บทที่ 13 หาคน

หลังจากที่ส่งมอบที่ตากเนื้อแห้งล็อตสุดท้ายให้แก่ลุงเพิ่มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สายเมฆกับรุจน์ก็พากันนำตัวอย่างสินค้าชุดใหม่สำหรับเจ๊จวงไปให้ดูที่ตลาดในเมืองทันที ส่วนทางด้านศจีที่อยู่บ้านก็เริ่มภารกิจสำคัญ นั่นคือการพยายามหาคนที่ไว้ใจได้และมีฝีมือดีมาช่วยงานที่ตากเนื้อแห้งตามแผนที่สายเมฆวางไว้

ขณะที่ศจีกำลังครุ่นคิดและกลุ้มใจว่าจะไปหาใครที่เหมาะสมได้จากที่ไหน ทันใดนั้น เจ้าธง หลานชายของป้าแจ่ม ก็เดินแบกถังใส่ข้าวสารใบใหญ่มาที่บ้าน ศีรษะมีเหงื่อซึมตามไรผม บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า ข้าวสารในถังนั้นคือค่าตอบแทนที่สายเมฆช่วยเข็นข้าวเปลือกไปสีที่โรงสีเมื่อหลายวันก่อน ศจีมองเห็นเจ้าธงแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้ เด็กหนุ่มคนนี้ดูมีหน่วยก้านดี ร่างกายแข็งแรง และเป็นคนขยันขันแข็ง เธอจึงตัดสินใจเอ่ยถามขึ้น

“เจ้าธง... ระหว่างรอเกี่ยวข้าวที่นา มีอะไรทำรึเปล่าลูก?”

เจ้าธงยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบ 32 ซี่ พลางเกาหัวอย่างเขิน ๆ “ก็ว่าจะเข้าไปหางานรับจ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเมืองจ้ะน้า อยู่ที่บ้านก็ไม่มีงานอะไรทำ ว่าง ๆ ก็เบื่อเหมือนกัน”

ศจีจึงถือโอกาสนี้ชวนทันที “พอดีเลย... บ้านน้ากำลังต้องการคนช่วย น้าต้องทำที่ตากเนื้อแห้งส่งตลาดในเมือง ลำพังครอบครัวน้าคงทำไม่ทันแน่ ๆ สนใจจะมาทำกับน้ารึเปล่าจ๊ะ? ค่าจ้างอาจจะไม่เท่ากับที่เข้าไปรับจ้างในเมืองนัก แต่ถ้าร้านของเราทำสินค้าขายได้ดี ก็จะได้ส่วนแบ่งเพิ่มอีกต่างหากนะ”

เมื่อเจ้าธงได้ยินว่ามีงานทำ เขาก็ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ใบหน้าฉายแววความตื่นเต้นอย่างชัดเจน เขารีบกล่าวขอบคุณศจีเสียงดังฟังชัด ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่บ้านทันที เพื่อนำข่าวดีนี้ไปบอกกับครอบครัวของเขา

พอถึงตอนบ่ายแก่ ๆ สายเมฆและรุจน์ก็กลับมาถึงบ้านหลังจากเสร็จธุระที่ตลาดในเมือง พวกเขาเดินเข้ามาพร้อมกับใบสั่งของแผ่นใหญ่ที่พับไว้อย่างดี รุจน์ยื่นมันให้กับข้าวหอม

“โอ้โห! สั่งขนาดละห้าร้อยชิ้นเลยนะเนี่ย!” ข้าวหอมอุทานเสียงดัง ดวงตากวาดมองรายละเอียดบนกระดาษ “มีสามขนาดก็พันห้าร้อยชิ้นเลยสิ กำหนดส่งของห้าครั้ง ครั้งละสามร้อยชิ้น กำหนดส่งของครั้งแรกอีกแค่สองอาทิตย์เอง!” เธอคำนวณตัวเลขในหัวคร่าว ๆ อย่างรวดเร็ว คาดการณ์ว่ากำไรที่พวกเขาจะได้รับต่อรอบน่าจะอยู่ที่ประมาณเกือบสามพันบาท ซึ่งถือเป็นจำนวนมหาศาลสำหรับพวกเขาในตอนนี้

“ว่าแต่คุณป้าหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยงานแล้วหรือยังครับ?” สายเมฆหันไปถามศจีด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มีแล้วคนนึงล่ะ” ศจีตอบพลางยิ้มเล็กน้อย “เจ้าธงหลานป้าแจ่มน่ะ มันดูขยันขันแข็งดี เชื่อมือได้เลย แต่คนอื่นยังหาไม่เจอเลยลูก”

ขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอย่างออกรสอยู่นั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากหน้าบ้าน ป้าแจ่ม ซึ่งเป็นหญิงชราที่มักจะมีเรื่องให้ชาวบ้านประหลาดใจอยู่เสมอ ก็เดินลากตัวเจ้าธงเข้ามาที่บ้านพอดี ใบหน้าของป้าแจ่มดูจริงจัง ผิดกับเจ้าธงที่ดูหงอยลงไปถนัดตา

“ตารุจน์!” ป้าแจ่มเอ่ยเรียกเสียงดังฟังชัด “ไอ้เจ้าธงนี่มันบอกว่าแกมีงานให้มันทำใช่ไหม? หรือมันแค่ไม่อยากไปทำงานในเมืองก็เลยเอาชื่อพวกแกมาอ้างน่ะ?” ป้าแจ่มถามด้วยความไม่แน่ใจว่าหลานชายตัวดีของตนได้รับข้อเสนอเรื่องงานจริง ๆ หรือแค่ขี้เกียจออกไปหางานทำไกลบ้านกันแน่

“จริงจ้ะป้า” รุจน์ตอบป้าแจ่มด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเป็นการยืนยัน ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้สายเมฆรับหน้าที่อธิบาย สายเมฆจึงเล่ารายละเอียดข้อตกลงกับเจ๊จวง และแผนการผลิตที่ตากเนื้อแห้งจำนวนมหาศาลให้ป้าแจ่มฟังอย่างใจเย็น เมื่อฟังจบ ป้าแจ่มก็ยิ้มแก้มปริด้วยความดีอกดีใจ “โอ๊ย! ดีใจด้วยนะตารุจน์! อย่างงี้ก็รวยเละเทะกันเลยสิ!”

หลังจากความกังวลแรกคลี่คลาย ศจีก็ถือโอกาสเอ่ยถามป้าแจ่มเรื่องคนที่จะมาช่วยงานเพิ่มเติม ใบหน้าของเธอดูจริงจัง “ป้าแจ่มจ้ะ... พอจะมีใครแนะนำบ้างไหมคะ? ฉันอยากได้คนที่ซื่อสัตย์ ไว้ใจได้ และที่สำคัญคือต้องตั้งใจทำงาน ไม่เกียจคร้านน่ะค่ะ”

ป้าแจ่มนั่งคิดทบทวนอยู่พักใหญ่ คิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อนึกถึงใครบางคนได้ “หนูแก้วไงจ๊ะ! ลูกสาวลุงเพิ่มเจ้าของร้านชำนั่นแหละ!”

ศจีและรุจน์มองหน้ากันเล็กน้อย เพราะต่างรู้จัก แก้ว ดีในฐานะลูกสาวที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง

“เห็นนางเป็นอย่างนั้นนะ ศจี” ป้าแจ่มกล่าวต่อเมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของทั้งคู่ “นางทำงานเก่งนะลูก ขยันขันแข็ง ทำงานละเอียดเรียบร้อยทุกอย่างนั่นแหละ เพียงแต่งานร้านชำมันหนัก ต้องยกของเยอะแยะ นางเลยไม่ค่อยได้ช่วยพ่อมากเท่าไหร่” ป้าแจ่มพูดถึงแก้วที่ขาไม่ค่อยมีแรงนักจากการเป็นโปลิโอ ทำให้กล้ามเนื้อขาไม่สามารถช่วยลุงเพิ่มในร้านชำได้เต็มที่เหมือนคนปกติ แก้วเคยเรียนชั้นเดียวกับเจ้าธง เลยรู้จักกับป้าแจ่มเป็นอย่างดี และทุกครั้งที่ป้าแจ่มไปที่ร้าน ก็จะสังเกตเห็นแก้วดูท่าทางเงียบเหงาและไม่สบายใจ ที่ไม่สามารถทำอะไรได้เต็มที่เหมือนคนอื่น

ข้าวหอมที่นั่งฟังอยู่ด้วยตลอด ได้ยินเรื่องราวของแก้วแล้วก็รู้สึกเห็นใจอย่างมาก เธอจินตนาการถึงความรู้สึกของแก้วที่อยากทำงานแต่มีข้อจำกัดทางร่างกาย ‘คงรู้สึกไม่ดีน่าดูเลยสินะ’ ความคิดที่จะช่วยเหลือให้แก้วได้มีโอกาสพิสูจน์คุณค่าในตัวเองผุดขึ้นมาในใจ

“คุณป้าคะ” ข้าวหอมเอ่ยเรียกป้าแจ่ม “งั้นรบกวนคุณป้าไปพูดกับลุงเพิ่ม แล้วก็ถามความสมัครใจของแก้วให้หน่อยได้ไหมคะ? หนูว่างานที่ตากเนื้อแห้งน่าจะเหมาะกับแก้วนะคะ ไม่ต้องใช้แรงมาก แต่เน้นความละเอียดประณีต”

สายเมฆพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของข้าวหอม เขามองข้าวหอมด้วยแววตาชื่นชมในความมีน้ำใจของเธอ

เมื่อทุกคนได้ข้อสรุปเรื่องแก้วแล้ว เจ้าธงที่นั่งฟังมาตลอดก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความลังเลเล็กน้อย “แล้ว... ถ้าผมจะแนะนำเพื่อนผมอีกคนมาช่วยด้วยได้ไหมครับ? เขาก็ต้องไปหางานในเมืองพร้อมกับผมอยู่แล้ว เพื่อนผมคนนี้ชื่อ แซม เป็นลูกครึ่งครับ แต่พ่อทิ้งไปตั้งแต่ยังแบเบาะ ตั้งแต่จำความได้ก็อยู่กับแม่สองคนมาตลอดเลย”

ป้าแจ่มแสดงท่าทีไม่เห็นด้วยทันที สีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย “เพื่อนแกจะไว้ใจได้เรอะ? เดี๋ยวจะเป็นคนเหลวไหล ทำหนูข้าวหอมเสียการเสียงานเปล่า ๆ นะเจ้าธง!”

“ไม่หรอกครับป้า!” เจ้าธงรีบยืนยันเสียงหนักแน่น “แซมมันเป็นคนดีจริง ๆ ครับป้า ขยัน ตั้งใจทำงาน เขาก็อยากมีงานทำที่มั่นคงเหมือนกัน” เจ้าธงพยายามอธิบายอย่างเต็มที่ “ที่ผมอยากให้แซมมาทำที่นี่ก็เพราะเขาเคยปรับทุกข์กับผมว่า ไม่ค่อยอยากไปทำงานในเมืองไกล ๆ เท่าไหร่ เพราะกลัวจะทิ้งให้แม่อยู่บ้านคนเดียว ไม่มีใครดูแลน่ะครับ”

ศจีฟังแล้วก็รู้สึกเห็นใจในสถานการณ์ของแซม เธอเข้าใจดีถึงความรู้สึกเป็นห่วงคนในครอบครัว “ถ้าอย่างนั้นก็เอาสิเจ้าธง” ศจีตัดสินใจรับปาก “แล้วถ้าแม่ของแซมสนใจอยากมาช่วยงานด้วยก็ให้มาด้วยก็ได้นะจ๊ะ” น้ำเสียงของศจีเต็มไปด้วยความเมตตา

เมื่อได้กำหนดจำนวนและรายชื่อผู้ช่วยคนใหม่แล้ว ศจีก็ได้ขอให้ป้าแจ่มกับเจ้าธงไปทาบทามคนที่เลือกไว้ให้ และนัดแนะให้ทุกคนมาเจอกันที่บ้านอีกสามวันข้างหน้า เพื่อพูดคุยรายละเอียดและเริ่มงานกันอย่างจริงจัง เตรียมพร้อมรับมือกับออเดอร์มหาศาลจากเจ๊จวง