บทที่ 17

ด้านของรัชตะที่กำลังมีความสุขที่ลูกสาวของตัวเองได้ไปออกงานสำคัญกับว่าที่คู่หมั้นเมื่อไม่กี่นาที ก่อนที่แม่ของเขาจะโทรมาต่อว่าเขารอบที่สองเพราะรอบก่อนที่โมเน่ไปสร้างวรีกรรมมาจนรัชตะโดนด่า ว่าทำไมไม่ดูแลลูกให้ดีกว่านี้จนเขาต้องกุมขมับเพราะวันที่ลูกสาวตัวดีกลับมาในวันนั้นยังเห็นเธอเดินเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขจนคิดว่าไปเจอเรื่องอะไรดี ๆ มาเสียอีก

ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับเรื่องของลูกสาวตนเอง จนมีสายเรียกเขาจากโทรศัพท์เพียงแค่อ่านชื่อก็ไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องเมินเฉย

(คุณอาครับ)

เสียงปลายดังขึ้นแต่เหมือนจะได้ยินเสียงลูกของตัวเองแค่เสี้ยววิแค่นั้นก็ไม่ได้ยินเสียงเธออีกเลย

(ผมจะขออนุญาตคุณอาเรื่องที่จะให้โมเน่มาอยู่ที่บ้านของผมจะได้ไหมครับ ผมจะดูแลเธออย่างดีจนกว่าเราจะหมั้นกัน)

พอได้ยินแบบนั้นเรื่องอะไรที่เขาจะปฏิเสธ ได้แต่ฝากฝังลูกสาวให้กับว่าที่คู่หมั้นของเธอ ยิ่งทั้งสองใกล้ชิดกันเรื่องอะไร ๆ ก็จะได้ง่ายขึ้น

“งั้นอาฝากดูแลน้องด้วยนะ”

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นร่างระหงส์ที่กำลังนั่งหน้านิ่งคิ้วขมวดอยู่บนเตียงแบบไม่สบอารมณ์ เธอไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะเล่นไม้นี้กับเธอ เกินความคาดหมายที่คิดไว้เสียด้วยซ้ำ

ไอ้พระเอกบ้านั่นดันโทรหาคุณรัชตะที่เป็นพ่อของฉันเพียงแค่พูดขออนุญาตให้เขาพาฉันมาอยู่ด้วยจนกว่างานหมั้นของเราจะมาถึงมีหรือว่าพ่อจะปฏิเสธโอกาสดี ๆ แบบนี้ไม่มีทางเสียหรอก พอฉันเริ่มที่จะโวยวายออกมาเพื่อจะคัดค้านกับสิ่งที่เขาจะทำเขากลับยกมือขึ้นมาปิดปากของฉันไว้แน่น จนส่งเสียงอะไรไม่ได้แต่แค่นั้นก็หยุดฉันไม่ได้หรอกนะ

เพราะฉันเอื้อมมือหมายจะไปแย่งโทรศัพท์ของเขาออกมา เขากลับดันฉันให้ออกห่างจากตัว แล้วฉันจะทำอะไรได้แขนยาวซะขนาดนั้น จนต้องทนฟังเขาคุยโทรศัพท์จนเสร็จ เมื่อเขาวางสายเขาก็หันหน้ามาหาฉันพร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะจนน่าหมั่นไส้ ฉันเลยหยิกไปที่แขนของเขาแรง ๆ หนึ่งที

หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยเพราะฉันดันเผลอหลับไปเสียดื้อ ๆ พอรู้ตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาอยู่ในห้องนี้แล้วแถมสภาพของฉันยังดูดีกว่าเมื่อคืนเยอะเลยละ

แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น ปัญหาของในฉันตอนนี้เลยก็คือฉันออกจากห้องนี้ไม่ได้ ไม่รู้ว่าในหัวเขาคิดอะไรอยู่ถึงให้มีคนมาเฝ้าฉันอยู่ที่หน้าประตู แถมลูกน้องของเขาก็ดันบอกว่าถูกกำชับมาอย่างดีเลยว่าห้ามปล่อยให้ฉันออกจากห้องเด็ดขาด

หนูก็อยากจะรู้ว่าพี่จะทำไปทำไม!

“ฉันไม่ใช่นักโทษนะเว้ยไอ้บ้า!!”

เธอโวยวายออกมาจนเสียงดันลั่นห้อง มือเล็กกำหมัดแน่นทุบไปที่หมอนใบใหญ่แรง ๆ เพื่อระบายอารมณ์ออกมา

ไม่นานเสียงประตูก็ดังขึ้นทำให้โมเน่รีบหันไปดู ไคที่เข้ามาก็หัวเราะในลำคอเมื่อเห็นใบหน้าที่บูดบึ้งของเธอ

“ตื่นแล้วเหรอ”

เขาทักเธอขึ้นมาพร้อมกับเดินถือถาดข้าวมาวางไว้ที่โต๊ะตรงมุมห้องก่อนจะเดินมานั่งลงข้าง ๆ เธอ

“แล้วพี่เห็นหนูหลับอยู่เหรอ”

“หึ กินข้าวซะฉันเอามาให้แล้วหรือถ้าเธอขี้เกียจที่จะกินมันฉันยินดีที่จะป้อนแต่ป้อนด้วยปาก”

To be continued