로그인“งานแต่งของเราเธออยากจัดที่ไหน แบบไหนที่เธอชอบ” รามยอมละริมฝีปากจากการคลอเคลียออกมาเอ่ยถาม “อืม…” คนถูกถามจึงทำท่านึกคิด ถึงเธอจะเคยวาดฝันถึงงานแต่งของตัวเองบ่อยครั้ง ทว่าแต่ละครั้งก็ช่างต่างออกไปตามแต่จินตนาการในตอนนั้น จะจัดที่โรงแรม ริมทะเลหรือว่าสวนดอกไม้อะไรก็แล้วแต่ ขอแค่เจ้าบ่าวเป็นเขาค
“สัด กูช้ำในตายก่อนได้แต่งเมียพอดี” รามหัวเราะเสียงฉุนไม่ได้ถือสาเพื่อนที่เล่นแรงแต่อย่างใด “คืนนี้ต้องฉลองหน่อยไหม เพื่อนจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนทั้งที” น้ำเสียงกระดี๊กระด๊าที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเพลย์บอยหนุ่มอย่างเสือเอ่ยขึ้น ทว่าในเวลาต่อมาก็ต้องถูกเสียงราบเรียบรู้ทันของเพทายพูดขัด “ไม่ต้
บัดนี้หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณข้างสนามจับภาพใบหน้าของหญิงสาวไว้ที่เดียว ริศาเริ่มรู้ตัวแล้วว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น หัวใจดวงน้อยที่เต้นเป็นปกติเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปในตอนแรกก็พลันเปลี่ยนเป็นเต้นโครมครามยิ่งกว่าจังหวะสามช่าหน้ารถแห่ การปรากฏตัวของนักร้องชื่อดังที่เธอชื่นชอบอาจจะทำให้เ
“งานนี้ถ้าสำเร็จมึงต้องตบรางวัลใหญ่ให้เมียกูแล้วนะราม” มือหนาตบเข้าที่บ่าเพื่อนแรงๆอย่างให้กำลังใจ เพทายมั่นใจในความฉลาดไม่แพ้ใครของคนรักของตัวเองยิ่งกว่าอะไรเสียอีก “กูก็หวังให้เป็นแบบนั้น หวังว่าเมียมึงจะเดาใจเมียกูถูก” “เอาน่า มันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่ ยังไงริศาก็รักมึงอยู่แล้วจะกลัว
2ปีต่อมา… “อื๊อ~” เสียงร้องประท้วงในลำคอเล็กถูกเปล่งออกมา พร้อมกับมือบางที่พยายามดันแผ่นอกกว้างของคนเอาแต่ใจออกไป นานกว่าหลายนาทีแล้วที่เขาตะกละตะกลามระดมจูบและดูดดึงกลีบปากของเธอไม่หยุด ทั้งที่ตอนแรกชวนเธอเข้ามานั่งในรถคันใหม่ที่จะนำลงแข่งเพื่อลองเครื่อง ทว่าลงสนามมาได้ไม่เท่าไหร่เขากลับจอ
“ก็รู้ว่านานๆที แต่เราก็ต้องดูกำลังตัวเองด้วย ดื่มก็ใช่ว่าจะเก่งอยู่แล้ว ยังไปทำตามไอริสมันอีก” ทำเป็นส่งเสียงดุใส่ ทว่าจริงๆก็นึกเอ็นดูคนตัวเล็กที่กำลังกอดโถสวมแน่นเพราะความมึนเมาอยู่ไม่น้อย ตอนแรกคงคิดได้ใจที่พวกเพื่อนเขาให้ท้ายด้วยการให้ดื่มเยอะๆและไม่ต้องกลัวว่าเขาจะดุ แต่หารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังโ
“ฉันอยากจะลองสู้ดูสักครั้ง” “หือ?” “…” แต่แล้วคำตอบของริศาก็ถึงกับทำให้เพื่อนๆมองหน้ากันงง “คือ…ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนอย่างฉันจะทำให้พี่รามรักได้หรือเปล่า” “มันจะเสี่ยงเกินไปนะริศา มันจะเป็นเธอเองหรือเปล่าที่จะรักเขาหัวปักหัวปำน่ะ” แป้งร่ำเตือน “ฉันอยากลอง พวกเธอช่วยฉันด
คนคิดไม่ตกวกวนอยู่ในหัวขับไปก็คิดไปจนไม่ทันระวัง…ปริ๊นนน~~~~~ “อร๊าย~~” รถที่สวนเลนมาบีบแตรเสียงดังใส่เธอจนต้องหักหลบเข้าข้างทาง เคราะห์ยังดีที่ไม่เป็นอะไร “โธ่เว้ย!” เป็นครั้งแรกที่คนอารมณ์เย็นอย่างเธอหัวเสียใส่ตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอพยายามที่จะตั้งสติของตัวเองให้ได้ แต่ในข
ชื่อของผู้หญิงอีกคนที่ถูกเอ่ยขึ้นทำให้ริศาเกิดความตะหงิดขึ้นในใจจนต้องตั้งใจตะแคงหูฟัง “เคยสิ ก็พวกเขาเป็นเพื่อนกัน” “เธอน่ะไม่รู้อะไร ไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดาหรอก” “หือ? ยังไงไหนเล่าเร็ว” ไม่ใช่แค่เพียงคู่สนทนาอีกคนที่อยู่ด้านนอกสนใจเรื่องนี้ แต่ริศาที่นั่งใจเต้นอยู่ก็สนใจ(มาก)เช่นก
คนตัวสูงที่ยังคงนอนเหยียดขายาวอยู่บนเตียงแต่ไม่ได้ใส่ชุดเดิมบ่งบอกให้รู้ว่าเขาเองก็ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ทั้งวัน รามมองมายังริศาที่เปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ราบเรียบเช่นเคยทว่าข้างๆเขามีโน๊ตบุ๊ควางอยู่ ไม่บอกก็รู้ว่าเขาคงจะทำงานไปด้วยรอเธอไปด้วย “ทำไม?” “ทำไมอะไร” อาการตกใจแปลกๆของริศาทำ







