7 เข้าใจความรู้สึก

เมื่อปริ๊นซ์ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ยกออกมาวางไว้บนโต๊ะด้านนอก ก่อนที่เขาจะออกไปบอกหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนหย่อมหน้าบ้าน โดยตอนนี้เธอกำลังทอดสายตามองไปข้างหน้าด้วยอาการเหม่อลอย ปริ๊นซ์ที่เห็นเธอนั่งใจลอยอยู่ก็เดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆพร้อมกับเอ่ยถาม

"คิดเรื่องอะไรอยู่เหรอ" ก่อนที่เธอจะได้สติแล้วหันมาตอบเขาและหันกลับไปมองข้างหน้าอย่างเดิม

"อ อ๋อ ฉันกำลังคิดถึงป้าอ้อนค่ะ เพราะตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยห่างกับป้าอ้อนเลย"

"ชีวิตเธอคงมีแต่ป้าอ้อนสินะที่รักเธอ"

"ฉันนอนกับป้าอ้อนมาตั้งแต่เกิด จนอายุเจ็ดปีป้าอ้อนก็แยกห้องเพื่อฝึกให้ฉันนอนคนเดียว ตั้งแต่อนุบาลหนึ่งจนถึงปอหกป้าอ้อนจะไปรับไปส่งฉันที่โรงเรียนโดยการนั่งรถเมย์หรือบางทีก็นั่งรถไฟฟ้า พอฉันขึ้นมอหนึ่งป้าอ้อนก็ฝึกให้ฉันนั่งรถไฟฟ้าไปโรงเรียนเองค่ะ"

"ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอนะว่าเธอรู้สึกยังไง"

"ขอบคุณนะคะที่เข้าใจฉัน อย่างน้อยก็ยังมีคุณอีกคนที่เข้าใจฉัน"

"ถึงฉันจะไม่ได้เป็นลูกชังของพ่อกับแม่เหมือนเธอ แต่ฉันก็เข้าใจเธอ"

"คุณรู้ได้ไงว่าฉันเป็นลูกชังของพ่อกับแม่" เธอหันถามด้วยสีหน้าสงสัย

"เอาเป็นว่าฉันรู้ก็แล้วกัน"

"..." เธอเงียบแต่ก็ยังสงสัยอยู่ว่าเขารู้ได้ยังไง

"ฉันทำของกินเสร็จแล้ว เข้าไปกินสิ"

"ค่ะ" จากนั้น ทั้งสองก็พากันเข้าบ้านไปรับประทานอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะจนเสร็จ ปริ๊นซ์ทำท่าจะเก็บจานที่อยู่บนโต๊ะ

"เดี๋ยวฉันเก็บจานไปล้างเองค่ะ คุณไปนั่งเถอะ"

"อืม" ว่าแล้ว หญิงสาวก็จัดการเก็บจานเข้าไปไว้ในครัวพร้อมกับล้างเรียบร้อย จากนั้นก็ออกมาข้างนอก จึงเห็นว่าเขานั่งคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องรับแขก

'ปรายคิดถึงปริ๊นซ์นะ อีกสามเดือนปรายก็กลับแล้ว'

'ปริ๊นซ์ก็คิดถึงปรายเหมือนกัน และคิดถึงมากด้วย' ปรายไปถ่ายแบบที่ต่างจังหวัดเมื่อหนึ่งเดือนก่อน แต่เขากับเธอก็ยังโทรหากันทุกวันตามปกติ

'เป็นยังไงบ้างงานหมั้น'

'ก็ราบรื่นดี'

'ว่าที่เจ้าสาวของปริ๊นซ์สวยหรือเปล่า'

'คนที่จะมาเป็นเจ้าสาวของปริ๊นซ์ได้ก็มีแต่ปรายเท่านั้นแหละ'

'คงยากนะปริ๊นซ์ที่เราจะได้แต่งงานกัน'

'ปรายรออีกนิดนะ คงไม่ยากเกินไปหรอกที่เราจะได้แต่งงานกัน ครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ปริ๊นซ์จะถอนหมั้นทันที แล้วปริ๊นซ์จะไปขอแม่อีกที'

'ถ้าแม่ปริ๊นซ์ไม่ยอมอีกล่ะ ปริ๊นซ์จะทำยังไง'

'ปริ๊นซ์ก็จะรอจนกว่าแม่จะยอมให้ปรายแต่งงานกับปริ๊นซ์นั่นแหละ'

'ขอบคุณนะปริ๊นซ์ที่อุตส่าห์รอปราย เกือบเจ็ดปีแล้วนะที่ปริ๊นซ์รอให้ปรายไปเป็นเจ้าสาวของปริ๊นซ์'

'สำหรับปราย ต่อให้นานแค่ไหนปริ๊นซ์ก็รอได้เสมอ'

'แล้วปริ๊นซ์กับคู่หมั้นนอนห้องเดียวกันหรือเปล่าล่ะ'

'ปริ๊นซ์จำเป็นต้องนอนห้องเดียวกับเขา เพราะถ้าไม่นอนห้องเดียวกันแม่ก็จะรีบให้ปริ๊นซ์แต่งงานกับเขาทันที'

มิวที่ยืนฟังเขาคุยโทรศัพท์กับรักแรกของเขาก็เข้าใจในทันทีเลยว่าเพราะเขากลัวจะต้องแต่งงานกับเธอนี่เองเขาจึงจำเป็นต้องนอนห้องเดียวกับเธอ เขาคงจะอึดอัดแย่สินะที่ต้องฝืนใจมานอนห้องเดียวกับเธอ

'ปริ๊นซ์จะทำใจได้เหรอว่าจะไม่มีอะไรกับคนที่นอนข้างๆ'

'ปริ๊นซ์ทำใจได้อยู่แล้ว ปรายไม่ต้องกังวลนะ ปรายสบายใจได้เลยว่าปริ๊นซ์จะไม่ยอมมีอะไรกับเขาเด็ดขาด ปริ๊นซ์จะรอเวลาที่จะมีอะไรกับปรายแค่คนเดียวเท่านั้น'

'ที่ปรายถามปรายไม่ได้ห้ามไม่ให้ปริ๊นซ์มีอะไรกับคู่หมั้นหรอกนะ เพราะปรายเข้าใจอารมณ์ผู้ชายว่าถ้าได้นอนใกล้ผู้หญิงก็คงหนีเรื่องนั้นไม่พ้นอยู่แล้ว'

'ปริ๊นซ์รับรองว่ามันจะไม่เกิดเรื่องนั้นขึ้นอย่างแน่นอน'

'ปรายจะรอดูแล้วกัน ถ้าอย่างนั้นแค่นี้ก่อนนะปริ๊นซ์ พอดีมีสายเข้าน่ะ'

'ได้ๆ แล้วปริ๊นซ์จะโทรไปหาใหม่นะปราย' จากนั้น นิ้วหนาก็กดวางสาย ก่อนริมฝีปากหยักได้รูปจะระบายยิ้มอ่อนๆออกมาเมื่อนึกไปถึงวันที่เขากับปรายได้แต่งงานกัน

หลังจากที่เขาวางสายไปแล้ว มิวที่ยืนฟังอยู่ก็สาวเท้าขึ้นชั้นสองไปอย่างเงียบๆ ก่อนที่สายตาคมของปริ๊นซ์จะหันไปเห็นเธอขึ้นบันไดไป เมื่อเป็นอย่างนั้นเขาจึงลุกขึ้นแล้วก้าวขึ้นบันไดตามเธอขึ้นไปชั้นบน

ร่างสูงเปิดประตูเข้าห้องนอนมาก็เห็นว่าเธอกำลังเข้าไปในห้องน้ำ มิวใช้เวลาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำเกือบสามสิบนาทีก็ออกมา โดยเธอสวมชุดยูนิฟอร์มของร้านสะดวกซื้อชื่อดังแห่งหนึ่ง ปริ๊นซ์ที่เห็นจึงเอ่ยถามทันที

"นั่นเธอจะไปทำงานอีกเหรอ"

"ใช่ค่ะ" ว่าจบ เธอก็ก้าวไปยังประตูห้องนอน ทว่า

"เธอไปลาออกเถอะ ไม่ต้องไปทำแล้ว และที่ร้านไอกรีมเธอก็ไปลาออกได้เลย"

"ฉันยังไม่มีงานอื่นทำ เพราะฉะนั้นฉันจะทำงานที่นั่นต่อ" เธอหันมาพูดกับเขาด้วยสีหน้าราบเรียบ

"ถ้าเธออยากได้เงิน เดี๋ยวฉันจะจ่ายเงินเดือนให้เธอเอง"

"จะให้ฉันทำงานอะไรเหรอ"

"ช่วงนี้ยังหาแม่บ้านไม่ได้ เธอก็ทำงานบ้านไปก่อนแล้วกัน ฉันจะให้เธอเดือนละสามหมื่น"

"งั้นก็ได้ค่ะ"

"เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปลาออกจากงาน เธอนั่งรอฉันก่อน เดี๋ยวฉันขออาบน้ำแปป"

"ค่ะ" ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป เสร็จแล้วก็ออกมาโดยร่างแกร่งกำยำมีเพียงผ้าขนหนูปิดช่วงล่างไว้อย่างหมิ่นเหม่ มิวที่นั่งอยู่บนโซฟาเมื่อสายตาเธอดันหันไปเห็นร่างแกร่งกำยำที่เปลือยท่อนบนจึงรีบดึงสายตากลับหันไปมองทางอื่นด้วยท่าทีเลิ่กลั่ก ปริ๊นซ์ที่ยืนจ้องเธออยู่เมื่อเห็นเธอมีท่าทีทำตัวไม่ถูกก็ถึงกับหัวเราะยิ้มออกมา

"หึ" ก่อนจะไปหยิบเสื้อผ้าในตู้เอาออกมาสวมใส่ จากนั้นทั้งสองก็พากันลงไปขึ้นรถหรูหน้าบ้าน ที่แรกที่เขาพาเธอไปคือร้านสะดวกซื้อที่เธอทำมาตั้งแต่เรียนอยู่มอหก

รถราคาแพงของปริ๊นซ์แล่นเข้ามาจอดยังหน้าร้านสะดวกซื้อที่หญิงสาวทำงานอยู่ มิวลงจากรถเข้าไปในร้าน ก่อนที่ปริ๊นซ์จะลงจากรถเข้าไปในร้านด้วยเช่นกัน ร่างสูงหยิบกล่องถุงยางอนามัยที่วางอยู่หน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์มาสองกล่องแล้วนำไปจ่ายเงินและออกจากร้านไปนั่งรอหญิงสาวในรถ

มิวใช้เวลายี่สิบนาทีในการทำเรื่องลาออก จากนั้นก็ออกมาขึ้นรถ ก่อนที่เขาจะขับมุ่งหน้าไปยังสถานที่ทำงานที่สองคือร้านไอศกรีมในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

เมื่อรถของปริ๊นซ์มาถึงยังห้างสรรพสินค้าชื่อดัง มิวก็ลงจากรถไปจัดการทำเรื่องลาออกโดยใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก็ออกจากห้างมาซึ่งเป็นเวลาสองทุ่มกว่าๆ จากนั้นร่างสูงก็พาเธอกลับบ้านไป

ในระหว่างทางก่อนจะถึงบ้าน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก็หันพูดกับร่างบางที่นั่งอยู่ด้านข้างที่เอาแต่เงียบ ตั้งแต่ออกจากบ้านมาเขาก็ยังไม่ได้ยินเสียงเธอพูดเลย จะให้เธอพูดได้ยังไงก็เขาไม่ได้ชวนเธอคุย ถ้าให้เธอคุยก่อนก็อย่าหวัง เพราะเธอบอกแล้วว่าเธอมักจะไม่ชวนใครพูดก่อน

"ก่อนกลับบ้านเราแวะดื่มกันก่อนนะ" เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เขาไม่ได้ดื่ม วันนี้เขาจึงเกิดอยากดื่มขึ้นมาดื้อๆ

"ที่ไหนคะ" เธอผละสายตาที่มองออกนอกรถแล้วหันถามยังคนตัวสูงที่นั่งอยู่ด้านข้าง

"ไนท์คลับ"

"ฉันแล้วแต่คุณค่ะ" จากนั้น ชายหนุ่มก็ขับรถไปยังไนท์คลับหรูแห่งหนึ่งที่เขากับปรายเคยไปนั่งดื่มกันประจำ

ไนท์คลับ ห้องวีไอพี

เมื่อทั้งสองเข้ามานั่งในห้องวีไอพีแล้ว ปริ๊นซ์ก็จัดการสั่งเหล้าราคาแพงที่สุดของร้านไป และเขาก็สั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สำหรับผู้หญิงคือค็อกเทลให้คู่หมั้นหนึ่งที่