เข้าสู่ระบบ
“กระผมเป็นเพียงแค่ทาส จะให้อาจเอื้อมไปรักคุณแขไขได้อย่างไรกันเล่าขอรับ”
“เป็นทาสแล้วอย่างไร ในเมื่อเรารักกัน”
ไอ้เปลวไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าดอกฟ้าที่แสนซุกซนจนดูผิดขนบสาวงามในยุคสมัยนี้เหตุใดจึงได้ช่างเย้าเล่นกับใจมันนัก ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ควร...แต่เจ้าชีวิตของมันก็โน้มเข้าหาแลอนุญาตให้มันเชยชมอย่างอิ่มเอม- กระทั่งเกิดความสัมพันธ์เร้าร้อนระหว่างนายแลทาสในเรือนขึ้นมาอย่างลับ ๆ
“คุณแขไขเคยมีใจให้กระผมหรือไม่ขอรับ...” เพราะนายของมันทั้งดื้อแลซุกซน ชอบเล่นสนุกไปกับความรู้สึกของผู้อื่นและมันก็เป็นหนึ่งในคนที่หลงใหลในห้วงสวาทของเธอ จึงไม่แปลกหากมันจะเผลอน้อยใจเมื่อเห็นเจ้าชีวิตของมันไปเล่นกับหมาตัวอื่นอยู่บ่อยครั้ง “...หากไม่รัก ก็อย่าให้ความหวังกระผมได้มั้ยขอรับ”
“หากฉันไม่รักไม่ชอบ”
"..."
"ฉันจะให้เธอทำกับฉันอย่างนั้นหรือ..." คุณแขไขเธอทั้งงามแลมากด้วยเสน่ห์ เธอไม่ได้มีเพียงแค่ใบหน้างดงาม แลช่างป้อนคำหวานให้ทาสคนโปรดเท่านั้น แต่เธอยังมอบสัมผัสหวานหอมจนทำเอาทาสคนโปรดคนนี้ลืมไม่ลงเสียด้วย "...เปลว- เธอทำแรงเสียจนฉันติดสัมผัสของเธอเชียว"
“...”
“หรือว่าตอนที่เธอทำฉัน...เธอไม่ได้ชอบมากถึงเพียงนั้น”
“ชอบสิขอรับ กระผมชอบสัมผัสของคุณหนู หลงใหลแลอยากรักคุณหนูไปทั้งตัว”
“เช่นนั้นก็รักฉันแรง ๆ สิ”
“แต่เรื่องระหว่างเรามันผิดไม่ใช่หรือขอรับ”
ความสัมพันธ์ระหว่างนายกับทาสไม่ควรเกิดขึ้น แต่ในเมื่อเราทั้งรักแลหลงกันจนไม่อาจห้ามใจ ทั้งยังมีความปรารถนาที่นุ่มลึกแลกสัมผัสแก่กันได้มากถึงเพียงนี้ แล้วทำไมเราต้องสนใจเรื่องผิดถูกพวกนั้นด้วยเล่า
#คุณแขเมียทาส
คำเตือน
โรแมนติกดราม่า / เนื้อหามีความดราม่านะคะ
นิยายเรื่องแต่งขึ้นมาจากจินตนาการของผู้เขียน ไม่มีความเกี่ยวข้องถึงบุคคล สถานที่หรือเหตุการณ์จริงที่เคยเกิดขึ้นในสมัยนั้น เนื้อหาภายในเรื่องเป็นเพียงการเซ็ตฉากให้ดำเนินไปตามยุคสมัยซึ่งอาจมีความรุนแรง การแบ่งชนชั้น การกระทำที่ไม่เหมาะสมของตัวละคร อาจมีถ้อยคำหยาบคายและมีการบรรยาย NC / กิจกรรมทางเพศอย่างโจ่งแจ้ง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
“คุณโกมลมาอีกแล้วหรือคะ”“ทำไมเล่าคะ...น้องแขไม่อยากให้พี่มาพบน้องบ่อย ๆ หรอกหรือคะ” จากที่ได้รู้จักกับคุณโกมลมาได้สักพัก- คุณแขไขเธอก็ได้ทราบแล้วว่าเขาเป็นข้าราชการงานตุลาการ ทั้งยังเป็นที่ผู้คนต่างพากันยำเกรงในสายงานไม่น้อย ทว่าเมื่อชายรูปงามผู้นี้มิได้อยู่ในเวลาราชการ คุณโกมลเธอก็ค่อนข้างโปรดปรานชีวิตเรียบง่ายดั่งเช่นคนทั่วไป มิได้เจ้ายศเจ้าอย่างมากถึงเพียงนั้น…แต่ถึงอย่างนั้นลักษณะที่ดูสุขุมนุ่มลึกเป็นผู้ใหญ่ตามอายุ- ตามประสาชายหนุ่มในวัยยี่สิบเก้าปี ก็ทำเอาคุณแขไขวางตัวไม่ถูกเช่นกัน ครานั้นที่เขาขอเข้ามาทำความรู้จักกับคุณแขไข คนทั้งเรือนของพระยาเทียบบรรลือหรือก็พากันแตกตื่นหมอบกราบกันเสียยกใหญ่ แม้แต่ท่านเจ้าคุณของเรือนเองก็พลันเนื้อตัวสั่นไปเสียหมดเหตุด้วยว่าตนเพิ่งจะรู้ตัวนี่แหละหนาว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเติบโตเป็นสาวอยู่ในวัยออกเรือนแล้ว- ก็เห็นคุณแขไขเธอเอาแต่นึกสนุกเย้าแหย่ผู้อื่นไปวัน ๆ น่ะสิ จึงได้เผลอไผลคิดไปว่าบุตรสาวตนนั้นยังเล็กนัก“เรียกพี่โกมลก็พอ ไม่ต้องแทนด้วยคุณกับพี่หรอกหนา- พี่ไม่ถือสา”“เช่นนั้น...ก็ได้ค่ะคุณพี่โกมล”
พระนคร ปีพุทธศักราช ๒๔๔๗ บัดนี้ไอ้เปลวมันก็อายุอานามได้สิบเจ็ดปีแล้ว ส่วนคุณแขไขเธอก็มีอายุได้สิบเก้าปีแล้วเช่นกัน...นับว่าเป็นโชคดีของไอ้ลูกทาสคนนี้นักที่มันได้มีโอกาสเห็นเจ้าชีวิตของมันเติบโตขึ้นมาอย่างสวยงามผุดผ่องสมกับที่ใครต่างก็หมายตากันไว้ตั้งแต่ที่คราเธอยังเด็ก- ว่าเมื่อเติบโตขึ้นคุณแขไขจะต้องงดงามจนเป็นที่เลื่องลือไปทั่วพระนครเป็นแน่ แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ คุณหนูแขไขของไอ้เปลวเธอมีเพื่อนชนชั้นสูงมากมายและชายหนุ่มรูปงามต่างก็เข้าหาเธอเป็นว่าเล่น ในขณะที่ไอ้เปลวก็ยังเป็นเพียงแค่ทาสต้อยต่ำคอยเก็บดอกไม้ สอยมะปราง เป็นลูกมืออบร่ำทำแป้งผัดหน้าแลเครื่องหอมให้เธอไปวัน ๆ เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้มีเพียงแค่คุณหนูที่งามวันงามคืนหรอกหนา ไอ้เปลวเองก็แตกเนื้อหนุ่มไปตามประสา จากที่มันเคยตัวผอมแห้งแคระแกร็นยิ่งกว่าคุณแขไข ยามนี้มันกลับตัวสูงใหญ่ มีกล้ามเนื้อแน่นหนั่นได้รูป อีกทั้งยังมีผิวขาวเหลืองกลายเป็นเพชรน้ำงามของหมู่ทาสเนื่องด้วยเคยเป็นลูกมือให้คุณแขไข ยอมพอกขมิ้นตามที่นายแสนรักสวยรักงามของตนสั่งนั่นแหละหนา ทั้งยังจมูกของมันยังโด่งเป็นสันรับเข้
พระนคร ปีพุทธศักราช ๒๔๓๗ เรือนไม้สักหลังงานของพระยาเทียบบรรลือในเวลานี้พลันเนืองแน่นไปด้วยทาสชายหญิงที่ขยันทำงานกันอย่างขะมักเขม้น สีหน้าพวกทาสเหล่านั้นแม้นจะไม่ได้สุขจนถึงที่สุดของชีวิตตนหากแต่ก็ไม่ได้ทุกข์ตรมเหมือนดั่งทาสเรือนอื่นในระแวกนั้น เนื่องด้วยท่านเจ้าคุณนั้นมากไปด้วยบารมี- เป็นบารมีที่มีมาแต่เดิมนับตั้งแต่รุ่นพ่อของท่าน อีกทั้งยังร่ำรวยมั่งมีจึงได้กว้านซื้อทาสที่ถูกนายเก่าทารุณอย่างหนักหนามาเลี้ยงดูอย่างดีเป็นจำนวนไม่น้อยอีกด้วย ถัดไปอีกหน่อยบริเวณท่าน้ำของเรือน เห็นเรือพายซอมซ่อจอดลงที่ริมท่าน้ำ ก่อนเด็กชายมอมแมมคนนั้นจะเดินขึ้นมาจากท่า รูปร่างของมันผอมแห้งและเต็มไปด้วยรอยไม้เรียวเฆี่ยนตี ผ้านุ่งของมันเก่าแสนเก่า...เก่าเสียจนขาดรุ่งริ่ง หน้าตาหรือก็สกปรกมอมแมม ทั้งยังมีกลิ่นสาบเหมือนคนไม่ได้อาบน้ำล้างเนื้อตัวมาเป็นเวลานานโข มันเป็นทาสจากเรือนคุณพระสมิงแลถูกซื้อมาโดยพระยาเทียบบรรลือเมื่อไม่กี่วันก่อนเนื่องด้วยเพิ่งครบรอบวันสูญเสียภรรยาสุดที่รักไป จึงใคร่อยากจะทำทานช่วยคนสักนิดนั่นแหละหนา ด้วยเห็นว่าพ่อแม่มันตายหมดแล้ว ทั้งยังไร้ท
“กระผมเป็นเพียงแค่ทาส จะให้อาจเอื้อมไปรักคุณแขไขได้อย่างไรกันเล่าขอรับ”“เป็นทาสแล้วอย่างไร ในเมื่อเรารักกัน”ไอ้เปลวไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าดอกฟ้าที่แสนซุกซนจนดูผิดขนบสาวงามในยุคสมัยนี้เหตุใดจึงได้ช่างเย้าเล่นกับใจมันนัก ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ควร...แต่เจ้าชีวิตของมันก็โน้มเข้าหาแลอนุญาตให้มันเชยชมอย่างอิ่มเอม- กระทั่งเกิดความสัมพันธ์เร้าร้อนระหว่างนายแลทาสในเรือนขึ้นมาอย่างลับ ๆ“คุณแขไขเคยมีใจให้กระผมหรือไม่ขอรับ...” เพราะนายของมันทั้งดื้อแลซุกซน ชอบเล่นสนุกไปกับความรู้สึกของผู้อื่นและมันก็เป็นหนึ่งในคนที่หลงใหลในห้วงสวาทของเธอ จึงไม่แปลกหากมันจะเผลอน้อยใจเมื่อเห็นเจ้าชีวิตของมันไปเล่นกับหมาตัวอื่นอยู่บ่อยครั้ง “...หากไม่รัก ก็อย่าให้ความหวังกระผมได้มั้ยขอรับ”“หากฉันไม่รักไม่ชอบ”"...""ฉันจะให้เธอทำกับฉันอย่างนั้นหรือ..." คุณแขไขเธอทั้งงามแลมากด้วยเสน่ห์ เธอไม่ได้มีเพียงแค่ใบหน้างดงาม แลช่างป้อนคำหวานให้ทาสคนโปรดเท่านั้น แต่เธอยังมอบสัมผัสหวานหอมจนทำเอาทาสคนโปรดคนนี้ลืมไม่ลงเสียด้วย "...เปลว- เธอทำแรงเสียจนฉันติดสัมผัสของเธอเชียว"“...”“หรือว่าตอนที่เธอทำฉัน...เธอไม่ได้ชอบมากถึงเพียงนั้น







