Share

บทที่ 4

Author: หลั่วหลิ่วหยิง
เฮ่อเหยียนสือผลักคนเข้าไปนั่งบนตำแหน่งข้างคนขับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะหันกลับไปนั่งบนเบาะคนขับ ปิดประตูดัง ‘ปัง’

อวิ๋นซูนั่งหดตัวด้วยความตกใจ เธอลอบมองสีหน้าที่ดูแย่ลงของเฮ่อเหยียนสืออย่างไม่เข้าใจ

คนที่สมควรต้องโกรธควรเป็นเธอ ทำไมเฮ่อเหยียนสือเหมือนจะโกรธมากกว่าเธออีกล่ะ?

วินาทีต่อมา เฮ่อเหยียนสือรีบสตาร์ทรถทันที จากนั้นรถก็พุ่งทะยานราวกับลูกธนูที่พุ่งตัวออกไป

อวิ๋นซูก็แทบจะลอยออกไป เธอจับที่ยึดไว้มั่น แม้แต่โทนเสียงก็ยังเพี้ยนไปตามแรงลม “คุณจะทำอะไรกันแน่?”

เฮ่อเหยียนสือเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเธอ เหยียบคันเร่งมิดเท้า นัยน์ตาสีดำขลับจ้องมองไปข้างหน้าด้วยสายตาดุดันราวกับสัตว์ป่าในเวลากลางคืน

พริบตาเดียว A6 รถออดี้รุ่นธรรมดาก็วิ่งอย่างไม่เกรงกลัวไปตามถนนที่เงียบสงัด ราวกับน้ำหลากที่ทะลุเขื่อนกั้นน้ำอย่างไรอย่างนั้น

สีหน้าของอวิ๋นซูซีดเผือด จากนั้นก็จับที่ยึดด้วยแรงทั้งหมดที่มี ก่อนจะตะโกนเสียงดัง ทว่ากลับไม่เป็นผล เสียงลมกรรโชกก็ยังพัดผ่านจนกลบเสียงเธอจนมิด

ไม่นานอวิ๋นซูก็ค่อย ๆ หยุดดิ้น และปล่อยให้เส้นผมพัดสยายไปตามแรงลม ปล่อยให้เฮ่อเหยียนสือที่เหมือนกับคนบ้าพาเธอไปในที่ที่เธอก็ไม่รู้จัก

เมื่อสามวันก่อน เธอเคยอยากฆ่าตัวตาย

แต่ฆ่าตัวตายไปก็เจ็บเปล่า ๆ เธอทำไม่ได้

อีกอย่างตอนนั้นเธอคิดได้ แม้ว่าพ่อแม่อยากให้เธอกลายเป็นสะใภ้ของตระกูลเฮ่อ แต่ตราบใดที่ได้ยินเงื่อนไขเหลวไหลที่เฮ่อหย่วนเจ๋อเสนอออกมา จะต้องเข้าใจเธอแน่นอน

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมเธอกล้าพาเฮ่อเหยียนสือมาหาพ่อแม่ของเธอ

ไม่คิดว่า ในสายตาของพ่อแม่ ความรุ่งเรืองของตระกูลอวิ๋นจะสำคัญกว่าความสุขของเธอ

ช่วงเวลาที่งดงามตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาพังทลายลงในพริบตา

สายลมเย็นเยียบกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เธอร้องไห้ไม่ออก

หัวใจ...ตายด้านไปแล้ว

ความเร็วที่ไม่รู้ว่าเร็วเท่าไหร่ค่อย ๆ ลดลง อวิ๋นซูมองไปยังนอกรถอย่างคนเหม่อลอย

รถจอดอยู่ข้างชายหาด ชายหาดยามอาทิตย์อัสดงเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น คล้ายกับจุดดำที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ ดวงอาทิตย์ที่ตกห่างออกไปสาดแสงปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า แสงสีแดงอมส้มที่กินพื้นที่อย่างกว้างขวางยังคงสาดแสง ความเงียบสงบได้เยียวยาหัวใจโดยไม่รู้ตัว

อวิ๋นซูใช้ชีวิตอยู่ในเมืองตอนเหนือมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่ยักจะรู้ว่าที่นี่ยังมีสถานที่ที่สวยงามแบบนี้หลงเหลืออยู่

“ไม่ลงไปดูหน่อยเหรอ?”

เฮ่อเหยียนสือเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน

อวิ๋นซูหันกลับมา พบกว่าใบหน้าของเฮ่อเหยียนสือกลับมาเป็นปกติแล้ว ราวกับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่เป็นเธอที่มองผิดไปเอง

เขาจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างพาดลงบนพนักเบาะ นัยน์ตาสีดำทมิฬมองไปยังชายหาดที่ไกลออกไป

เขามีท่าทีสบายและหยิ่งในเวลาเดียวกัน ใบหน้าภายใต้เส้นผมที่ยุ่งเหยิงนั้นดูมีเสน่ห์มาก แม้จะรู้ว่าเขาเป็นแค่คนธรรมดา วินาทีนี้หัวใจของอวิ๋นซูสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุมได้

เธอรีบก้มหน้างุด เพื่อหลบเลี่ยงออร่าอันแสบตาที่แผ่ขยายออกมาจากตัวของเฮ่อเหยียนสือ “ไม่ต้องหรอก”

มองจากที่ไกล ๆ ตรงนี้ก็พอแล้ว

เฮ่อเหยียนสือเบนสายตากลับมายังนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวและว่างเปล่าของหญิงสาว

เขานึกถึงนัยน์ตาที่เจ็บปวดแต่กลับยังมุ่งมั่นของเธอได้

นิ้วเรียวยาวเคาะพวงมาลัยเบา ๆ เขาเบนสายตากลับไปมองนกอินทรีที่บินอยู่ที่ไกล ๆ “ไม่คิดจะแก้แค้นหน่อยเหรอ?”

อวิ๋นซู “?”

“ว่าที่คู่หมั้นของคุณ” เฮ่อเหยียนสือคลำหน้าอกของตัวเอง เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าบนตัวของตัวเองในตอนนี้ไม่มีซีการ์ สุดท้ายก็เคาะพวงมาลัยอย่างหัวเสีย ก่อนจะพูดต่อว่า “ดูท่าทางจะเป็นคนระยำคนหนึ่ง คุณไม่อยากแก้แค้นเขาหน่อยเหรอ?”

อวิ๋นซูเหยียดยิ้ม นัยน์ตาเหม่อลอย “ทำไมจะไม่อยากล่ะ แต่ฉันจะไปมีสิทธิ์อะไร”

เฮ่อหย่วนเจ๋อเป็นถึงว่าที่ทายาทของตระกูลเฮ่อ เธอก็แค่มดตัวเล็ก ๆ ที่บี้ก็ตายแล้ว

พอคิดได้ เฮ่อหยวนเจ๋อเกลียดเธอขนาดนั้น แต่กลับอนุญาตให้เธออยู่ข้างกายของเขา ทั้งหมดเป็นเพราะปู่เฮ่อ ถ้าปู่เฮ่อลาจากโลกนี้ไป ด้วยความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอ เกรงว่าเขาต้องฆ่าเธอจริง ๆ ในสักวัน?

“ผมช่วยคุณได้นะ”

เฮ่อเหยียนสือเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ เขามองอวิ๋นซูแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับไปมองนกอินทรีที่โฉบลงมากินปลาตัวหนึ่งจากระยะไกล

ทันทีที่โพล่งประโยคนี้ออกมา เขาก็รู้สึกเฉย ๆ

อวิ๋นซูหัวเราะ คิ้วเลิกสูงขึ้นเล็กน้อย “ขอบคุณในความปรารถนาดีของคุณนะ คุณเป็นคนดี แต่เขาไม่ใช่คนธรรมดา”

พอได้ยินความคิดของอวิ๋นซู นัยน์ตาของเฮ่อเหยียนสือฉายรอยยิ้มบาง ๆ

คนดี?

เขาอยู่บนโลกนี้มาเกือบสามสิบปีแล้ว ยังไม่เคยมีใครบอกว่าเขาเป็นคนดีสักคน

กระทั่งคนนี้....

“สัญญาของผมมีขีดจำกัด แต่ผมช่วยคุณแก้แค้นเรื่องนี้ได้ ขอแค่คุณเอ่ย ผมช่วยคุณได้แน่นอน”

อวิ๋นซูเหยียดยิ้ม ก่อนตอบตกลงอย่างคร้านอธิบาย “ได้”

แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้ ถ้าเฮ่อเหยียนสือรู้ว่าอีกฝ่ายที่เขาอยากแก้แค้นคือเฮ่อหย่วนเจ๋อคุณชายใหญ่ตระกูลเฮ่อ เขาจะทำหน้าอย่างไร

ในตอนนี้เอง เสียงโทรศัพท์ของเฮ่อเหยียนสือก็ดังขึ้น

เขากดรับสาย เปิดประตูรถและเดินออกไปไกลพอสมควรแล้วถึงจะเอ่ย “ว่ามา”

“คุณผู้ชาย คนขับที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตแล้ว เรายังไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เลยครับ”

นัยน์ตาของเฮ่อเหยียนสือเฉียบคมดุจคมมีด เปลี่ยนเป็นคนละคน

“มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าฉันกลับมา จับตาดูคนพวกนี้ไว้ให้ดี”

“ครับ” ลูกน้องตอบรับ และพูดต่อ “จริงสิ คุณผู้ชาย เมื่อกี้เฮ่อเหล่าโทรศัพท์มาหาบอกว่าอยากเชิญคุณไปทานอาหารเย็น คุณว่า...”

เฮ่อเหยียนสือหันกลับไปจ้องเขม็งอวิ๋นซูที่กำลังจ้องมองก้อนเมฆอย่างเหม่อลอย “เตรียมการได้เลย”

“ครับ”

ลูกน้องเข้าใจ

เฮ่อเหยียนสือวางสายแล้วเดินไปหาอวิ๋นซู

เขาล้วงกระเป๋า “ผมมีเรื่องต้องกลับไปจัดการ”

“คุณไปเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน” อวิ๋นซูคลี่ยิ้มที่สดใสที่สุด “ฉันไม่เป็นไร”

เฮ่อเหยียนสือกวาดตามองเธอด้วยสีหน้านิ่วคิ้วขมวด “ฉันไม่อยากรับชื่อเสียงของภรรยาให้หนักใจ”

อวิ๋นซู “....”

ทำไมคนดี ๆ ถึงได้ปากแบบนี้

.....

หลังจากที่เฮ่อเหยียนสือขับรถจากไป อวิ๋นซูก็รับสายหลินเหมียวเหมียวเพื่อนสนิทของเธอ

ทันทีที่รับสาย เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธของหลินเหมียวเหมียวก็ดังขึ้นทันที “ที่รัก ไอ้สารเลวเฮ่อหย่วนเจ๋อมันอยู่กับอวิ๋นซือฉิง เมื่อกี้ฉันไปเยี่ยมแม่ของฉัน....”

“ฉันรู้แล้ว” อวิ๋นซูเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันนี้ให้อีกฝ่ายฟังก่อนที่อีกฝ่ายจะถาม

เมื่อหลินเหมียวเหมียวฟังจบ เธอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนเกือบจะคว่ำโต๊ะเลยทีเดียว “เวรเอ๊ย หญิงก็ร้ายชายก็เลว เก็บตัวกันเก่งจริง ๆ ก็ว่าอยู่ว่าทำไมก่อนหน้านั้นถึงมองพวกเขาไม่ออก เสี่ยวซู เธอคงไม่ได้จะปล่อยสองคนนั้นไปจริง ๆ หรอกนะ?”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ” อวิ๋นซูจนปัญญา “เพื่อที่ฉันไม่ต้องบริจาคไต ฉันจึงต้องแต่งงานกับคนอื่น ฉันคนเดียวจะเอาอะไรไปแก้แค้นเขาได้?”

“เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ เธอ ๆ ๆ ๆ ....เธอว่าไงนะ?!แต่งงาน!เธอแต่งงานแล้ว?! แฮก ๆๆๆ .....”

หลินเหมียวเหมียวส่งเสียงไอหลายวินาที ก่อนจะตะคอกใส่โทรศัพท์ว่า “เธอแต่งงานกับใคร? เวรเอ๊ย คงไม่ใช่ไอระยำเฮ่อหย่วนเจ๋อหรอกนะ? แม่งเอ๊ย แค่นี้มันระบายความแค้นได้เหรอ ถ้าเฮ่อหย่วนเจ๋อรู้เข้า จะต้องอกแตกตายแน่!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 200

    เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเฮ่อเยียนสือมืดสนิทราวกับหมิ่นหม้อ เย่ชางเหยียนจึงตระหนักได้ว่าตัวเองพูดผิดไปแล้ว จึงรีบอธิบายทันทีว่า "อย่างไรก็ตาม น้ำหยดลงหินทุกวัน หินมันยังกร่อน ไม่แน่ว่าสักวัน นายก็อาจจะทำให้อวิ๋นซูหวั่นไหว และยอมรับการที่นายก็เป็นคนของตระกูลเฮ่อก็เป็นไปได้นะ"แต่มันกลับไม่ได้ทำให้สีหน้าของเฮ่อเยียนสือดีขึ้นเลยแม้แต่น้อยเย่ชางเหยียนไม่อยากจะถูกกระทืบ จึงพูดว่า "งั้นฉันขอตัวก่อนนะ"พอพูดจบ เขาก็รีบวิ่งออกไปทันทีอวิ๋นซูบังเอิญได้เดินออกมาจากห้องข้างๆ พอดี เมื่อเห็นหลังของเย่ชางเหยียนอยู่ไวๆ เธอก็ถามเฮ่อเยียนสือว่า "เมื่อกี้ชางเหยียนมาที่นี่หรือเปล่า?"เฮ่อเยียนสือจ้องไปที่น้ำสตรอว์เบอร์รี และไม่ได้พูดอะไรออกมาเมื่ออวิ๋นซูเดินเข้าไปใกล้ๆ เธอจึงได้พบว่าออร่าของเขาช่างเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัวเธอถามอย่างระมัดระวังว่า "เป็นอะไรไป?"เฮ่อเยียนสือเงยหน้าขึ้นมามองอวิ๋นซู สายตาที่ขุ่นเคืองราวกับหมอกที่จางหายไป "น้ำสตรอว์เบอร์รีพร้อมแล้วนะ"อวิ๋นซูมองดูเขาอย่างละเอียด "คุณโอเคไหม?"เฮ่อเยียนสือเทน้ำสตรอว์เบอร์รีลงในแก้ว แล้วพูดว่า "ไม่มีอะไรหรอก"ในที่สุดอวิ๋นซูก็หมดกังวล

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 199

    แม่หลินเป็นผู้หญิงที่หัวโบราณมาก ต่อให้จะเป็นแบบนี้ แต่เธอก็ยังไม่ยินยอมที่จะหย่าร้างกับพ่อหลินจนกระทั่งถึงตอนนี้ ทั้งสองคนก็ยังดิ้นรนอยู่ท่ามกลางความนอกใจ ถูกจับได้ หยิบยกการหย่าร้าง และการถูกปฏิเสธและทุกครั้งที่หลินเหมียวเหมียวมีความรัก มันก็จะจบลงด้วยการเลิกรา และส่วนใหญ่คงได้รับอิทธิพลมาจากพ่อแม่อย่างแน่นอนหลินเหมียวเหมียวยิ้มอย่างขมขื่น "เธอก็พูดว่าอาจจะ ฉันไม่ได้โชคดีขนาดนั้น แล้วอีกอย่าง ฉันก็ไม่ชอบการกักขัง ฉันชอบการตามจีบเสียมากกว่า"อวิ๋นซูมองไปยังหลินเหมียวเหมียว และไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีหลินเหมียวเหมียวพยายามพูดด้วยเสียงที่ร่าเริงอย่างเต็มที่ "อย่าพูดแค่เรื่องฉันสิ เธอกับเฮ่อเยียนสือล่ะ? ครั้งนี้พวกเธอคืนดีกันแล้วใช่ไหม?"อวิ๋นซูพึมพำออกมาว่า "ฉันยังอยากจะลองดู"หลินเหมียวเหมียวมองไปยังอวิ๋นซูด้วยความชื่นชม "เพื่อน เธอมีความกล้ามากกว่าฉันเสียอีก"อวิ๋นซูยิ้มเจื่อนๆ "ไม่ใช่เพราะฉันกล้าหรอก แต่เมื่อเทียบกับการถูกทำร้ายแล้ว ฉันกลัวจะเสียเขาไปมากกว่า"หลินเหมียวเหมียวตื่นตระหนก "เธอ... ตกหลุมรักเขาจริงๆเหรอ?"อวิ๋นซูมองออกไปนอกหน้าต่าง "ก่อนหน้านี้ฉันเคยรู้สึกว่า ค

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 198

    อวิ๋นซูรับรู้สถานการณ์ทั้งหมดนี้เธอชำเลืองมองเฮ่อเยียนสือด้วยสายตาที่ซับซ้อน "เราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ"คำพูดนี้ได้พูดกับเฮ่อเยียนสือ และก็พูดกับเย่ชางเหยียนด้วยเช่นกัน"อืม" เฮ่อเยียนสือถือเครื่องคั้นน้ำผลไม้แล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ"และหลินเหมียวเหมียวก็เดินนำหน้าไปก่อนเป็นคนแรกโดยมีอวิ๋นซูและเฮ่อเยียนสือเดินตามไปติดๆส่วนคนที่อยู่ด้านหลังสุดก็คือเย่ชางเหยียนนั่นเองเมื่อเข้าไปในลิฟต์ เขาก็ยังคงเล่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่เมื่อได้ยินเสียงติ๊กๆ ดังอยู่ข้างหูตลอดเวลา หลินเหมียวเหมียวก็พูดอย่างหงุดหงิดขึ้นมาว่า "เด็กผู้หญิงสมัยนี้ช่างกล้าจริงๆ"เมื่อเธอพูดจบ เธอก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่า คำพูดของเธอนั้นเต็มไปด้วยความหึงหวงเป็นอย่างยิ่งเธอรู้สึกเสียใจมากจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเลยทีเดียวอวิ๋นซูจับมือของเธอเบาๆ "จริงด้วย พวกเขาได้รับการศึกษาไม่เหมือนกับสมัยของเราหรอกนะ มันก็ต้องแตกต่างกันอยู่แล้ว"หลินเหมียวเหมียวชำเลืองมองอวิ๋นซูอย่างซาบซึ้งใจและไม่ได้พูดอะไรอีกเลยโชคดีที่ห้องพักของพวกเขาอยู่ชั้นสาม และทุกคนก็มาถึงได้อย่างรวดเร็วจากนั้นทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันไปห้องใครห้อ

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 197

    หลินเหมียวเหมียวคิดที่จะหนีไป แต่หากทำแบบนี้มันจะมีพิรุธมากเกินไป เธอจึงทำได้เพียงเดินตามอวิ๋นซูไปอย่างไม่เต็มใจได้แค่นั้นเธอลดเสียงและกระซิบข้างหูของอวิ๋นซูไปว่า "ทำไมเขาก็มาด้วย?"อวิ๋นซูเม้มริมฝีปาก พร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ ออกมา "เขาอยู่ที่นี่ไม่มีเพื่อนน่ะ น่าสงสารมากเลยนะ"พอพูดจบ เธอก็มองไปยังดวงตาของหลินเหมียวเหมียว แล้วถามว่า "เหมียวเหมียว เธอมีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า?"หลินเหมียวเหมียวเบนสายตาไปทางอื่นอย่างประหม่าๆ "ไม่ ไม่มีอะไรนี่""จริงเหรอ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเสมอว่า พวกเธอสองคนดูแปลกๆ นะ!""ไม่นะ!" หลินเหมียวเหมียวปฏิเสธตัวโก่ง เมื่อสายตาได้ชำเลืองไปเห็นเย่ชางเหยียนที่เดินเข้ามา เนื้อตัวของเธอก็แข็งทื่อไปหมดและเย่ชางเหยียนก็โน้มตัวเข้ามาคว้ากระเป๋าเดินทางจากมือหลินเหมียวเหมียวในทันที "ให้ผมเถอะ""ไม่ต้อง..." หลินเหมียวเหมียวถอยหลังออกมาก้าวใหญ่ และเมื่อพบว่าตัวเองทำชัดเจนเกินไป จึงรีบพูดขึ้นมาว่า "ฉันทำเองได้ ... "อวิ๋นซูยิ้มๆ มองดูหลินเหมียวเหมี่ยวแล้วพูดว่า "เหมียวเหมียว เธอนั่งรถของชางเหยียนเถอะ ฉันจะขึ้นรถแล้วนะ"หลินเหมียวเหมียว "..."หลังจากที่อวิ๋นซูขึ้

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 196

    อวิ๋นซูถึงกับจิบน้ำไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ช่วยดับแรงความปรารถนาที่เอ่อล้นอยู่ในลำคอของเธอให้เย็นลงได้เฮ่อเยียนสือลูบไล้คอของเธอแล้วถามอย่างจงใจว่า "เป็นอะไรเหรอ?"อวิ๋นซูกรอกตามองเขาด้วยความหงุดหงิด: “ฉันจะออกไปสูดอากาศ” หลังจากพูดจบ เธอก็รีบหนีจากเงื้อมมือของเฮ่อเยียนสือ และออกไปข้างนอก เพื่อโทรศัพท์คุยหลินเหมียวเหมียวว่าจะไปเก็บสตรอเบอร์รี่ที่สวนไหนแต่ทุกครั้งที่พูดถึงสตรอเบอร์รี่ อวิ๋นซูก็รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวเฮ่อเยียนสือมองดูเธอด้านหลังด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ในแววตาทันใดนั้น ข้อความของหลี่ชวนก็แจ้งเตือนขึ้นมา【ท่านครับ ตระกูลเมิ่งกำลังสืบสวนคุณหนูไต้】ดวงตาของเฮ่อเยียนสือหรี่ลงเล็กน้อย ขณะที่แตะพิมพ์ข้อความลงไป【ปล่อยให้พวกเขาสืบสวนไป】ห้านาทีต่อมา หลี่ชวนก็ส่งข้อความอีกหนึ่งข้อความ【นายน้อยเหอเหมือนกำลังสืบสวนอยู่เหมือนกัน และทั้งสองฝ่ายกำลังสืบสวนอยู่ รวมตระกูลเมิ่งกำลังสืบสวนนายหญิงเข้าไปอีก ผมกังวลว่าพวกเราอาจมีกำลังคนไม่เพียงพอที่นี่】เฮ่อเยียนสือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง:【ไม่ต้องห่วง ตระกูลเมิ่งจะหยุดสร้างความรำคาญให้นายหญิงในอีกไม่ช้า】หลังจากส่งข้อความแล้ว เฮ่อเ

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 195

    เฮ่อเหยี่ยนสือกอดคนคนนั้นไว้ "ไม่นาน หิวไหม?"“ไม่หิว คุณล่ะ”“นิดหน่อย”ตอนอยู่ที่โรงแรมไม่ค่อยได้กินเท่าไหร่“คุณอยากกินอะไรล่ะ?” อวิ๋นซูให้เขากอด และค่อยๆแอบเอาตัวเองไปแนบชิดกับร่างกายของอ้อมกอดของเขาอุ่มมาก“คุณล่ะ?”อวิ๋นซูพูดว่า “ฉันเพิ่งบอกแล้วว่าไม่หิว คุณก็ลืมแล้ว” “ไม่ว่าเมื่อไหร่ คุณต้องมาก่อนเสมอ"หยุนซูผงะ จากนั้นหัวเราะกับตัวเอง "ฉันไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น คุณอยากกินอะไร?"เฮ่อเหยี่ยนสือจับไหล่ของอวิ๋นซูและมองเธออย่างละเอียดถี่ถ้วย“คุณสำคัญมาก! สำหรับฉัน มีคุณอยู่ถึงจะมีลมหายใจ หากไม่มีคุณก็ขอตายดีกว่า”อวิ๋นซูตัวสั่นไปทั่วทั้งตัว และมองลึกเข้าไปในดวงตาของเฮ่อเหยี่ยนสือตาคู่นั้นล้ำลึกเหมือนมหาสมุทร แต่อวิ๋นซูไม่พบความซับซ้อน“ฉัน……สำคัญขนาดนั้นเลย?”เฮ่อเหยี่ยนสือกอดอวิ๋นชูไว้แน่น ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย และเสียงว่างเปล่าและเลือนลางภายในท้องฟ้ายามค่ำคืน: “อืม สำคัญมาก ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทิ้งฉันไปโอเคไหม?"ใบหน้าของอวิ๋นซูแนบไปที่หน้าอกของเฮ่อเหยี่ยนสือ และเธอสัมผัสได้ถึงผิวนุ่มๆ อยู่ใต้เสื้อผ้า เช่นเดียวกับรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงเธอยกม

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 112

    แม้ว่าอวิ๋นซือฉิงจะไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนั้นเท่าไหร่ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเฮ่อหย่วนเจ๋อ เธอเองก็ต้องรักษาหน้าตัวเองไว้ยิ่งไปกว่านั้น เธอมั่นใจว่า อวิ๋นซูจะต้องพูดเยาะเย้ยเธอแน่นอนพอถึงเวลานั้น เธอก็จะบอกว่าเธอพยายามเต็มที่แล้ว และโยนความผิดทั้งหมดให้กับอวิ๋นซู ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวอวิ๋นซือฉิง

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 9

    เย่ชางเหยียนอยู่ห่างจากเตียงผ่าตัดออกไป เขาไม่สามารถมองเห็นหญิงสาวนอนอยู่บนเตียงได้อย่างชัดเจนเมื่อเขาได้ยินคำพูดของเฮ่อหย่วนเจ๋อ เขาก็พยักหน้าเล็กน้อยในฐานะผู้เชี่ยวชาญทางด้านไตที่เก่งที่สุดในโลก การผ่าตัดแบบนี้ ถือเป็นเรื่องง่าย ๆ ในสายตาของเขาเพียงเท่านั้นเหตุผลที่เขากลับมาจากเมืองนอก ก็เพื่อ

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 8

    คนอื่น ๆ ที่เพิ่งตอบสนอง ก็ผลักอวิ๋นซูออกไปอย่างทำอะไรไม่ถูก เพื่อเข้าไปเช็ดให้กับอวิ๋นซือฉิงแต่ถึงอย่างนั้น หนังศีรษะของอวิ๋นซือฉิงก็ยังคงเจ็บปวดราวกับว่าแยกออกจากกัน น้ำตาไหลพรากลงบนพื้นพยาบาลผู้ดูแลที่เห็นเหตุการณ์ โกรธจนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตำหนิติเตือน "เธอเป็นใคร เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังหาเรื่อง

  • งานแต่งสายฟ้าแลบ:สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี!   บทที่ 7

    ทั้งสองคนออกจากห้องส่วนตัวไปทีละคน เมื่อออกมาจากห้องส่วนตัว เฮ่อหย่วนเจ๋อบีบเข้าที่ต้นคอบางของอวิ๋นซูไว้ "อย่านึกว่าคุณปู่โปรดปรานเธอ แล้วเธอจะทำตัวไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดได้!"อวิ๋นซูถูกบังคับให้หายใจอย่างอยากลำบาก แต่ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังไม่เลือนหายไปเธอเอ่ยขึ้นแต่ละคำด้วยความยากลำบาก "งั้นนาย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status