เข้าสู่ระบบ“คุณโกมลมาอีกแล้วหรือคะ”
“ทำไมเล่าคะ...น้องแขไม่อยากให้พี่มาพบน้องบ่อย ๆ หรอกหรือคะ”
จากที่ได้รู้จักกับคุณโกมลมาได้สักพัก- คุณแขไขเธอก็ได้ทราบแล้วว่าเขาเป็นข้าราชการงานตุลาการ ทั้งยังเป็นที่ผู้คนต่างพากันยำเกรงในสายงานไม่น้อย ทว่าเมื่อชายรูปงามผู้นี้มิได้อยู่ในเวลาราชการ คุณโกมลเธอก็ค่อนข้างโปรดปรานชีวิตเรียบง่ายดั่งเช่นคนทั่วไป มิได้เจ้ายศเจ้าอย่างมากถึงเพียงนั้น…แต่ถึงอย่างนั้นลักษณะที่ดูสุขุมนุ่มลึกเป็นผู้ใหญ่ตามอายุ- ตามประสาชายหนุ่มในวัยยี่สิบเก้าปี ก็ทำเอาคุณแขไขวางตัวไม่ถูกเช่นกัน
ครานั้นที่เขาขอเข้ามาทำความรู้จักกับคุณแขไข คนทั้งเรือนของพระยาเทียบบรรลือหรือก็พากันแตกตื่นหมอบกราบกันเสียยกใหญ่ แม้แต่ท่านเจ้าคุณของเรือนเองก็พลันเนื้อตัวสั่นไปเสียหมดเหตุด้วยว่าตนเพิ่งจะรู้ตัวนี่แหละหนาว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเติบโตเป็นสาวอยู่ในวัยออกเรือนแล้ว- ก็เห็นคุณแขไขเธอเอาแต่นึกสนุกเย้าแหย่ผู้อื่นไปวัน ๆ น่ะสิ จึงได้เผลอไผลคิดไปว่าบุตรสาวตนนั้นยังเล็กนัก
“เรียกพี่โกมลก็พอ ไม่ต้องแทนด้วยคุณกับพี่หรอกหนา- พี่ไม่ถือสา”
“เช่นนั้น...ก็ได้ค่ะคุณพี่โกมล”
เด็กอะไรดื้อเสียจริง...คุณโกมลได้ยินเช่นนั้นแล้วก็ส่งยิ้มอบอุ่นไปยังคุณแขไขอย่างนึกเอ็นดู โดยที่อีกฝ่ายหรือก็ยิ้มตอบกลับเสียหวานหยด- หากว่ากันตามตรงแล้วแม้คุณแขไขจะไม่ได้นึกถูกตาต้องใจอะไรคุณโกมลผู้หล่อเหล่ามากนัก แต่เธอก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจะต้องกีดกันไม่ให้เขาเข้าใกล้ ในเมื่อคุณพ่อแลป้ากอบหรือก็บอกว่าไม่มีใครเหมาะสมกับคุณแขไขเธอไปมากเท่ากับคุณโกมลที่มากพร้อมทั้งรูปแลทรัพย์อีกแล้ว อีกทั้งคุณโกมลก็เป็นคนดี เช่นนั้นแล้วคุณแขไขจึงได้เออออไปตามที่ผู้ใหญ่พูดกัน แลส่วนหนึ่งในใจหรือก็รู้สึกดีไม่น้อยที่มีคนมาชอบพอตน ด้วยว่าเธอเองก็ไม่ได้รู้จักความรักแลไม่รู้ด้วยว่าหากมีรักแล้วจะเป็นแบบใดจึงได้ลองทำความรู้จักกันดู อย่างน้อยมีคนรักก็ย่อมดีกว่ามีคนเกลียด
อันที่จริงแม้ว่าคนงามจะชอบให้ผู้คนมองแลชอบให้ผู้คนหลงใหลในตัวเธอ ถึงอย่างนั้นคุณแขไขก็ยังไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้แบบจริง ๆ จัง ๆ เลยสักครั้งเพราะในหัวเธอมีเพียงแค่เปลว เธอเพียงแค่อยากเล่นสนุกกับไอ้เปลวทาสคนโปรดของตนไปวัน ๆ เท่านั้น
“ส่วนเรื่องของเราที่เคยพูดคุยกันไว้กับผู้ใหญ่- หากน้องยังนึกอยากไปเรียนที่เมืองฝรั่งเศสสักปีสองปีอย่างที่บอก เช่นนั้นพี่ก็ไม่ว่าอะไร- พี่เห็นว่าการศึกษาเหล่าเรียนนั้นเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ”
“ค่ะ”
“หากตัดสินใจเช่นนั้นแล้วละก็...พี่ก็จะรอน้องไปอีกสักสามสี่ปี- รอจนกว่าน้องแขจะพร้อมแต่งงานกับพี่”
“...”
คุณแขไขเธอก็ไม่รู้ใจตัวเองหรอกหนาว่าต้องการเช่นไร เธอต้องการความรักที่ดีพร้อมหรือไม่ หรือเพียงแค่เล่นสนุกชอบที่คนมารักเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นคุณแขไขก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องแต่งงานนั้นเป็นสิ่งแรกที่เธอต้องการอยู่ดี- ไม่รู้สิ...เธอคิดว่าหากเป็นหญิงที่ไม่มีความรู้ นั่งอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนรอสามีตนกลับบ้านไปวัน ๆ เช่นสตรีอื่นในสยามนั้น มันไม่ได้สนุกแลน่าตื่นเต้นเลยสักนิด อีกทั้งเธอยังเห็นเพื่อนคนอื่นที่เรียนกับมิชชันนารีได้มีโอกาสไปร่ำเรียนถึงเมืองนอกเมืองนาก็นึกอยากไปบ้าง แลนับว่าเธอโชคดีไม่น้อยที่พระยาเทียบบรรลืออนุญาต การแต่งงานที่ผู้ใหญ่เคยพูดคุยกันเอาไว้จึงได้ถูกเลื่อนออกไป
ไม่นานหลังจากหยอกเย้าพูดคุยกันไป คุณโกมลเธอก็ยกแหวนแต่งงานมาสู่ขอคุณแขไขถึงเรือน ทำเพียงแค่จับจองหมั้นหมายกันไปก่อนตามทำเนียมเท่านั้น เพราะคุณแขไขเธอจะต้องเดินทางไปที่ฝรั่งเศสเพื่อร่ำเรียนในอีกไม่กี่วัน พร้อมทั้งทิ้งให้ไอ้เปลวทาสผู้ต่ำต้อยจมอยู่กับความขมขื่นตกอยู่ในความทุกข์ตรอมของห้วงเสน่หาที่มีต่อนายของตน
คุณแขไขช่างงามเหลือเกิน แต่อีกไม่นานหากเธอเรียนจบ...ร่างกายนั้นก็จะต้องตกไปเป็นของชายชั้นสูงที่แสนดีอย่างคุณโกมล ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว เพียงแต่ในใจไอ้เปลวมันแอบทนไม่ไหวที่ต้องรับรู้ว่าเสียงหวานที่เคยได้ยิน จะต้องไปร้องครางใต้ร่างของเขาคนนั้นที่เหมาะสม- ไม่ใช่ทาสอย่างมัน
คุณหนูของไอ้เปลวเธอยังเด็กนัก แม้อายุจะมากกว่าทาสต้อยต่ำคนนี้แต่เธอก็ยังคงดูเป็นเด็กที่กระตือรือร้นเรื่องความรักอย่างออกนอกหน้า แม้เธอจะไม่เข้าใจอะไรมากมายแต่ด้วยความแก่นแก้วนั้นก็ทำให้เธอดูเหมือนหญิงสาวที่เพิ่งจะมีรักครั้งแรก โดยไม่รู้เลยว่าเรื่องที่เธอนึกสนุก- ตกปากรับคำไปโดยไม่รู้ใจตัวเองนั้น จะสร้างความลำบากให้เธอในเวลาต่อมา
“เอาเข้ามาวางตรงนี้ให้หน่อยสิเปลว” คุณคนงามกวักมือเรียกบ่าวคนโปรดไว ๆ เร่งให้มันยกกล่องใส่หนังสือกล่องใหญ่เข้ามาในห้องนอนตอน ด้วยว่าอยากจะค้นหาหนังสือติดตัวไปสักเล่มสองเล่ม เอาไว้อ่านระหว่างเดินทางไปฝรั่งเศสตามคำแนะนำของคู่หมั้นเธอ
“เอ่อ...คุณแขขอรับ เกรงว่าหากกระผมเข้าไปมันจะไม่งามนะขอรับ”
“เข้ามาเถอะฉันไม่ถือ อีกอย่างของหนักเช่นนี้จะให้ทาสหญิงคนอื่นยกไหวได้อย่างไรกัน”
“...”
“เปลว...กลางวันแสก ๆ เช่นนี้ไม่มีใครว่าอะไรหรอก” ก็ใช่น่ะสิ...กลางวันอย่างนี้จะกลัวใครเห็นกันเล่า ไม่มีใครอยู่บนเรือนสักหน่อยอีกทั้งคุณพ่อก็ยังไม่กลับมาเสียด้วย
“ขอรับ”
เมื่อนายของมันว่าอย่างนั้น ไอ้เปลวมันก็เชื่อฟังยกกล่องหนังสือนั้นเดินเข้าไปในห้องนอนของคุณแขไขเธอในทันที ก่อนมันจะเห็นเจ้าของดวงตากลมแป๋วนั่นหันมองไปตามกล่องหนังสือพร้อมพยักหน้าให้มันเปิดกล่องหนัก ๆ นั่นออกให้เธอจนกล้ามแขนของทาสหนุ่มปรากฎชัดขึ้น แลเพียงไม่นานไอ้เปลวมันก็ล่าถอยออกมา ปล่อยให้นายของมันค้นหาหนังสือไปอย่างนั้น
“เปลว หากฉันไปแล้วเธอจะคิดถึงฉันหรือไม่” ก่อนน้ำเสียงหวานจะเอ่ยขึ้นในขณะที่เจ้าตัวกำลังค้นหาหนังสือที่ต้องเตรียมไป โดยไม่หันกลับไปมองทาสหนุ่มที่ทำหน้าหงอยเป็นไอ้หมาใหญ่เลยสักนิด
“กระผมภักดีกับคุณแขไขขอรับ”
“เปลวจะคิดถึงฉันใช่หรือไม่”
มันตอบไม่ตรงคำถาม เพราะอย่างนั้นคุณแขไขจึงได้ละสายตาจากกล่องหนังสือแล้วหันกลับมาถามมันซ้ำอีกครั้งด้วยสีหน้ากระเง้ากระงอดไม่พอใจ เธอต้องการให้ทาสคนโปรดตอบคำถาม ด้วยคำตอบที่เธอต้องการ นั่นคือคำว่าคิดถึง โหยหา หรือขาดเธอไม่ได้ไปชั่วชีวิต ทว่าทาสตรงหน้ากลับไม่ตอบเธอเช่นนั้น
“กระผมไม่อาจ-”
“แลหากฉันมีลูก เปลวก็จะอยู่ช่วยฉันเลี้ยงใช่หรือไม่”
ดูเอาเถอะว่าแสบซนเพียงไหน ช่างพูดทั้งยังเอาแต่ใจ- เอาแต่ถามคำถามที่จะทำให้ทาสต่ำต้อยคนนี้รู้สึกเจ็บปวด ทั้งที่ตัวเองหรือก็รู้ดีแก่ใจว่าไอ้เปลวมันรักแลภักดีกับเธอมากเพียงไหน…แลยิ่งได้ยินเสียงหวานเอ่ยถามออกมาอย่างนั้น ไอ้เจ้าเปลวมันก็ยิ่งก้มหน้างุด ในหัวมันก็พลันคิดไปถึงไหนต่อไหน แต่นั่นมันก็เป็นหน้าที่ของสามีไม่ใช่หรืออย่างไร หรือคุณแขไขเธอตั้งใจจะกักขังความรู้สึกของทาสคนนี้ให้อยู่กับเธอไปชั่วชีวิต
“คือ...กระผม”
ดวงตากลมใสที่ช้อนมอง พร้อมร่างเพรียวระหงที่สืบเท้าก้าวเข้ามาใกล้ทำเอาร่างสูงใหญ่ของไอ้เปลวมันล่าถอยไปเรื่อย ๆ ด้วยท่าทีเงอะงะ เห็นอย่างนั้นแล้วคนสวยก็ยิ่งนึกสนุกไปกับเจ้าทาสแสนซื่อคนนี้ ก่อนเธอจะวิ่งอ้อมไปลงกลอนประตูเสียก่อนที่มันจะถอยออกไป...ท่าทางของเปลวตอนนี้น่าแกล้ง ทั้งยังน่าสนุกกว่าคุณพี่โกมลเป็นไหน ๆ
“ท่าทางของเปลวนี่ซื่อดีจัง- ฉันอยากจะรู้เสียแล้วสิว่าเธอจะซื่อได้ตลอดไปหรือไม่” อยากรู้ก็ด้วยว่าเพื่อนของเธอที่เรียนด้วยกัน เคยบอกไว้...ว่าชายหนุ่มแม้จะภักดีแสนซื่อมากเพียงไหนก็หนีไม่พ้นอารมณ์กลัดมันแลฝักใฝ่ในกามารมณ์อยู่ดี
กามารมณ์หรือ...มันก็เรื่องปกติของมนุษย์ไม่ใช่หรืออย่างไรกัน
“คุณหนูเป็นอะไรไปหรือขอรับ...เหตุใดจึง-”
ไอ้เปลวรีบยกมือปิดปากทันทีเมื่อมือเล็กดึงผ้าช่วงล่างที่มันสวมใส่เพียงชิ้นเดียวออก เผยให้แก่นกายใหญ่ปรากฎตรงหน้าโดยที่เจ้าทาสคนนี้ไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนคุณแขไขเธอจะหัวเราะชอบใจเสียยกใหญ่ ไอ้เปลวไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดจึงได้เป็นหญิงช่างเย้าใจกล้าถึงเพียงนี้ คุณแขไขนั้นซุกซน แสบสันแลก๋ากั๋นกว่าใครในพระนครเชียว
เช่นนี้แล้วจะให้เปลวมันเตือนนายของมันได้อย่างไร ทว่าไม่ทันที่ไอ้เปลวมันจะเลิ่กลั่กก้มลงไปรั้งผ้าโจงของตนขึ้นมาสวมใส่อีกครั้ง ปลายนิ้วเรียวเล็กของคุณแขไขก็พลันเอื้อมเข้าไปแตะร่องลอนกล้ามหน้าท้องแผ่วเบาก่อนจะค่อย ๆ ลากลงต่ำเรื่อย ๆ อย่างเชื่องช้าจนไอ้เปลวมันยืนตัวแข็งทื่อด้วยไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อเพราะมันก็ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับมันมาก่อนด้วยเช่นกัน
“เปลวเป็นเหมือนที่คุณมาทาร์บอกไว้เลย”
“คุณหนู”
คุณหนูทำกับมันเช่นนี้ คุณหนูมีใจรักไอ้เปลวบ้างหรือไม่กันหนอ...แลหากไม่รักเหตุใดคุณหนูของมันจึงได้ทำเช่นนี้กันเล่า- แต่เมื่อคิดดูอีกทีก็คงจะไม่หรอกหนา คุณแขไขเคยรักใครเสียเมื่อไหร่ คุณคนงามของมันไม่เคยรักใคร คิดเพียงแต่อยากจะเล่นสนุกกับใจของมันเท่านั้น
ทำอย่างไรดีเล่าในหัวไอ้เปลวตอนนี้มันตีกันวุ่นวายไปหมด อารมณ์กลัดมันที่มีต่อคุณแขไขหรือก็มีมากล้น...มากเสียจนแกนกายของมันเริ่มขยายใหญ่แลแข็งขึงอย่างไม่อาจห้ามได้ แต่หากให้คิดถึงความเหมาะสมก็ไม่มีอะไรควรเลยสักนิด เช่นนั้นมันจึงได้เงอะงะทำตัวไม่ถูกอย่างไร ทาสผู้ต่ำต้อยอย่างมันก็ได้แต่สงสัยว่าคุณหนูของมันรักมันสักนิดหรือไม่ มาเล่นกับใจเช่นนี้แล้วมันจะทนไหวได้อย่างไร เพียงแค่นี้ไอ้เปลวมันก็ตกหลุมรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นอยู่แล้วหนา
เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเมื่อเห็นแกนกายขยายใหญ่ขึ้น เธอไม่กลัวสักนิด มีแต่ไอ้เปลวนี่แหละหนาที่กลัวว่าหัวจะหลุดจากบ่า- คุณแขไขเธอดื้อตาใส ทั้งยังร้ายนักเป็นเช่นนั้นแล้วคุณโกมลจะเอาเมียเด็กของตนอยู่ได้อย่างไรกัน
“เปลว...ของเปลวใหญ่กว่ามือฉันอีก”
“คุณ-” ใจหนึ่งมันก็อยากจะห้าม แต่อีกใจมันก็ชอบนักที่ปลายนิ้วของเธอลูบไปตามแกนกาย ก่อนจะใช้ฝ่ามืออุ่นนุ่มกุมของมันเอาไว้
ก่อนมันจะกระตุกคามือเรียว แม้จะพยายามอดกลั้นอารมณ์เอาไว้แล้วก็ตาม แต่สำหรับคนงามแสนแก่นแก้วแลผิดขนบหญิงสาวนั้น เมื่อได้เห็นสิ่งที่ตนเคยได้ฟังจากเพื่อนเพียงอย่างเดียวปรากฏอยู่ตรงหน้า เธอก็แทบจะปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ กล้ามท้องเป็นลอนที่รับกับแกนกายใหญ่โตนั้น มันทำให้เธอมวนท้องจนรู้สึกประหลาด- รูปร่างของทาสคนโปรดเมื่อไม่มีเนื้อผ้ามาปกปิดนั้นช่างงามราวกับศิลปะชั้นดีทีเดียว
ทว่าไม่ทันที่ไอ้เปลวมันจะรวบรวมสติแล้วล่าถอยออกห่าง ใบหน้านวลงามก็พลันโน้มเข้าใกล้แล้วห่อปากพ่นลมร้อนเป่ารดปลายท่อนเอ็นของมันแผ่วเบา- ยิ่งคุณแขไขเย้าหยอกไอ้เจ้าเปลวมันก็ยิ่งกลั้นใจพยายามหยุดยั้งความคิดอุจาดของตนให้หนักขึ้น แม้ว่าตอนนี้ทาสชั้นต่ำคนสนิทของเธอมันจะพอใจกับภาพตรงหน้ายามคนงามจ้องมองท่อนเอ็นของตนแลเป่าลมร้อนหยอกเย้ามันอยู่อย่างนั้น แต่ก็ไม่ควรหรือเปล่า...แม้ว่าเสี้ยวหนึ่งในความคิดของทาสชั้นต่ำตอนนี้มันอยากจะจับคุณแขไขโยนลงบนเตียงกว้างของนายมันแล้วทำรักเธอแรง ๆ ก็ตาม ไอ้เปลวมันบังอาจนัก มันอยากจะเอาของมันยัดเข้าไปจนทำให้คุณแขไขร้องไห้ระงมครวญครางเสียงหวานไม่หยุด เนื้อตัวนุ่มนิ่มของเธอมันก็อยากจะบีบให้ขึ้นริ้วและจดจำภาพร่างเพรียวระหงโยกคลอนไปตามจังหวะแกนกายมันขยับเข้าออกในกายเธอ
“ของเปลวมันชี้หน้าฉัน เปลวอยากให้ฉันลองทำหรือไม่” ทำอย่างที่คุณมาทาร์เคยสอนว่าหากจะให้ชายหนุ่มติดพัน ต้องเอาใจเขาอย่างไร
ก็ดูเธอพูดเข้าสิ...เหมือนหญิงคนอื่นเสียเมื่อไหร่ คุณแขไขเธอไม่นึกอายสักนิดเลยหรืออย่างไร
แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้นมันก็พลันต้องสะบัดหน้าไล่ความคิดชาติชั่วของมันทิ้งไป ไอ้เปลวตั้งใจจะถอยกลับมาอย่างนึกหักห้ามใจ แต่ในตอนนั้นเองที่ร่างของทาสในเรือนคนนี้มันสะดุ้งจนแทบเข่าอ่อน สัมผัสเสียวกระสันพลันทำเอามันก้มมองแมวตัวเล็กแลบลิ้นเลียส่วนปลายของมันจนน้ำเยิ้ม ลิ้นอุ่นนุ่มนิ่มเลียแผลบ ๆ เป็นลูกแมวจนไอ้ทาสคนนี้ลืมความเหมาะสมทุกอย่างไปเสียหมด เอาแต่ยืนนิ่งเกร็งหน้าท้องเป็นลอนปล่อยให้นายตนนั่งคุกเข่าตวัดลิ้นเลียอย่างย่ามใจ
“คุณ...อึก”
คุณแขไขคนงามดูดดุนปลายหัวฉ่ำเยิ้มอย่างเงอะงะ พลันเอื้อมมือเล็กมาจับกุมมันไว้ให้ตั้งขึ้นในทิศทางที่เหมาะควรก่อนดวงตากลมสวยจะเปล่งประกายเมื่อแกนกายในมือมันขยายเพิ่มมากขึ้น เป็นเรื่องน่าเกลียด หยาบโลนที่เราไม่อาจห้ามตนเองได้ คนเป็นนายหรือก็ไม่รู้นึกสนุกอย่างไรจึงได้อ้าปากครอบมันเข้าแล้วค่อย ๆ โยกหัวกลมเข้าออกเอาแต่ใจในทันที มือเล็กก็ชัก ริมฝีปากสวยก็พยายามอม
“อ่อก” หัวกลมขยับเข้าออกโดยมีท่อนเอ็นของทาสชั้นต่ำอยู่ในปาก เธอรวบผมยาวสลวยแล้วปัดมันไปด้านหลัง- จากที่นึกสนุกต้องการแค่แกล้งหยอกเย้าทาสคนโปรดในคราแรก ยามนี้จังหวะการเต้นของหัวใจคุณแขไขก็เริ่มเต้นอย่างถี่รัว เสียงครางเครือทุ้มต่ำในคอของเปลวยิ่งทำให้เธออยากทำให้ชายหนุ่มมีความสุขมากยิ่งขึ้น เอาแต่ใจจนไม่ได้นึกสนเลยสักนิดว่าไอ้เปลวมันจะต้องพยายามกลั้นใจกับเรื่องนี้มากเพียงไหน
“คุณแข อึก...คุณแขไขขอรับ” ไอ้เปลวมันเพิ่งเคยได้ทำ แลคนที่ทำให้มันตอนนี้ก็ทำเอาหัวใจมันเต้นรัว แข้งขาหรือก็แทบอ่อนทรุดเพราะเสียวจนไม่อาจหยุดยั้ง ยิ่งฟันซี่เล็กของคุณแขไขครูดเข้ากับท่อนเอ็นมันอย่างแผ่วเบาในจังหวะที่ระมัดระวัง มันก็แทบอยากกดสะโพกบดเอวสวนท่อนเอ็นทาสชั้นต่ำของมันให้เข้าไปในปากของคุณเธอมากยิ่งกว่าเดิม
“เปลว...อ่อก”
“คุณแขขอรับ”
มันไม่เพียงเป็นครั้งแรกของไอ้เปลวเท่านั้น แต่เรื่องที่ทำกันตอนนี้ก็เป็นครั้งแรกของคุณแขไขด้วยเช่นกัน- แลด้วยว่าเป็นครั้งแรกจึงทำให้ไอ้เปลวมันเสร็จเร็วกว่าที่คิด ปลดปล่อยน้ำกามเข้าปากของนายมันอย่างไม่อาจห้ามตนเองได้ คนงามหรือก็สำลักไอค่อกแค่ก...เพราะเป็นครั้งแรกที่มันได้ปลดปล่อยอย่างไร น้ำกามขาวขุ่นจึงได้ออกมามากถึงเพียงนี้ ทั้งคาวทั้งลื่นไปทั่วปากทั่วคอเชียว
“อึก- อ่อก...อ่อก”
“อึก- อ่า...”
แต่เมื่อดวงตากลมสวยช้อนสายตามอง- ใบหน้าไอ้เปลวที่เต็มไปด้วยแรงกำหนัดเสียวกระสันแลรู้สึกดีนั้น ก็ทำเอาคุณแขไขยิ่งใจเต้นรัวไปกันใหญ่ มือเล็กเช็ดมุมปากของตนที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามแลน้ำลาย...กว่าจะรู้ตัวว่าเมื่อครู่ตนทำอะไรลงไป โจงกระเบนเนื้อดีที่คุณหนูของเรือนสวมใส่ก็เปรอะเปื้อนเหนียวเหนอะเสียแล้ว
คุณแขไขพอจะเข้าใจแล้วว่าเปลวทำให้ตนมีความรู้สึกเช่นไร มันมากยิ่งกว่าตอนที่เธอวาบหวิวยามก่อนมีรอบเดือนเสียอีก แลครานี้ใบหน้านวลงามก็พลันเห่อร้อนน้ำตาคลอ คุณแขไขรวบรวมแรงอันน้อยนิดดันร่างเพรียวระหงของตนที่กำลังหอบหายใจ โกยอากาศเข้าท้องให้ลุกขึ้น แม้จะสัมผัสได้ถึงความเหนียวลื่นไม่สบายตัวก็ตาม...สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสน จมอยู่กับความคิดตัวเองสักพักว่าจะเอาอย่างไรดี แต่เดิมก็เพียงแค่อยากรู้อยากเห็นด้วยความคึกคะนองไปตามช่วงวัย อยากเอาใจเปลวและอยากให้ไอ้เปลวคนนี้มันทั้งรักทั้งหลงเท่านั้น ทว่าตอนนี้เธอกลับ…
“อื้อ...เปลว”
ความเสียวกระสันพลันทำให้คุณแขไขลืมอาย ดวงตาเป็นประกายของเธอเผลอไผลสบสายตากับหมาเชื่องตรงหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์เสน่หาเพียงครู่ ก่อนจะลากเลื่อนสายตาลงไปเรื่อย ๆ ระยะห่างระหว่างเราแลระดับสายตาที่มองต่ำทำเอาคุณแขไขเห็นแกนกายเอ็นสีเข้มกว่าผิวกายของไอ้เปลวได้ชัดเจนเต็มตาแลเห็นเสียด้วยว่าโจงกระเบนที่ตนสวมใส่นั้นมันช่างเกะกะสายตาเหลือเกิน
คนเป็นนายขยับเข้าใกล้แนบหน้าผากซบเข้ากับไหล่แกร่งของทาสที่ทำงานหนัก ก่อนมือเล็กจะปลดเข็มขัดเงิน ปลดปมโจงกระเบนที่สวมใส่จนผ้าอย่างดีมันร่วงลงไปกองกับพื้น ปรากฏวงน้ำหวานที่เปียกชุ่มให้ไอ้เปลวมันเห็นจนมันลอบกลืนน้ำลายเผลอไผลมองตั้งแต่โจงกระเบนเปียกชุ่มเป็นวงแล้วค่อยลากสายตามองคนที่ยืนซบมันอยู่อย่างห้ามไม่ได้
จ้องอย่างนั้นเพียงครู่อารมณ์กำหนัดของเปลวมันก็พลันกำเริบอีกครั้ง ยิ่งเห็นคนสวยสะพรั่งเอื้อมมือมาจับข้อมือแกร่งของมัน พร้อมทั้งเอนกายเพรียวระหงลงนอนกับพื้นไม้หน้าบานประตูอย่างไม่ละสายตา ทั้งยังบิดเร้านอนอ้าขาเล็กน้อยราวกับเสียวจนใจกล้า แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวด้วยว่าไม่เคย เช่นนั้นมันก็ยิ่งเร้าอารมณ์ไอ้ทาสคนนี้นัก
ดวงตาใสซื่อประหนึ่งหมาใหญ่ไม่รู้เปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหน บางทีมันอาจจะเปลี่ยนไปนับตั้งแต่ที่มันเห็นกลีบดอกไม้สีอ่อนระเรื่อฉ่ำน้ำหวานล่อตาล่อใจละมัง กลีบแลช่องทางนั้นเปียกแฉะไปด้วยน้ำหวานเหนียวใส- เร้าอารมณ์เสียจนไอ้ทาสคนโปรดไม่อาจอดกลั้น มันใจกล้าใช้มือหยาบกร้านของมันจับแลยกขาเรียวงามข้างหนึ่งขึ้นพาดบ่าตน โดยมีนายของมันที่กำหนัดไม่ต่างกันให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี คุณแขไขขยับสะโพกอ้าขาแอ่นดอกไม้สีสวยที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานเหนียวเยิ้มให้ไอ้ทาสมันได้เห็นเด่นชัดล่อตาล่อใจ มันเปียกแฉะไปด้วยน้ำหวานใสที่พร้อมสำหรับทำรัก เช่นนั้นแล้วจะให้ไอ้เปลวที่มันคลั่งรักคุณแขไขอยู่แล้วทนได้อย่างไร มันไม่ต้องรอให้เจ้าชีวิตของมันบอกแลไม่จำเป็นต้องเรียนรู้อะไรมากมาย ทันทีที่มันเห็นดอกไม้งดงามอยู่ตรงหน้ามันก็พลันก้มลงไปดูดเลียน้ำหวานของคุณแขไขอย่างหยาบโลนในทันที
“อ๊ะ อ๊า”
ไอ้เปลวมันสติหลุดไปแล้วด้วยว่ามันหลงรักนายมันอย่างหมดหัวใจ แลเมื่อได้ยินเสียงครางหวานร่อนเอวรับลิ้นร้อนที่ตวัดถี่รัวของมัน มันก็ยิ่งจับเรียวขานิ่มของคุณแขไขเอาไว้แน่นจนขึ้นริ้วแลอ้ามันออกเพื่อสอดเรียวลิ้นตวัดดูดดุนแนบแน่นเน้นน้ำหนักมากขึ้น ลิ้นของมันกดแนบเข้ากับช่องทางรักนั้นเอาใจไม่หยุด ยิ่งคุณแขไขครางหวาน มันก็ยิ่งตะกละตะกลามตวัดลิ้นโลมเล้า
“เปลวอึก...ฉันอ๊า”
น้ำเสียงขาดห้วงเรียกชื่อมันดังขึ้นก้องหูพลันทำเอาไอ้เปลวได้สติกลับมากะทันหัน ก่อนมันจะนิ่งค้างไปครู่หนึ่งอย่างนึกลังเล มันเงยหน้ามองนายมันทั้งที่ปากยังเปรอะไปด้วยน้ำหวานใส ใจมันเต้นถี่รัวจนแทบจะหลุดออกมาเมื่อเห็นนายมันครวญครางน้ำตาคลอ ทูนหัวของทาสคนนี้เธอเสียวจนทนไม่ไหว ตาแมวใสแจ๋วหรี่มองมันอย่างนึกขัดใจครู่หนึ่งเมื่อเรียวลิ้นของมันหยุดโลมเลียเธอ ก่อนความกระดากอายที่หายไปจะนำพาร่างเพรียวระหงให้ขยับเข้าใกล้ร่างของทาสคนโปรดที่คุกเข่าคร่อมเธออยู่ พร้อมอ้าขากว้างยิ่งขึ้นแล้วพยายามขยับกายเพื่อใช้มือเล็กคว้าแกนกายแข็งขึงเปรอะเปื้อนน้ำกามขาวขุ่นของมันบดเบียดแนบชิดช่องทางรักหวานฉ่ำของตนในทันที
“คุณแขไข! อย่าขอรับ”
“ทำไมละเปลว- เปลวไม่อยากเข้ามาข้างในตัวฉันเหรอ”
คุณแขไขเธอต้องการมากกว่านี้จึงได้อาศัยจังหวะที่เปลวนึกลังเล- อ้าขาให้กว้างขึ้นแล้วใช้มือเล็กกดแกนกายของไอ้เปลวให้กระแทกเข้ากับช่องทางรักของตนในทันที...แต่ด้วยความใหญ่โตของมัน ก็ไม่อาจทำให้แกนกายนั้นเข้าไปในช่องทางรักได้ง่ายอย่างที่คิด แลนั่นก็ยิ่งทำให้นายแลทาสที่คะนองตามอารมณ์ เสียวกระสันมากกว่าเดิม
“คุณหนูอึก-”
“อื้อ เปลวทำไมมันเข้าไม่ได้”
ท่อนเอ็นของเปลวมันเข้าได้หมิ่นเหม่เพียงแค่ปลายหัวเยิ้มเท่านั้น ก่อนไอ้เปลวมันจะพยายามผละออกด้วยว่ารู้สึกเจียมเนื้อเจียมตัว- พลันทำให้คุณแขไขเธองอแงน้ำตาไหลพยายามร่อนเอวบางเข้าใกล้ อ้าขาสั่น ๆ ของตนให้กว้างแลพยายามรั้งเอวทาสคนโปรดให้มันยัดท่อนเอ็นของมันเข้ามาในตัวเธออย่างหน้ามืดตามัว แต่จะทำได้อย่างไร เรื่องนี้มันผิดนักแล้วก็ไม่งามอีกด้งบ มิหนำซ้ำคุณแขไขก็ยังไม่เคย หากจะให้เปลวมันกระแทกเข้าไปตอนนี้ก็จะเป็นคุณแขไขน่ะสิที่เจ็บตัว
“พอแล้วคุณหนู แค่นี่เราก็-” แค่นี้เราสองคนก็ทำตัวไม่งามกันแล้ว...แล้วจะให้เปลวเข้าไปในตัวคุณแขไขได้อย่างไร ถึงแม้ไอ้เปลวมันจะอยากเข้าไปข้างในให้คุณหนูของมันตอดรัดใจจะขาดก็ตาม
“ห้ามออกไปนะ อ๊า ฉันเสียว...ฉันอยากให้เปลวเอามันเข้าไปในตัวจะแย่แล้ว”
คุณแขไขเสียวกระสันงอแงน้ำตาไหล ไอ้เปลวมันก็บังอาจยิ่งกว่าใครถือวิสาสะจูบซับน้ำตาที่หยาดหยดลงมาจากหางตาแล้วค่อย ๆ ผละออกห่างจากคุณแขไขที่พยายามร่อนเอวหาแกนกายอุ่นของมันไม่หยุด ก่อนมันจะจับแกนกายบวมเป่งออกแล้วใช้ก้านนิ้วเรียวยาวล้วงแทรกผ่านเข้าไปในกลีบดอกไม้งามแทน มันรูดวนขึ้นลงอย่างนั้นเพียงครู่แล้วจึงค่อย ๆ สอดก้านนิ้วเรียวทั้งสองเข้าออกช่องทางร้อนของคุณหนูเจ้าชีวิตมันอย่างตะกละตะกลาม
“...” อ่า...รู้สึกดีเหลือเกิน ข้างในคุณแขไขทำให้รู้สึกดีได้เพียงนี้เชียวหรือ
“อ๊ะ อื้อเปลว อ๊า”
คุณแขไขเธอครวญครางเสียงหวานกดสะโพกใส่ก้านนิ้วเรียวของไอ้เปลวอย่างลืมอาย มือหนึ่งเกาะเกี่ยวไหล่หนากำยำของไอ้เปลวเอาไว้ อีกมือหรือก็กอบกุมแกนกายของมันพร้อมขยับรั้งรับจังหวะเข้าออกที่ทาสคนโปรดมอบให้เช่นกัน
“ดีจัง เอาอีกอ๊า เปลวขา”
“อึก คุณแข...อื้ม”
“อื้อ ตรงนั้นอ๊ะ เสียว เปลวขางัดขึ้นตรงนั้นอ๊า ฉันเสียว”
คุณแขไขเสียวแทบขาดใจในจังหวะสุดท้าย เสียงความฉ่ำแฉะช่องทางรักของคุณแขไขดังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนกลีบดอกไม้นั้นจะเต้นตุ้บ ๆ ตอดรัดก้านนิ้วเรียวจนขาสั่นแทบหมดแรง ในขณะที่เปลวมันก็ปลดปล่อยออกมาอีกครั้งเช่นกัน
ไอ้เปลวมันเข่าอ่อนหมดแรงจนร่างแทบทรุด คุณแขไขเองก็นอนหอบหายใจหลับตาพริ้มอยู่ตรงนั้นเช่นกัน ร่างเพรียวงามกระตุกเกร็งเมื่อไอ้ทาสชั้นต่ำมันส่งนิ้วเรียวแทรกเข้าไปในช่องทางรักอีกนิ้วในจังหวะสุดท้าย พร้อมกดแนบค้างไว้พลันเม้มปากแน่นยามเห็นร่างคุณแขไขกระตุกเกร็ง ก่อนจะค่อย ๆ ถอนนิ้วเรียวออกจากช่องทางรักแล้วใช้หลังมือปาดน้ำหวานหยาดเยิ้มที่ล้มทะลักออกมาอย่างรักใคร่ พลันก้มลงไปโลมเลียกลืนกินอย่างย่ามใจอีกครา
“คุณแขไขขอรับ ให้กระผมอุ้มไปนอนบนเตียงนะขอรับ”
“อื้อ...พาฉันไปที- ฉันไม่ไหวแล้ว”
กลางวันแสกๆ แต่ไอ้ทาสคนนี้มันก็บังอาจเอื้อมขึ้นไปเด็ดดอกฟ้าทำให้คุณแขไขเธอมัวหมองเสียแล้ว ทั้งที่มันหรือก็รู้อยู่เต็มอกว่าอีกไม่นานคุณแขไขของมันจะต้องเป็นของผู้อื่นก็ตาม แต่มันก็ไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป ซ้ำยังคิดอยากเอานายที่รักมาเป็นเมียตนเสียอย่างนั้นทั้งที่รู้ดีว่ามันเป็นเรื่องไม่ควร
แต่ถึงอย่างนั้นไอ้เปลวมันก็ไม่อาจรู้ได้อยู่ดีว่าเรื่องระหว่างมันกับเจ้าชีวิตที่เกิดขึ้นนั้น คุณแขไขเธอทำไปเพราะมีความรู้สึกกับมัน หรือเธอเพียงแค่เล่นสนุกไปตามประสาคนซุกซนเท่านั้น...แลหากนี่เป็นเพียงแค่เรื่องสนุก ไอ้เปลวมันก็อดเป็นห่วงไม่ได้เช่นกัน- ความสนุกเช่นนี้บางทีอาจจะทำให้นายของมันแลคู่หมั้นคนนั้นมีปัญหากันในภายภาคหน้าก็เป็นได้
#คุณแขเมียทาส
“คุณโกมลมาอีกแล้วหรือคะ”“ทำไมเล่าคะ...น้องแขไม่อยากให้พี่มาพบน้องบ่อย ๆ หรอกหรือคะ” จากที่ได้รู้จักกับคุณโกมลมาได้สักพัก- คุณแขไขเธอก็ได้ทราบแล้วว่าเขาเป็นข้าราชการงานตุลาการ ทั้งยังเป็นที่ผู้คนต่างพากันยำเกรงในสายงานไม่น้อย ทว่าเมื่อชายรูปงามผู้นี้มิได้อยู่ในเวลาราชการ คุณโกมลเธอก็ค่อนข้างโปรดปรานชีวิตเรียบง่ายดั่งเช่นคนทั่วไป มิได้เจ้ายศเจ้าอย่างมากถึงเพียงนั้น…แต่ถึงอย่างนั้นลักษณะที่ดูสุขุมนุ่มลึกเป็นผู้ใหญ่ตามอายุ- ตามประสาชายหนุ่มในวัยยี่สิบเก้าปี ก็ทำเอาคุณแขไขวางตัวไม่ถูกเช่นกัน ครานั้นที่เขาขอเข้ามาทำความรู้จักกับคุณแขไข คนทั้งเรือนของพระยาเทียบบรรลือหรือก็พากันแตกตื่นหมอบกราบกันเสียยกใหญ่ แม้แต่ท่านเจ้าคุณของเรือนเองก็พลันเนื้อตัวสั่นไปเสียหมดเหตุด้วยว่าตนเพิ่งจะรู้ตัวนี่แหละหนาว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเติบโตเป็นสาวอยู่ในวัยออกเรือนแล้ว- ก็เห็นคุณแขไขเธอเอาแต่นึกสนุกเย้าแหย่ผู้อื่นไปวัน ๆ น่ะสิ จึงได้เผลอไผลคิดไปว่าบุตรสาวตนนั้นยังเล็กนัก“เรียกพี่โกมลก็พอ ไม่ต้องแทนด้วยคุณกับพี่หรอกหนา- พี่ไม่ถือสา”“เช่นนั้น...ก็ได้ค่ะคุณพี่โกมล”
พระนคร ปีพุทธศักราช ๒๔๔๗ บัดนี้ไอ้เปลวมันก็อายุอานามได้สิบเจ็ดปีแล้ว ส่วนคุณแขไขเธอก็มีอายุได้สิบเก้าปีแล้วเช่นกัน...นับว่าเป็นโชคดีของไอ้ลูกทาสคนนี้นักที่มันได้มีโอกาสเห็นเจ้าชีวิตของมันเติบโตขึ้นมาอย่างสวยงามผุดผ่องสมกับที่ใครต่างก็หมายตากันไว้ตั้งแต่ที่คราเธอยังเด็ก- ว่าเมื่อเติบโตขึ้นคุณแขไขจะต้องงดงามจนเป็นที่เลื่องลือไปทั่วพระนครเป็นแน่ แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ คุณหนูแขไขของไอ้เปลวเธอมีเพื่อนชนชั้นสูงมากมายและชายหนุ่มรูปงามต่างก็เข้าหาเธอเป็นว่าเล่น ในขณะที่ไอ้เปลวก็ยังเป็นเพียงแค่ทาสต้อยต่ำคอยเก็บดอกไม้ สอยมะปราง เป็นลูกมืออบร่ำทำแป้งผัดหน้าแลเครื่องหอมให้เธอไปวัน ๆ เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้มีเพียงแค่คุณหนูที่งามวันงามคืนหรอกหนา ไอ้เปลวเองก็แตกเนื้อหนุ่มไปตามประสา จากที่มันเคยตัวผอมแห้งแคระแกร็นยิ่งกว่าคุณแขไข ยามนี้มันกลับตัวสูงใหญ่ มีกล้ามเนื้อแน่นหนั่นได้รูป อีกทั้งยังมีผิวขาวเหลืองกลายเป็นเพชรน้ำงามของหมู่ทาสเนื่องด้วยเคยเป็นลูกมือให้คุณแขไข ยอมพอกขมิ้นตามที่นายแสนรักสวยรักงามของตนสั่งนั่นแหละหนา ทั้งยังจมูกของมันยังโด่งเป็นสันรับเข้
พระนคร ปีพุทธศักราช ๒๔๓๗ เรือนไม้สักหลังงานของพระยาเทียบบรรลือในเวลานี้พลันเนืองแน่นไปด้วยทาสชายหญิงที่ขยันทำงานกันอย่างขะมักเขม้น สีหน้าพวกทาสเหล่านั้นแม้นจะไม่ได้สุขจนถึงที่สุดของชีวิตตนหากแต่ก็ไม่ได้ทุกข์ตรมเหมือนดั่งทาสเรือนอื่นในระแวกนั้น เนื่องด้วยท่านเจ้าคุณนั้นมากไปด้วยบารมี- เป็นบารมีที่มีมาแต่เดิมนับตั้งแต่รุ่นพ่อของท่าน อีกทั้งยังร่ำรวยมั่งมีจึงได้กว้านซื้อทาสที่ถูกนายเก่าทารุณอย่างหนักหนามาเลี้ยงดูอย่างดีเป็นจำนวนไม่น้อยอีกด้วย ถัดไปอีกหน่อยบริเวณท่าน้ำของเรือน เห็นเรือพายซอมซ่อจอดลงที่ริมท่าน้ำ ก่อนเด็กชายมอมแมมคนนั้นจะเดินขึ้นมาจากท่า รูปร่างของมันผอมแห้งและเต็มไปด้วยรอยไม้เรียวเฆี่ยนตี ผ้านุ่งของมันเก่าแสนเก่า...เก่าเสียจนขาดรุ่งริ่ง หน้าตาหรือก็สกปรกมอมแมม ทั้งยังมีกลิ่นสาบเหมือนคนไม่ได้อาบน้ำล้างเนื้อตัวมาเป็นเวลานานโข มันเป็นทาสจากเรือนคุณพระสมิงแลถูกซื้อมาโดยพระยาเทียบบรรลือเมื่อไม่กี่วันก่อนเนื่องด้วยเพิ่งครบรอบวันสูญเสียภรรยาสุดที่รักไป จึงใคร่อยากจะทำทานช่วยคนสักนิดนั่นแหละหนา ด้วยเห็นว่าพ่อแม่มันตายหมดแล้ว ทั้งยังไร้ท
“กระผมเป็นเพียงแค่ทาส จะให้อาจเอื้อมไปรักคุณแขไขได้อย่างไรกันเล่าขอรับ”“เป็นทาสแล้วอย่างไร ในเมื่อเรารักกัน”ไอ้เปลวไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าดอกฟ้าที่แสนซุกซนจนดูผิดขนบสาวงามในยุคสมัยนี้เหตุใดจึงได้ช่างเย้าเล่นกับใจมันนัก ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ควร...แต่เจ้าชีวิตของมันก็โน้มเข้าหาแลอนุญาตให้มันเชยชมอย่างอิ่มเอม- กระทั่งเกิดความสัมพันธ์เร้าร้อนระหว่างนายแลทาสในเรือนขึ้นมาอย่างลับ ๆ“คุณแขไขเคยมีใจให้กระผมหรือไม่ขอรับ...” เพราะนายของมันทั้งดื้อแลซุกซน ชอบเล่นสนุกไปกับความรู้สึกของผู้อื่นและมันก็เป็นหนึ่งในคนที่หลงใหลในห้วงสวาทของเธอ จึงไม่แปลกหากมันจะเผลอน้อยใจเมื่อเห็นเจ้าชีวิตของมันไปเล่นกับหมาตัวอื่นอยู่บ่อยครั้ง “...หากไม่รัก ก็อย่าให้ความหวังกระผมได้มั้ยขอรับ”“หากฉันไม่รักไม่ชอบ”"...""ฉันจะให้เธอทำกับฉันอย่างนั้นหรือ..." คุณแขไขเธอทั้งงามแลมากด้วยเสน่ห์ เธอไม่ได้มีเพียงแค่ใบหน้างดงาม แลช่างป้อนคำหวานให้ทาสคนโปรดเท่านั้น แต่เธอยังมอบสัมผัสหวานหอมจนทำเอาทาสคนโปรดคนนี้ลืมไม่ลงเสียด้วย "...เปลว- เธอทำแรงเสียจนฉันติดสัมผัสของเธอเชียว"“...”“หรือว่าตอนที่เธอทำฉัน...เธอไม่ได้ชอบมากถึงเพียงนั้น







