บทที่ 15

ย้อนกลับไปเมื่อวานก่อน

ทันทีที่โมเน่เดินออกไปไคก็เรียกให้อริณเข้ามาทันที อริณเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ

อริณกับไครู้จักกันมานานและสนิทกันมาก แต่ในที่ทำงานความสัมพันธ์ของทั้งสองจะถูกแยกออกอย่างชัดเจน เวลางานทั้งสองคือเจ้านายและลูกน้องส่วนนอกเวลางานทั้งสองคือเพื่อนกันหากเธอทำผิดกฎของบริษัท เขาก็จะลงโทษเธอตามระเบียบเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่นโดยไม่มีข้อยกเว้น

เพราะถ้าหากเขาเห็นแก่ความเป็นเพื่อนและละเว้นการลงโทษและเผิกเฉยต่อความผิดของเธอมันอาจส่งผลกระทบต่อองค์กรได้

“เธอว่าช่วงนี้คู่หมั้นของฉันเป็นยังไง”

“คะ?” อริณขมวดคิ้วทันทีที่ไคพูดถึงโมเน่

“ช่วงนี้คู่หมั้นของฉันเปลี่ยนไป”เขาเงียบไปสักพักก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงพฤติกรรมแปลกๆ ของโมเน่ “ชอบสร้างปัญหาจนน่าปวดหัวแต่ก็น่ารักในเวลาเดียวกัน โดยเฉพาะตอนที่เธอทำหน้าไม่สบอารมณ์”

“…….” อริณเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินสิ่งที่ไคพูด

“ช่างเป็นคนที่น่าสนใจนะเธอว่าไหม”

“ไม่รู้สิคะ ฉันก็บอกไม่ถูกปกติเวลาเราสองคนเจอกันคุณโมเน่ก็มักจะหาเรื่องฉันตลอด ตอนที่คุณโมเน่ออกมาจากห้องของบอสเธอก็มองฉันแบบไม่เป็นมิตรเหมือนทุกครั้งนะคะ”

เธอพูดออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ สิ่งที่เธอพูดต่างจากสิ่งที่โมเน่ทำ โมเน่ไม่ได้มองเธอด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรแต่มันกลับเป็นตัวเธอเองที่มองโมเน่แบบนั้น

“งั้นเหรอ เธอความจำเสื่อมแต่ก็ไม่ลืมคนที่เธอไม่ชอบหน้าสินะ”

อริณแสร้งหัวเราะออกมาอย่างเศร้าใจ “นั่นสิคะ”

ทั้งสองคุยกันอีกเล็กน้อยจนกระทั่งเธอได้รู้ว่างานเลี้ยงที่ไคต้องไปเข้าร่วมโมเน่ก็จะเข้าร่วมด้วยเช่นกัน ความรู้สึกบางอย่างพลันขุนมัวขึ้นมาเพราะระยะหลังมานี้เขามักจะเอ่ยถึงโมเน่ให้เธอฟังอยู่บ่อยครั้ง ราวกับว่าอีกฝ่ายเริ่มจะมีบทบาทในชีวิตของเขามากขึ้น

แม้ภายนอกเธอจะทำทีรับฟังแต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมากราวกับว่าเธอกำลังจะถูกแย่งของที่ควรเป็นของเธอไป เธอเม้มปากแน่นพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

“งั้นให้ฉันไปช่วยดูแลคุณโมเน่ดีไหมคะ”

“หืม ดูแล?”

“ใช่ค่ะ ก็บอสเพิ่งพูดไปไม่ใช่เหรอคะว่าคุณโมเน่ดูแปลกไปถ้าฉันไปช่วยดูแลในงานเลี้ยงสำคัญแบบนี้ บอสจะได้ไม่ต้องคอยเป็นกังวลว่าคุณโมเน่จะก่อความวุ่นวายอะไรหรือเปล่า”

“อืม ที่พูดมาก็มีเหตุผล” ไคครุ่นคิดอยูครู่หนึ่งก่อนจะอนุญาตให้เธอเข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน นั่นจึงเป็นสาเหตุที่เธอมาอยู่ที่นี่ในค่ำคืนนี้

กลับมาภายในงาน ตอนนี้อริณกับโมเน่ถูกปล่อยให้ยืนอยู่ด้วยกัน บรรยากาศรอบตัวก็ชวนให้น่าอึดอัดจนไม่ค่อยจะมีใครกล้าที่จะเดินผ่าน

“คุณโมเน่ความจำเสื่อมเหรอคะ” เงียบอยู่นานจนอริณเอ่ยปากถามโมเน่ขึ้นมา

“ใช่ค่ะ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย” โมเน่ตอบกลับไปแบบเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้

“งั้นเหรอคะ แต่ฉันคิดว่าคุณโมเน่กำลังเสแสร้งแกล้งทำความจำเสื่อมอยู่หรือเปล่า” คำพูดที่เสียดแทงและรอยยิ้มปลอมๆ ทำให้คิ้วของโมเน่พลันกระตุกขึ้นมา

“คะ อะไรนะคะ”

“เพื่อเรียกความสนใจจากไค คุณโมเน่พยายามทำถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ”

โมเน่มองหน้าอริณพร้อมกับนับเลขหนึ่งถึงร้อยในใจเพื่อไม่ให้ตัวเองระเบิดอารมณ์ออกมา

“ไม่นะคะ ทำไมฉันต้องทำเรื่องแบบนั้นด้วย สิ่งที่ฉันทำคือการออกห่างเขาและพยายามถอนหมั้นแต่ก็ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่ยอม”

โมเน่ทำท่าครุ่นคิดกวนประสาทไปหาอริณ

“ฉันว่าเขาต้องหลงรักฉันแล้วแน่เลยค่ะ คุณอริณว่าไหมคะ”

“ไม่มีทาง” อริณตวาดกลับมาทันทีจนทำให้คนที่อยู่รอบๆ ต่างหากันหันมามองพวกเธอ “เขาเกลียดคุณเข้าไส้มากแค่ไหนคุณก็น่าจะรู้ตัวนะคะ คุณมันโสโครกเกินกว่าที่จะเหมาะกับคนอย่างเขา”

โมเน่นิ่งอึ้งอย่างตกใจเพราะเธอไม่คิดว่านางเอกที่แสนจะอ่อนโยนคนนั้นจะกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมา ก็ไม่แปลกที่จะโดนด่าเพราะโมเน่เป็นคนที่มั่วผู้ชายไม่เลือกหน้าแต่เสียใจไม่เจ็บเพราะนั่นมันโมเน่คนเก่า

“บางทีเขาอาจจะชอบคนโสโครกแบบฉันก็ได้นะคะ” โมเน่หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเพื่อจะไปหาไคเธอไม่อยากที่จะปะทะคารมกับอริณไปมากกว่านี้ กลัวว่าจากด่ากันอยู่ดีๆ จะกลายเป็นการลงไม้ลงมือกันแทน

อริณกำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปบนฝ่ามือ ความไม่พอใจพุ่งพล่านอยู่ภายในอกของเธออย่างเดือดดาล

จังหวะที่โมเน่หมุนตัวเตรียมตัวที่จะเดินจากเธอไป อริณก็จงใจที่จะขัดขาของเธอให้ล้มลงไป เพียงแค่เสี้ยววินาทีโมเน่ก็สะดุดเท้าของเธอ

“อ๊ะ!”

โมเน่เสียหลักถลาไปข้างหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัวร่างของเธอก็พุ่งชนเข้ากับพนักงานเสิร์ฟที่กำลังถือถาดแชมเปญราคาแพงอย่างแรง ถาดในมือของพนักงานเสิร์ฟเสียจังหวะเอียงและแชมเปญในแก้วก็กระฉอกออกมาก่อนที่ถาดจะหลุดออกจากมือกระแทกเข้ากับพื้นจนเกิดเสียงดังพอให้คนภายในงานหันมามอง

โมเน่ล้มลงไปกองกับพื้นร่างทั้งร่างเปียกโชกไปด้วยแชมเปญ โมเน่ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล แรงกระแทกจากเมื่อครู่ทำให้ริมฝีปากของเธอแตกจนเลือดซึมเป็นสีแดงสดไหลลงมาจากมุมปากของเธออย่างช้า ๆ ในขณะเดียวกันเลือดกำเดาก็ค่อย ๆ ไหลออกจากปลายจมูกของเธอ

เธอยกมือขึ้นมาแตะจมูกของตัวเอง น้ำตาของเธอไหลลงมาอาบแก้มเต็มไปด้วยความเจ็บ

ทุกคนภายในงานหันมามองเธอเสียงบรรยากาศโดยรอบพลันเงียบลง บางคนทำท่าตกใจที่เห็นสภาพของเธอก่อนจะมีเสียงซุบซิบนินทาขึ้นมา

โมเน่เช็ดเลือดของตัวเองออกอย่างลวก ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา พลันสายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับอริณที่ยิ้มรออยู่ก่อนแล้ว

To be continued