บทที่ 16

เพียงเสี้ยววินาที สีหน้าของอริณก็แปรเปลี่ยนเป็นความตกกใจก่อนจะรีบก้าวเดินเข้ามาหาโมเน่ที่นั่งทรุดอยู่กับพื้น

เธอย่อตัวลงข้าง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่ต้นแขนของโมเน่ราวกับเป็นห่วงคนตรงหน้าจริง ๆ แต่แรงสัมผัสกับต่างจากสิ่งที่คนอื่นเห็นเพราะความเป็นจริงเธอกำลังเพิ่มแรงบีบที่แขนของโมเน่จนรู้สึกเจ็บไม่ใช่น้อย

“คุณโมเน่เป็นอะไรมากไหมคะ ดูสิเลือดออกไปหมดแล้ว”น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนโยนพอให้คนรอบข้างได้ยิน ทว่าเมื่อเธอโน้มตัวเข้ามาใกล้โมเน่มากกว่าเดิม รอยยิ้มบางก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้โมเน่เริ่มจะหมดความอดทน “น่าสมเพชจริง ๆ เลยนะคะ”

โมเน่มองหน้าอริณอย่างเอาเรื่อง เธอไม่ได้คาดคิดว่าอริณจะเล่นแรงขนาดนี้จนสภาพของเธอดูไม่ได้ ตอนนี้เธอไม่สนว่าคนรอบข้างจะมองเธอยังไงแล้วด้วยซ้ำ ถ้าอริณจะเล่นไม้นี้โมเน่ก็จะจัดให้

คิดว่าฉันจะยอมเจ็บตัวฟรีเหรอฝันไปเถอะ

เสียงสะอื้นของโมเน่เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอจนเครื่องสำอางเลอะเป็นคราบจาง ๆ เธอยกมือขึ้นปิดปากแสร้งพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองจนดูน่าสงสาร

พออริณเห็นแบบนั้นก็ชะงักไปมองคนตรงหน้าว่ากำลังจะทำอะไร

“คุณโมเน่”

อริณเรียกโมเน่อย่างเป็นห่วงถ้าขินโมเน่ยังร้องไห้แบบนี้อยู่มันจะไม่ส่งผลดีต่อตัวเธอแน่ “เป็นบ้าอะไรของคุณอีกคะ” เธอพูดออกมาเบา ๆ เพื่อให้ได้ยินเพียงแค่สองคน

โมเน่ยังคนสะอื้นให้แต่มือของเธอก็ขยับไปใกล้กับเส้นผมของอริณจนกระทั่งเส้นผมของอริณก็เกี่ยวเข้ากับลวดลายแหลมของกำไลบนข้อมือของโมเน่ ทันทีที่อริณขยับเธอก็ร้องออกมา

“โอ๊ย!”

โมเน่ยิ้มออกมาทันทีก็จะทำท่าตกใจ ยิ่งโมเน่ขยับมือเส้นผมของอริณที่เกี่ยวพันกับกำไลของโมเน่ก็ยิ่งจะทำให้เธอเจ็บ

โมเน่ยกมืออีกข้างขึ้นเหมือนจะค่อย ๆ แกะออกแต่ทว่าผมของอริณมันพันไปกับกำไลของโมเน่มากจนเกินไปทำให้เวลที่จะแแกะออกอริณก็มักจะร้องออกมา

โมเน่ที่ยังตีหน้าเศร้าร้องไห้อยู่ ภายในใจของเธอตอนนี้กำลังหัวเราะชอบใจที่เอาคืนอริณได้แถมโมเน่ยังแกล้งดึงข้อมือของตัวเองที่มีผมของอริณเกี่ยวกับกำไลอีกด้วย

อริณเม้มปากแน่นพร้อมกับจับผมของตัวเองไว้เพื่อลดแรงดึงจากโมเน่ “ฉันเจ็บนะคะ”

ก็ทำให้เจ็บ แม้อยากจะพูดแบบนั้นออกไปแต่โมเน่ก็เลือกที่จะสะอื้นให้อย่างรู้สึกผิด

“อึก ฉันก็เจ็บ”

ไคพึ่งมาถึงหลังจากที่พนักงานวิ่งขึ้นไปตามเขาที่ชั้นสาม ก่อนนี้เขาก็อุสากำชับโมเน่แล้วแท้ ๆ ว่าอย่าสร้างปัญหาแต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิด

“ทำอะไรกัน”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทำให้ทั้งสองหยุดการกระทำทั้งหมด

อริณรีบเงยขึ้นหน้ามาเมื่อได้ยินเสียงของเขาส่วนโมเน่ก็หันไปมองเขาเช่นกัน สภาพของโมเน่ที่ไคเห็นนั้นมันเกินคาดไปเสียหน่อย ริมฝีปากที่แตกคราบเลือดที่จมูก แก้มที่เปียกชื้นไปด้วยไปด้วยน้ำตา ไคขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะก้าวขาเตรียมเข้าไปหาทั้งสอง

แต่ในจังหวะนั้นโมเน่ก็รีบสะบัดข้อมือออกจากกลุ่มผมของอริณอย่างแรงจนทำให้เส้นผมของเธอติดมาพร้อมกับกำไล

“โอ๊ย!” อริณร้องออกมาด้วยความเจ็บแสบพร้อมกับกุมหัวของตัวเอง

ส่วนโมเน่ก็วิ่งไปกอดเขาไว้แน่นตัวสั่นเทาซบอยู่กับอกของเขา ไคถอนหายใจออกมา เขาเงยหน้ามองอริณแค่นั้นก่อนจะก้มมามองคนในอ้อมก่อนที่ตอนนี้ซบอยู่กับอก เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยกมือลูบหัวโมเน่อย่างปลอบประโลม

“อึก หนูอยากบ้าน อึก”

“พี่จะพาเธอกลับ”

เขาพูดแค่นั้นพร้อมกับอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วหันหลังเดินออกจากงานไปเลยโดยทิ้งให้อริณยืนอยู่คนเดียวทาบกลางสายตาของผู้คนภายในงาน

อริณจ้องมองแผ่นหลังของเขาที่หายไปแล้วพร้อมกับคนในอ้อมกอดของเขา เธอเม้มปากแน่นส่วนมือก็กำไปที่เสื้อผ้าของตัวเอง คนที่ควรถูกอุ้ม…คนที่ควรอยู่ในอ้อมกอดของเขามันควรที่จะเป็นฉัน…ไม่ใช่มัน..ทำไม…ทำไมถึงเป็นมัน แววตาที่มองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป ความอิจฉาเริ่มก่อตัวขึ้นมาภายในจิตของเธอ

ไคอุ้มโมเน่ขึ้นมาบนรถก่อนจะวางเธอลง เสียงสะอื้นของโมเน่ที่ดังมาตลอดทางตอนนี้เธอเริ่มเงียบลงแล้ว ไคนั่งลงข้าง ๆพร้อมกับสำรวจใบหน้าของเธอ

“ขี้เหร่ชะมัด”

โมเน่ที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับชะงักไป แล้วคุณพี่คาดหวังให้คนที่ร้องไห้แทบตายสวยหรือไง! โมเน่เบะปากออกมาแสดงให้เห็นว่าเธอไม่พอใจกับพูดของเขาแต่ไคก็ไม่ได้สนใจท่าทีของเธอเลย

“เธอแกล้งร้องไห้ใช่ไหม?”

“สภาพหนูบาดเจ็บเหมือนหมาขนาดนี้ยังจะบอกว่าหนูแกล้งอีกเหรอ” ไอ้พระเอกบ้านี้ตัวอคติเลยนี้หว่า ถึงเขาจะพูดถูกก็เถอะแล้วใครจะไปยอมรับกัน

“หึ แล้วไปทำอีท่าไหนสภาพถึงเหมือนหมาขนาดนี้”

“ก็ไปสะดุดขาหมามา” พูดจบเขาก็ทำหน้างงราวกับว่าฉันกำลังเล่นลิ้นกับเขาอยู่ ไอ้ที่ว่าสะดุดขาหมาก็คือสะดุดขาอิแม่นางเอกตัวดีคนนั้นยังไงละ

“เฮ้อ เธอคงจะหมายถึงอริณใช่ไหม”

“โอ๊ะ พี่รู้เหรอ”

“เด็กอนุบาลดูยังรู้”

“หนูขอบอกไว้ก่อนเรื่องนี้หนูไม่ได้เริ่ม”

แม้ว่าไคจะไม่อยากเชื่อก็ตามแต่เขาก็ไม่พูดอะไรต่อเพียงแค่ถอนหายใจออกมาแล้วสั่งให้คนขับรถมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ของเขาแทนที่จะเป็นบ้านของเธอแทน ถ้าพ่อกับพี่เธอเห็นสภาพเธอตอนนี้คงจะเป็นเรื่องใหญ่น่าดู

“ต่อจากนี้เธอต้องย้ายมาอยู่กับฉัน”

โมเน่หันขวับทันทีปฏิกิริยานั้นทำให้ไคขำออกมา ร้อยทั้งร้อยเธอคงจะปฏิเสธ

“ไม่อยู่”

“ไม่ได้ถามความคิดเห็น”

โมเน่พยายามจะโวยวายออกมาแต่ดันถูกไคเอามือปิดที่ปากของเธอไว้

“ถ้าโวยวายฉันจะจูบเธอ”โมเน่นิ่งเงียบทันทีแม้ว่าสีหน้าของเธอจะไม่พอใจเขาก็ตาม เขาเพียงแค่ยกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

To be continued