2 รักแรกของปริ๊นซ์

ด้านปริ๊นซ์

ผับหรูแห่งหนึ่ง

"เมื่อไหร่มึงจะหาเมียสักทีวะปริ๊นซ์" เสียงของเวย์เพื่อนสนิทของปริ๊นซ์ที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยถามขึ้น

"กูจะไม่แต่งกับใครนอกจากปรายคนเดียวเท่านั้น"

"มึงจะรอแต่งงานกับปรายแบบไม่มีกำหนดแบบนี้ไปเรื่อยๆเหรอปริ๊นซ์ เดี๋ยวก็มีลูกไม่ทันใช้หรอก ดูอย่างกูสิตอนนี้เมียกูท้องได้สองเดือนแล้วนะเว้ย"

"กูดีใจกับมึงด้วยนะเวย์ที่มึงกำลังจะมีลูกกับคนที่มึงรัก"

"มึงจะไม่ลองเปิดใจกับผู้หญิงคนอื่นบ้างเหรอ มึงก็รู้นี่ว่าถึงยังไงแม่มึงก็ไม่ยอมรับปรายอยู่ดี"

"แต่กูยังหวังว่าถึงยังไงแม่ก็ต้องยอมใจอ่อนให้กูได้แต่งงานกับปรายแน่ๆ"

"มึงชอบปรายตั้งแต่มึงเรียนอยู่ปีสี่ จนตอนนี้มึงเรียนจบมาหกปีแล้ว แต่กูก็ไม่เห็นว่าแม่มึงจะใจอ่อนยอมรับปรายมาเป็นลูกสะใภ้สักที"

ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน

เขากับปรายเรียนคณะเดียวกันและรุ่นเดียวกัน ตั้งแต่ปีหนึ่งปรายจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในกลุ่มของพวกเขาที่มีปริ๊นซ์ เวย์ ธามและเทมป์ รวมปรายด้วยก็ห้าคน ทั้งห้าคนมีความสนิทสนมกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นกลุ่มตลอด จนกระทั่งปีสี่ความรู้สึกของปริ๊นซ์ที่มีต่อปรายได้เปลี่ยนไปจากเดิม เขาไม่ได้คิดกับปรายแค่เพื่อน แต่เขาคิดกับปรายแบบผู้ชายคนหนึ่งที่คิดกับผู้หญิงคนหนึ่ง เขารู้สึกชอบเธอจนวันหนึ่งเขาชวนเธอมาที่คอนโดเพื่อที่จะบอกความในใจ

'ปริ๊นซ์มีเรื่องจะบอกปรายน่ะ'

'เรื่องอะไรเหรอปริ๊นซ์'

'ปริ๊นซ์ชอบปรายนะ เรามาคบกันไหม'

'ก็เอาสิ คบก็คบ'

'ปรายพูดจริงเหรอ' เขาถามด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ เพราะไม่คิดว่าปรายจะตอบตกลง

'จริงสิ'

'ขอบคุณมากนะปรายที่ยอมตกลงคบกับปริ๊นซ์'

'แต่เราจะยังไม่เป็นแฟนกันนะปริ๊นซ์ เราต้องคบกันไปอีกสักพักนะถึงจะเรียกว่าแฟนกันได้'

'ได้สิ ปริ๊นซ์จะไม่รีบ คบกันไปก่อนก็ได้'

ตั้งแต่นั้นมาปริ๊นซ์กับปรายก็คบกันมาจนเรียนจบปีสี่ซึ่งเป็นเวลาหนึ่งปีพอดี แต่ทั้งสองก็ยังไม่เรียกว่าเป็นแฟนกัน เพราะปรายบอกว่าอยากให้ผู้ใหญ่ได้รับรู้ก่อนถึงจะใช้คำว่าแฟนได้

ปริ๊นซ์พาปรายไปที่บ้านเพื่อที่จะแนะนำให้พ่อกับแม่รู้จัก เขาบอกพ่อกับแม่ว่าเขารักปราย เขาคบกับปรายมาหนึ่งปีแล้ว และอยากแต่งงานกับปราย พ่อกับแม่ก็ไม่ได้พูดอะไร เอาแต่เงียบอย่างเดียว

หลังจากที่เขาไปส่งปรายแล้วกลับมาที่บ้าน แม่ก็พูดกับเขาว่า

'แม่ไม่ได้ชอบผู้หญิงที่ลูกพามาหรอกนะ'

'ทำไมแม่ถึงไม่ชอบปรายครับ'

'ผู้หญิงที่ชอบแต่งตัวโชว์เนื้อหนังแบบนั้นแม่ไม่ชอบ'

'ก็ปกติครับแม่ ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลย' ปรายจะชอบแต่งตัวออกแนวเซ็กซี่ เธอรับงานถ่ายแบบด้วย ปรายจะรับถ่ายแบบชุดว่ายน้ำเป็นส่วนใหญ่ แต่เขาก็ไม่ได้อะไร เพราะมันเป็นงานของเธอ

'ใส่ชุดสั้นจนเกือบเห็นกางเกงในแบบนั้นคิดเหรอว่าแม่จะชอบ นมก็ปิดแค่จุกไว้จนเต้าล้นออกมานอกชุดอยู่แล้ว'

'ปรายเขาชอบแต่งตัวสไตล์นั้นครับแม่'

'ลูกชอบแบบนั้นเหรอ'

'ครับผมชอบ ผมจะแต่งงานกับปรายครับ'

'แต่แม่จะไม่ให้ลูกแต่งกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด'

'แม่อย่ามองคนที่ภายนอกสิครับ'

'ถ้าแม่บอกว่าไม่ชอบก็คือไม่ชอบเข้าใจไหมปริ๊นซ์'

'แต่ผมชอบปรายครับ ผมไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนนอกจากปรายมาก่อน ปรายคือรักแรกของผมครับ'

'งั้นลูกก็ชอบไปคนเดียวเถอะ แต่แม่ไม่ชอบ และแม่จะไม่ยอมรับผู้หญิงคนนั้นมาเป็นลูกสะใภ้แม่เด็ดขาด ถ้าลูกยังดื้อที่จะแต่งงานกับเขาอยู่ ลูกก็ไปจัดการกันเองก็แล้วกัน เพราะพ่อกับแม่จะไม่เข้าไปยุ่งด้วย และลูกก็อย่ามายุ่งกับแม่อีก'

'แม่...'

'ไม่เชื่อก็ลองดูสิ อย่าคิดว่าแม่พูดเล่นนะปริ๊นซ์'

จากนั้นมาเขากับปรายก็ยังคบกันเรื่อยมา และในทุกๆปีเขาก็ขอแม่ว่าให้ยอมใจอ่อนให้เขาได้แต่งงานกับปรายสักที แต่คำตอบคือเหมือนเดิม แม่ไม่ยอมรับปรายเป็นลูกสะใภ้ท่าน แต่เขาก็ไม่ยอมถอดใจ เขาจะรอเวลาเพื่อให้แม่ใจอ่อนในสักวันหนึ่ง เขาหวังว่าคงมีสักวันที่แม่จะยอมใจอ่อนให้เขาได้แต่งงานกับปราย

"มันต้องมีสักวันแหละที่แม่จะต้องใจอ่อน คนเป็นแม่จะใจแข็งกับลูกตัวเองไปได้สักเท่าไหร่กัน"

"มันก็ไม่แน่นะปริ๊นซ์ แม่มึงอาจจะไม่มีวันใจอ่อนให้มึงเลยก็ได้"

"แต่ถึงยังไงกูก็จะรอปราย กูจะรอจนกว่าจะได้แต่งงานกับคนที่เป็นรักแรกของกู เจ้าสาวของกูคือปรายคนเดียวเท่านั้น" พูดจบ ปริ๊นซ์ก็เลื่อนมือไปยกแก้วเหล้าใบหรูที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้ามากระดกเข้าปากทีเดียวจนหมดแก้ว พลางแววตาคมมีความมุ่งมั่นว่าอีกไม่นานเกินรอเขาจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับปรายแบบสามีภรรยาอย่างแน่นอน

"งั้นเอาเป็นว่ากูจะเอาใจช่วยให้มึงได้สมหวังกับปรายก็แล้วกันนะปริ๊นซ์" เวย์พูดให้กำลังใจพลางยกมือขึ้นตบไหล่ของปริ๊นซ์เบาๆ

"อืมขอบใจ"

"มึงจะกลับบ้านเลยไหม" เวย์ถาม

"อืมกลับก็ได้"

"งั้นก็ไปกัน" จากนั้น ร่างสูงของทั้งสองหนุ่มเพื่อนสนิทก็พากันออกไปจากห้องวีไอพีแล้วต่างแยกย้ายกันไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่ในลานจอดวีไอพี ก่อนที่ทั้งสองจะกลับบ้านของตัวเองไป

ด้านเกริกวิทย์กับชลดา

"ฉันคิดออกแล้วค่ะว่าจะไปขอลูกสาวใครให้ลูกของเราดี" ชลดาที่นั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่กับเกริกวิทย์ผู้เป็นสามีอยู่ๆก็เอ่ยขึ้นเมื่อคิดอะไรขึ้นได้หลังจากที่ชลดาใช้ความคิดกับเรื่องหาคู่ให้ลูกชายมาเป็นเดือนแล้ว แต่อยู่ๆวันนี้ก็ฉุกคิดได้เหมือนกับมีอะไรมาดลใจยังไงยังงั้น

"ลูกสาวใครเหรอชล"

"ลูกสาวของคุณกัมพลไงคุณมีอยู่คนเดียว ตอนนี้น่าจะเรียนจบแล้วมั้ง" กัมพลเป็นนักธุรกิจมีบริษัทส่งออกสินค้าแปรรูปไปต่างประเทศ ซึ่งครอบครัวของเกริกวิทย์ก็รู้จักกับกัมพลมานานในฐานะนักธุรกิจ แต่ไม่ถึงขั้นสนิทกัน

"คุณเคยเห็นลูกสาวของกัมพลเหรอ"

"เคยเห็นค่ะหลายเดือนมาแล้ว"

"คุณไปเจอลูกสาวของกัมพลที่ไหนเหรอ"

"ที่ร้านสะดวกซื้อค่ะ วันนั้นฉันแวะซื้อของก็เลยเห็นนามสกุลในบัตรพนักงานที่ติดหน้าอก ฉันก็เลยถามว่าลูกของกัมพลหรือเปล่า เขาก็บอกว่าใช่ ฉันจึงถามว่าอายุเท่าไหร่ เรียนอยู่ที่ไหน ปีไหน และฉันรู้สึกเอ็นดูเด็กคนนั้นมากค่ะ"

"กัมพลฐานะเขาก็ดีนะแล้วทำไมต้องให้ลูกไปทำงานแบบนั้นด้วยล่ะ"

"ฉันก็สงสัยเหมือนคุณนั่นแหละค่ะ"

"ถ้าจะให้ผมเดา ผมว่ากัมพลคงไม่ค่อยเท่าไหร่กับลูกหรอก"

"ไม่เท่าไหร่คืออะไรเหรอคะ"

"ก็ไม่ได้รักลูกเท่าไหร่ไง ถ้าคนรักลูกจริงจะให้ลูกไปทำงานหาเงินเองได้ยังไงล่ะ ทั้งที่ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ลำบากสักนิด"

"ก็อาจจะเป็นอย่างที่คุณว่านะคะ"

"ผมว่าผมคิดไม่ผิดหรอก"

"ถ้าเกิดว่าคุณกัมพลไม่ได้รักลูกอย่างที่คุณว่าจริง งั้นก็ดีเลยสิคะ"

"ดียังไงเหรอ"

"ก็เวลาที่เราไปขอลูกสาวเขา เราจะได้ไม่ต้องพูดให้มากไง เพราะถ้าเขาไม่รักลูกเขาก็จะยกลูกสาวให้เราง่ายๆไงคะ"

"แต่ผมว่าคนแบบนั้นคงเรียกสินสอดหนักเลยแหละ"

"ก็ลองให้เขาเรียกมาสิคะ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะเรียกเท่าไหร่"

"แล้วคุณจะเข้าไปคุยกับกัมพลเมื่อไหร่"

"อาทิตย์หน้าค่ะ"

"อืมได้ ถ้าอย่างนั้นเราขึ้นห้องไปนอนกันเถอะเพราะดึกมากแล้ว"

"คืนนี้ปริ๊นซ์น่าจะไม่กลับบ้านนะคะ"

"คงจะนอนคอนโดอีกนั่นแหละคุณ"

"ค่ะ" จากนั้น สองสามีภรรยาก็พากันขึ้นชั้นบนไป