บทที่ 1 เส้นกั้นบางๆ ที่เริ่มสั่นคลอน 1

     เข็มสั้นของนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ บนข้อมือแกร่งชี้บอกเวลาตีหนึ่งสิบห้านาที ภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของเพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสูงสุดของอาคาร The Cloud Residence ใจกลางย่านสุขุมวิท บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหยาดฝนที่สาดกระทบกระจกบานหน้าต่างสูงจรดเพดาน

         กวินทร์ อัครกุล ในวัยสี่สิบสองปี นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังอิตาลีสีดำขลับ ในมือหนามีแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพันที่น้ำแข็งละลายไปจนเกือบหมดแล้ว ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ดและพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่เจ้าตัวกำลังพยายามข่มกลั้นเอาไว้

         เขายังไม่ได้นอน และไม่สามารถข่มตาหลับได้ ตราบใดที่ ‘เด็กในปกครอง’ ยังไม่กลับมาถึงห้อง

        ‘กติกาคือต้องกลับถึงห้องก่อนเที่ยงคืน นี่มันเลยมาเป็นชั่วโมงแล้ว’

         ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินเพ่งมองไปยังบานประตูดิจิทัลราวกับจะเจาะให้ทะลุ ยิ่งเวลาล่วงเลยไป ความเป็นห่วงก็ยิ่งทวีคูณตีคู่มากับความกรุ่นโกรธ

         ภาพของเจ้าขาในวัยยี่สิบเอ็ดปีที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่การเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะบริหารธุรกิจ ผุดขึ้นมาในหัว กวินทร์ยอมรับกับตัวเองอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ว่า หลานสาวนอกไส้ของเขาโตขึ้นมาก โตจนกลายเป็นหญิงสาวสะพรั่งที่สวยจัดจนสะกดทุกสายตา ผิวพรรณขาวผ่อง รูปร่างอรชรที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนเย้ายวน ประกอบกับนิสัยช่างพูดช่างเจรจา ทำให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของพวกแมลงภู่แมลงวันที่จ้องจะเข้ามาตอมอย่างไม่ต้องสงสัย

         และคืนนี้เจ้าขาขออนุญาตไปงานเลี้ยงสายรหัสที่ผับกึ่งบาร์แถวทองหล่อ

        ติ๊ด...ติ๊ด...แกร๊ก

         เสียงปลดล็อคประตูดิจิทัลดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้องโถง กวินทร์ชะงักความคิดทั้งหมด เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า แล้วเอนหลังพิงพนักโซฟา ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงและดุดัน ดั่งเช่นหน้ากาก ‘คุณอาเจ้าระเบียบ’ ที่เขามักจะสวมใส่มันเสมอเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ

         บานประตูเปิดออก ร่างระหงของหญิงสาวก้าวเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับถอดรองเท้าส้นสูงสีดำเข็มปรี๊ดถือไว้ในมือข้างหนึ่ง

         กวินทร์ปรายตามองผู้มาใหม่ แล้วลมหายใจของเขาก็แทบจะสะดุดกึก

         ชุดนักศึกษาทรงเอที่เธอใส่ตอนออกจากห้องไปเมื่อเช้าหายไปไหนก็ไม่รู้ บัดนี้เจ้าขาอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำสนิทแนบเนื้อ ความยาวของมันสั้นจู๋จนแทบจะปิดต้นขาขาวเนียนไว้ไม่มิด โชคดีที่เธอยังสวมเบลเซอร์ตัวโคร่งทับเอาไว้ แต่กระนั้นคอเสื้อที่เว้าลึกก็ยังเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มรำไรยามที่เธอขยับตัว

         “รู้ไหมว่านี่มันกี่โมงแล้ว...จิณณพัต”

         เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องนั่งเล่น ทำเอาคนที่กำลังจะเดินย่องเข้าห้องนอนชะงักฝีเท้า เจ้าขาหันขวับมาตามเสียง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของคนเป็นอานั่งจ้องหน้าเธออยู่บนโซฟา

         แทนที่จะมีท่าทีหวาดกลัวหรือลุกลี้ลุกลนเหมือนเด็กทำความผิด เจ้าขากลับยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูทั้งดื้อรั้นและท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากเคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่อ

         “ตีหนึ่งสิบห้านาทีค่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสะทกสะท้าน “อาวินยังไม่นอนอีกเหรอคะ พรุ่งนี้มีประชุมบอร์ดบริหารแต่เช้าไม่ใช่หรือไง”

         “อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง อาถามว่าทำไมเพิ่งกลับ” กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้า ๆ เข้ามาหาคนดื้อรั้นด้วยท่วงท่าคุกคาม “กติกาของบ้านนี้คือเที่ยงคืนไม่ใช่หรือไง”

         เจ้าขาวางรองเท้าส้นสูงลงบนชั้นวาง แล้วเดินนวดขมับเข้ามาที่โซนห้องครัวเพื่อรินน้ำเปล่าดื่ม กลิ่นหอมหวานของวานิลลาอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเธอลอยมาปะทะจมูกกวินทร์ แต่คืนนี้มันถูกเจือปนด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ และกลิ่นควันบุหรี่จากสถานที่อโคจร

         “งานเลี้ยงสายรหัสมันเลิกดึกนี่คะ หนูอยู่ปีสี่แล้วนะ เป็นพี่ใหญ่ จะให้ชิ่งหนีกลับก่อนน้อง ๆ ได้ยังไง เสียสปิริตหมด” เธออธิบายพลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบ

         “เสียสปิริตหรือห่วงเล่นจนลืมเวลากันแน่”

         กวินทร์เดินมาหยุดอยู่ซ้อนด้านหลังหญิงสาว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความร้อนจากกายแกร่งแผ่ซ่านจนเจ้าขารู้สึกได้ที่แผ่นหลัง แต่เธอเลือกที่จะยืนนิ่ง ไม่ขยับหนี

         “แล้วชุดนี่มันอะไร อาจำได้ว่าเมื่อเช้าเราไม่ได้ใส่ชุดนี้นี่” นัยน์ตาคมกริบกวาดมองแผ่นหลังบางที่โผล่พ้นรอยแยกของเบลเซอร์

         “ไปปาร์ตี้ก็ต้องเปลี่ยนชุดสิคะ ชุดนี้ยิหวาให้ยืม”      เจ้าขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะประชิดทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตกว่า เธอหมุนตัวเล็กน้อยเพื่อให้เขาดูชุด “สวยไหมคะ”

         ชายกระโปรงซาตินที่สั้นอยู่แล้วร่นขึ้นตามจังหวะการหมุน เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนตา กวินทร์เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนปูดโปน เขากำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณดิบในส่วนลึกอย่างหนักหน่วง

         “สั้นจู๋ขนาดนี้ สวยตรงไหน” เขากดเสียงให้ต่ำลงและดุดันยิ่งขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว “ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้ กลิ่นเหล้าหึ่ง อาไม่ชอบ แล้วจำไว้เลยนะ ว่าห้ามใส่ชุดแบบนี้ออกไปไหนอีก อาไม่อนุญาต”