีกหนึ่งก้าว จนปลายเท้าของทั้งสองแทบจะชนกัน

         “อาวินไม่ชอบกลิ่นเหล้า...” เจ้าขาช้อนตามองสบตาคนตัวโต น้ำเสียงหวานใสถูกปรับให้แหบพร่าและยั่วยวนขึ้นเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ “หรือไม่ชอบ...ให้หนูใส่ชุดนี้ไปให้คนอื่นมองคะ”

         กวินทร์ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับถูกหมัดฮุกเข้าที่กลางอก นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงกับความกล้าหาญของคนตรงหน้า

         กลิ่นวานิลลาหอมกรุ่นลอยอวลอยู่ปลายจมูก ผสมกับกลิ่นลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอ มันมอมเมาสติสัมปชัญญะของชายวัยสี่สิบสองจนแทบจะขาดสะบั้น เขาอยากจะรวบเอวคอดกิ่วนั้นเข้ามากระแทกจูบลงบนริมฝีปากอวดดีนั่นให้รู้แล้วรู้รอด อยากจะฉีกทิ้งไอ้ชุดบ้า ๆ นี่ที่มันบังอาจไปอวดสายตาผู้ชายคนอื่นมาทั้งคืน

         แต่เขาทำไม่ได้...

         คำว่า ‘ผู้ปกครอง’ และพันธสัญญาที่เคยให้ไว้กับเพื่อนรักในวันฝนพรำเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน คือโซ่ตรวนเส้นหนาที่ล่ามกอดศีลธรรมของเขาเอาไว้

        ‘มึงแก่กว่าเขาตั้งยี่สิบเอ็ดปีนะไอ้กวินทร์ แก่รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อเขา มึงจะทำลายชีวิตเด็กคนนี้ไม่ได้’

         ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เขาดันแว่นสายตาให้เข้าที่ ก่อนจะถอยหลังออกห่างจากหญิงสาวหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะปลอดภัย แววตาที่เคยวูบไหวถูกฉาบเคลือบด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง

         “อย่ามาปีนเกลียวกับอา จิณณพัต” น้ำเสียงของกวินทร์ราบเรียบแต่เฉียบขาด บาดลึกทะลวงเข้าไปในความรู้สึก “อาเป็นผู้ปกครองของเธอ หน้าที่ของอาคือการสั่งสอนและดูแลไม่ให้เธอทำตัวเหลวแหลก ชุดแบบนี้ การกลับดึกแบบนี้ มันไม่เหมาะสม และอาในฐานะคนที่ต้องรับผิดชอบชีวิตเธอ มีสิทธิ์ที่จะสั่งห้าม”

         คำว่า ‘เหลวแหลก’ และ ‘ความรับผิดชอบ’ พุ่งเข้ากรีดแทงหัวใจของเจ้าขาอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่กฎเหล็กที่เธอตั้งไว้ให้กับตัวเองคือ จะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้เห็นเด็ดขาด

         เธอไม่ใช่เด็กหญิงเจ้าขาที่ต้องรอคอยเศษเสี้ยวความสงสารจากเขาอีกแล้ว

         ร่างบางยืดตัวตรงเชิดหน้าขึ้นสูง ริมฝีปากสีสดเหยียดยิ้มเยาะหยัน ไม่ใช่เยาะหยันเขา แต่เยาะหยันสถานะอันน่าอึดอัดนี้ต่างหาก

         “ขอบคุณที่กรุณาสั่งสอนค่ะ ท่านผู้ปกครอง” เจ้าขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชันที่ราบเรียบไม่แพ้กัน “แต่หนูบรรลุนิติภาวะแล้ว รู้ว่าอะไรควรไม่ควร หนูแค่ไปงานเลี้ยง ไม่ได้ไปทำตัวเหลวแหลกที่ไหน และอีกอย่างนะคะ...”

         เธอปรายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ไม่ยอมลงให้

         “งั้นคุณอาก็ช่วย ‘ปกครอง’ ตัวเองให้ดีด้วยเหมือนกันนะคะ ดึกป่านนี้ยังไม่หลับไม่นอน มายืนดักรอหลานสาวในชุดนอนบาง ๆ อยู่หน้าประตูแบบนี้ ระวังคนอื่นเขามาเห็น จะหาว่าคุณอาคิดไม่ซื่อเอานะคะ”

         พูดจบ เจ้าขาก็หมุนตัวเดินเชิดหน้าตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตัวเองที่อยู่อีกฝั่งของเพนต์เฮาส์ แผ่นหลังบางตั้งตรงสง่างาม ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใด ๆ เสียงประตูปิดลงและตามด้วยเสียงล็อคกลอนดัง แกร๊ก อย่างชัดเจน

         กวินทร์ยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องโถงราวกับรูปปั้นหิน คำพูดสวนกลับของหญิงสาวยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท

        ‘คิดไม่ซื่อ...’

         มือหนาที่ทิ้งขนาบข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ตามจังหวะการสูบฉีดของหัวใจที่บ้าคลั่ง

         ใช่...เธอพูดถูกทุกอย่าง เขาคิดไม่ซื่อ คิดไม่ซื่อมานานแล้วด้วย นานจนเขาเองก็จำไม่ได้ว่าความรู้สึกบ้า ๆ นี้มันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่

         ชายหนุ่มเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นอย่างหัวเสีย เขาสาวเท้าเดินกลับไปที่โต๊ะ คว้าแก้ววิสกี้ขึ้นมากระดกรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์บาดลึกลงไปในลำคอ แต่มันไม่อาจเทียบได้กับความร้อนรุ่มของตัณหาและความหึงหวงที่กำลังแผดเผาอยู่ข้างใน

         กวินทร์รู้ตัวดีว่า เส้นกั้นบาง ๆ ระหว่างคำว่า ‘อา’ กับ ‘หลาน’ ที่เขาพยายามขีดเอาไว้ บัดนี้มันกำลังถูกแรงสั่นสะเทือนจากความดื้อรั้นและเสน่ห์ของเจ้าขา สั่นคลอนจนแทบจะพังทลายลงมาอยู่รอมร่อ

         และถ้าวันไหนที่เข็มตบะของเขาขาดผึง วันนั้นเธอจะได้รู้ว่า ผู้ปกครองวัยสี่สิบสองปีที่เธอหาว่าแก่คนนี้ จะสั่งสอนเด็กดื้อที่ชอบลองดี ให้ครางเรียกชื่อเขาไปทั้งคืนได้อย่างไร

         ชายหนุ่มกระแทกแก้วลงบนโต๊ะ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำเย็นจัดดับความรุ่มร้อนที่กำลังทรมานเขาให้มอดดับลงเป็นรอบที่สองของค่ำคืนนี้