บทที่ 5

ชายชุดดำกรูกันเข้ามาในระยะประชิด เฉินมี่ถงดึงร่างบางแนบอกกระบี่ในมือยกขึ้นรับการจู่โจมอย่างรวดเร็วและหนักแน่น จันทร์จิราหลับตามิได้สนใจสถานการณ์รอบตัวปล่อยตัวให้คนตัวโตกว่าจับนางหมุนไปมาอย่างที่เขาต้องการ สิ่งเดียวที่ห่วงใยคือเด็กน้อยในอ้อมแขน แม้เฉินมี่ถงจะมีปราณสายพละกำลังขั้นสี่ หากแต่การถูกจู่โจมด้วยคนที่มีปราณสายพละกำลังขั้นสามหลายคนเช่นนี้เขาเองก็ลำบากมิน้อย

และในที่สุดสิ่งที่จันทร์จิรากังวลก็เกิดขึ้นเมื่อเฉินมี่ถงถูกกันออกห่างจากจันทร์จิรา เฉินมี่ถงแทบหยุดหายใจเมื่อข้อมือบางหลุดจากมือเขาไป ร่างบอบบางของนางยังคงโอบกอดเด็กน้อยสายเลือดมังกรแนบอก ดวงตาหวานมีแววหวาดกลัวและตื่นตระหนก เขาพยายามฝ่าวงล้อมไปหานางหากแต่ด้วยจำนวนคนที่ค่อนข้างมากจึงเป็นอุปสรรคมิน้อย ชายชุดดำสวนใหญ่ล้อม   เฉินมี่ถงไว้ มีเพียงสามคนที่พุ่งตรงมาล้อมจันทร์จิรา ดวงตาหวานเบิกกว้างเมื่อ​ดาบเล่มหนึ่งพุ่งตรงมาที่จันทร์จิราและเป้าหมายก็คือทารกในอ้อมอก จันทร์จิราไม่ทันแม้แต่จะตัดสินใจหรือทบทวนให้ดีนัก เธอหมุนตัวใช้ร่างบางบังคมดาบที่พุ่งตรงไปที่ทารกในอกของเธอ ทำให้คมดาบทะลุเข้ากลางลำตัวของจันทร์จิรา ความเจ็บแล่นไปจนทั่วร่างกาย เลือดจำนวนมากไหลทะลักออกมาเมื่อดาบคมถูกถอนออก เฉินมี่ถงหันมาเห็นภาพจันทร์จิราถูกดาบเสียบเข้าที่กลางลำตัว ใบหน้าคมที่มักนิ่งเฉยเผยความเจ็บปวดอย่างสุดกลั้น นางคือหญิงคนแรกที่เขาคิดจะเปิดใจรับเข้ามาในชีวิต มันผู้ใดกล้าทำร้ายนาง แม้วิญญาณก็จงดับสูญ

ชายชุดดำเมื่อเห็นแววตาของเฉินมี่ถงคล้ายพยัคฆ์ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อก็ทำให้พวกมันเกิดความหวั่นเกรง ด้วยเดิมทีการต่อสู้กับเขาซึ่งเป็นผู้มีพลังปราณสายพละกำลังขั้นสี่นั้นก็ตึงมือมากพออยู่แล้ว แต่เวลานี้ชายตรงหน้าคล้ายมีพลังเพิ่มขึ้นมาอีก พวกเขาส่วนใหญ่ที่เหลือตอนนี้ก็เป็นเพียงผู้มีพลังปราณสายพละกำลังขั้นสาม สุดท้ายเพียงพริบตาชายชุดดำนับสิบก็กลายเป็นร่างไร้วิญญาณ เฉินมี่ถงรู้สึกเสียใจยิ่งนักที่ไม่สามารถจัดการพวกมันได้ตั้งแต่แรก ร่างสูงตรงเข้าไปประคองร่างบางที่นอนจมกองเลือดอย่างเจ็บปวด เมื่อพลิกร่างนางขึ้นมา พบใบหน้าซีดเผือดลมหายใจรวยรินของนางทำเอาเขาแทบหยุดหายใจในทันที

“ไม่นะ เป็นแบบนี้ไม่ได้ ข้าไม่ยอม!”

น้ำเสียงของเขาร้อนรน จันทร์จิรายิ้มอ่อนโยนให้เขา ร่างบางถูกเขารั้งเข้าไปกอดแนบอก อ่า... ทำไมเป็นแบบนี้ นางเอกอย่างนางทำไมถึงได้ตายอนาถเยี่ยงนี้กัน แม้เนื้อตัวของเฉินมี่ถงเองจะได้รับบาดเจ็บมิน้อยแต่เมื่อเทียบกับหญิงตรงหน้าแล้วช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เขาค่อยๆ คลายอ้อมกอดของตนสบตากลมที่เคยสดใสเมื่อไม่กี่ชั่วยามที่ผ่านมา บัดนี้นางกำลังยิ้มอ่อนโยนให้เขา น่าโมโหนักเวลาแบบนี้เขามิอยากมีพลังสายพละกำลังเลยสักนิด เขาอยากมีปราณสายฟื้นฟูรักษาเพื่อถ่ายปราณรักษานางหรือเป็นสายเวทมนตร์ก็ยังดี อย่างน้อยเขาก็จะได้ใช้เวทมนตร์ในการห้ามเลือดนาง จันทร์จิราค่อยๆ ส่งทารกในอ้อมอกให้กับชายผู้ร่วมเดินทางพร้อมกับรอยยิ้ม ในเวลานี้ภาพเบื้องหน้าขาวโพลนไปหมด ชีวิตของเธอช่างตลกเสียจริงเพิ่งตายมาได้ไม่นานก็ได้ตายซ้ำสองอีกแล้ว จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ จันทร์จิราค่อยๆ หลับตาลง ลมหายใจแผ่วเบาจนกระทั่งสิ้นไป เฉินมี่ถงน้ำตาไหลอาบแก้มดึงร่างบางเข้ามาแนบอก

“ข้าขอโทษ ขอโทษที่มิอาจปกป้องเจ้าได้ แต่ข้าสัญญาทั้งชีวิตของข้าเจ้าจะเป็นหนึ่งในใจตลอดไป”

จันทร์จิรารู้สึกตัวอีกครั้ง ตอนนี้รอบกายมีหมอกควันสีขาวลอยคละคลุ้งไปทั่วจนบดบังทัศนวิสัยทำให้การมองเห็นไม่ชัดเจน จันทร์จิราไม่สามารถบอกได้ว่าเธอกำลังอยู่ที่ไหนแต่เหตุการณ์ที่ผ่านมาล่าสุดบ่งบอกว่า เธอได้ตายแล้ว! ใช่... ตายแล้วสองครั้งอีกด้วย สองครั้ง อ่า... จริงๆ นึกแล้วก็ตลกกับชะตาชีวิตของตนเองอยู่เหมือนกัน พลันกลุ่มควันหมอกหนารอบตัวก็ค่อยๆ สลายหายไป ตอนนี้เบื้องหน้าของจันทร์จิรามีบุรุษร่างสูงใหญ่รูปร่างสมส่วนใบหน้าหล่อเหลา สวมหมวกที่มีลูกปัดห้อยด้านหน้า เพียงมองครั้งแรกก็ทำให้เธอนึกถึงหนังจีนโบราณย้อนยุคเรื่องราวสวรรค์ชั้นฟ้าอะไรสักอย่าง ที่มักมีฉากองค์เง็กเซียนฮ่องเต้นั่งอยู่ด้านหน้าเบื้องบนสุด ถัดมาทางซ้ายขวามีบุคคลอื่นมากหน้าหลายตาแต่งกายแตกต่างกันไปยืนอยู่ อ่า... ช่างงดงามหล่อเหลาจริงๆ จันทร์จิรากำลังเคลิบเคลิ้มกับภาพงดงามเบื้องหน้า เสียงเข้มทรงพลังเสียงหนึ่งก็ทำให้เธอตื่นจากภวังค์ ไม่บอกก็รู้ว่าผู้พูดจะต้องเป็นชายร่างสูงใหญ่แน่นอน

“เบิกตัวผู้เชิญดวงวิญญาณ”