บทที่ 2 กลิ่นวานิลลากับความว้าวุ่นใจ 1

     แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหารของเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศควรจะปลอดโปร่งและสดใส ทว่าความเงียบสงัดที่โรยตัวอยู่เหนือโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาว กลับทำให้พนักงานทำความสะอาดและแม่บ้านเก่าแก่อย่างป้าแจ่มถึงกับต้องเดินเลี่ยงออกไปอยู่หลังครัวด้วยความอึดอัด

         กวินทร์ นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในชุดสูททำงานสีเทาเข้มคัตติ้งเนี้ยบกริบแบบไร้ที่ติ มือหนาข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตเพื่ออ่านข่าวเศรษฐกิจและการลงทุนประจำวัน ส่วนอีกข้างยกแก้วกาแฟดำเอสเปรสโซ่ขึ้นจิบช้า ๆ กลิ่นขมปร่าของกาแฟคั่วเข้มฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แต่กระนั้นมันก็ไม่อาจกลบกลิ่นหอมหวานของวานิลลาที่เพิ่งโชยเข้ามาจากโถงทางเดินได้

         เจ้าขาเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่วงท่าสง่างามและมั่นใจ หญิงสาวอยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกต้องตามระเบียบทุกระเบียดนิ้ว กระโปรงทรงสอบสีดำยาวคลุมเข่า ผ่าหลังเล็กน้อยเพื่อให้เดินสะดวก เสื้อนักศึกษาพอดีตัวไม่ได้รัดติ้วจนดูน่าเกลียด แต่ความพอดีนั้นกลับเน้นย้ำสัดส่วนโค้งเว้าของวัยสาวให้ดูโดดเด่นสะดุดตา ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มถูกรวบเป็นหางม้าสูง เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบา

         เธอไม่ได้ดูยั่วยวนเหมือนเมื่อคืน แต่มันกลับดึงดูดสายตาของคนมองได้อย่างน่าประหลาด

         “สวัสดีตอนเช้าค่ะ”

         เสียงหวานเอ่ยทักทายเรียบ ๆ เจ้าขาเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกวินทร์ออกแล้วทรุดตัวลงนั่ง เธอหยิบขนมปังปิ้งแผ่นหนึ่งมาทาแยมสตรอว์เบอร์รีอย่างใจเย็น ราวกับเหตุการณ์ปะทะคารมอันดุเดือดเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น

         กวินทร์ลดแท็บเล็ตลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบลอบมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังเคี้ยวขนมปังตุ้ย ๆ อย่างมันเขี้ยวปนหงุดหงิด เขาอดนอนแทบตายเพราะมัวแต่นั่งสงบสติอารมณ์และอาบน้ำเย็นไปถึงสองรอบ แต่ยายเด็กตัวแสบกลับตื่นมาหน้าตาแจ่มใส ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ไม่มีร่องรอยของความรู้สึกผิดเลยสักนิด

         “วันนี้เลิกเรียนกี่โมง” ชายหนุ่มเปิดฉากสนทนาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทรงอำนาจดุจผู้บริหารที่กำลังซักไซ้พนักงาน

         “บ่ายสามค่ะ” เจ้าขาตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “แต่หนูมีนัดคุยเรื่องโปรเจกต์จบกับเพื่อนที่ห้องสมุดต่อ คงกลับเย็น ๆ”

         “เพื่อนคนไหน ยิหวากับเจได หรือว่ามีคนอื่นด้วย”

         คำถามที่จี้ลึกและเจาะจงเกินกว่าปกติ ทำให้มือที่กำลังถือแก้วนมสดของเจ้าขาชะงัก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้ปกครองหนุ่ม แววตาของเธอไม่ได้ฉายความหวาดกลัวหรือเกรงอกเกรงใจเหมือนตอนเป็นเด็ก เธอมองเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะเหยียดยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

         “มีเพื่อนในกลุ่มโปรเจกต์อีกสามคนค่ะ เป็นผู้หญิงสอง ผู้ชายหนึ่ง” เธอจงใจเน้นคำว่าผู้ชายให้ชัดเจน “คุณอาจะรับรายชื่อพร้อมรหัสนักศึกษาไปให้เลขาตรวจสอบประวัติด้วยเลยไหมคะ”

         “จิณณพัต!” กวินทร์กดเสียงต่ำ วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะดังกึก “อาแค่ถามเพราะความเป็นห่วง ไม่จำเป็นต้องประชด”

         “หนูไม่ได้ประชดค่ะ หนูแค่เสนอทางเลือกเพื่อความสบายใจของผู้ปกครอง” เจ้าขาวางแก้วนมลงอย่างเชื่องช้า เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตอบโต้สายตาดุดันนั้นอย่างไม่ลดละ “หนูโตแล้วนะคะ บรรลุนิติภาวะแล้ว สามารถตัดสินใจเองได้ว่าใครคือเพื่อน ใครคือคนแปลกหน้า อาวินไม่ต้องกลัวว่าหนูจะไปทำเรื่องเหลวแหลกให้เสื่อมเสียถึงนามสกุลอัครกุลหรอกค่ะ”

         คำว่าเหลวแหลกที่เขาใช้ตอกหน้าเธอเมื่อคืน ถูกหญิงสาวหยิบยกขึ้นมาตวัดกลับคืนราวกับใบมีดอาบยาพิษ กวินทร์ขบกรามแน่นจนเจ็บปวดไปหมด เขาเกลียดกำแพงความเหินห่างที่เธอพยายามสร้างขึ้นมา เกลียดแววตาหยิ่งทะนงที่ไม่ยอมโอนอ่อนให้เขาเหมือนเมื่อก่อน

        ‘เด็กดื้อ...ถ้าไม่ใช่เพราะคำสัญญาป่านนี้จับพาดบ่าตีให้เข็ดไปแล้ว’

         ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ พยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ผสมปนเปกับความปรารถนาอันลึกซึ้ง เขาหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาซับมุมปากอย่างเชื่องช้า ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

         “ตอนเย็นอาจะให้ลุงชมเอารถไปรับ อย่าเถลไถล”

         เขาทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคคำสั่งเด็ดขาด ก่อนจะหันหลังเดินสืบเท้าออกไปจากห้องอาหารอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์อันเป็นเอกลักษณ์ค่อย ๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาอีกครั้ง

         เจ้าขามองตามแผ่นหลังกว้างที่ลับสายตาไป ทันทีที่คล้อยหลังเขา ไหล่บางที่เคยตั้งตรงอย่างหยิ่งทะนงก็ลู่ลงเล็กน้อย หญิงสาวถอนหายใจยาว มือบางยกขึ้นลูบหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ตรงตำแหน่งที่ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นกำลังเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมา

         การปั้นหน้าเก่งกาจและต่อปากต่อคำกับผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในชีวิต มันต้องใช้พลังงานมหาศาลขนาดไหน ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเธอ เธอไม่ได้เกลียดเขา แต่เธอเกลียดเส้นกั้นบาง ๆ ที่เขาสร้างขึ้นมา เกลียดคำว่า ‘ผู้ปกครอง’ ที่คอยย้ำเตือนสถานะอันเป็นไปไม่ได้นี้ต่างหาก

         “หนูไม่ได้อยากเป็นหลานของคุณอานะคะ คนบ้า”

         หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว ก่อนจะรีบหยิบกระเป๋าสะพายเพื่อเตรียมตัวออกไปมหาวิทยาลัย เผชิญหน้ากับโลกภายนอกที่เธอต้องยืนหยัดด้วยตัวเอง

**************************************

         มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังย่านรังสิตคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาในยามสาย บรรยากาศใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงจอแจ

         “อีคุณหนูเจ้าขา! ทางนี้ย่ะ!”

         เสียงเรียกแหลมปรี๊ดของเจได เพื่อนสาวประเภทสองที่แต่งตัวจัดเต็มตั้งแต่หัวจรดเท้า ดังข้ามโต๊ะม้าหินอ่อนมาแต่ไกล ข้าง ๆ กันนั้นมียิหวา สาวห้าวผมสั้นกุดในชุดนักศึกษาชายที่กำลังนั่งดูดชานมไข่มุกอย่างเอาเป็นเอาตาย

         เจ้าขาเดินยิ้มร่าเข้าไปหาเพื่อนสนิททั้งสองคน ทันทีที่เธอนั่งลง เจไดก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับหรี่ตามองจับผิด

         “เมื่อคืนเป็นไงยะ กลับถึงคอนโดกี่โมง ตาลุงมาเฟียนั่นบ่นจนหูชาเลยล่ะสิ”

         “ก็ปกตินั่นแหละ หน้าตึงเป็นรูปปั้นเหมือนเดิม” เจ้าขาตอบปัด ๆ หยิบเอกสารประกอบการเรียนขึ้นมาวางบนโต๊ะ “ไม่ได้บ่นอะไรมากหรอก แค่ไล่ให้ไปอาบน้ำเพราะเหม็นกลิ่นเหล้า”

         “แหม...ทำเป็นบ่น เหม็นกลิ่นเหล้าหรือหวงที่หลานสาวใส่ชุดสายเดี่ยวเว้าลึกกันแน่ยะ” เจไดเบะปาก “ฉันเห็นสายตาเขาตอนมารับแกวันก่อนนะ มองพวกผู้ชายที่เดินผ่านแกแทบจะกินเลือดกินเนื้อ หวงก้างชัด ๆ”

         “แกก็พูดไปเจได อาวินเขาแค่ทำตามหน้าที่ผู้ปกครองนั่นแหละ” เจ้าขาหลบสายตาเพื่อน พยายามเปิดชีทเรียนเพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นใจ

         “หน้าที่ผู้ปกครองบ้าบออะไร มองหลานด้วยสายตาแบบนั้น” ยิหวาแทรกขึ้นมาบ้างพร้อมกับวางแก้วชานมลงบนโต๊ะ “นี่ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นคนรับแกมาเลี้ยงนะ ฉันนึกว่าเขาเป็นผัว...เอ้ย! เป็นแฟนแกไปแล้ว ดุยิ่งกว่าจงอางหวงไข่”

         “พวกแกหยุดพูดเรื่องอาวินได้แล้ว วันนี้ฉันปวดหัวมามากพอแล้วนะ” เจ้าขาถอนหายใจ ปิดชีทเรียนลงอย่างหงุดหงิด “มาคุยเรื่องโปรเจกต์วิชาการตลาดดีกว่า ข้อมูลส่วนของยิหวาเสร็จยัง”

         ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มสว่างไสวที่ทำให้สาว ๆ โต๊ะข้าง ๆ ถึงกับต้องหันมามองกันตาค้าง