5 เสี่ยวซูจะโมโหแล้วนะ! (1)

หมู่บ้านเขตแดนนี้อยู่ห่างจากตลาดไม่ไกลเนื่องจากละแวกนี้ล้วนแต่เป็นทางผ่านข้ามเขตแดน เด็กสาวแบกกระบี่บนหลังออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่

ที่นี่ผู้คนในหมู่บ้านล้วนแต่ตื่นเช้าทั้งสิ้น ฟ้ายังไม่สางก็เห็นชาวบ้านหลายคนแบกตะกร้าออกจากบ้านขึ้นเขากันแล้ว บ้างก็ออกเดินทางไปขายผักขายของป่าที่ตลาดด้านหน้าเรียกว่าตลาดหน้าด่าน เป็นตลาดเดียวที่อยู่ใกล้ที่สุด

"อื้ม! อาหย่อย!"

เสี่ยวซูน้อยพูดอุบอิบไปตามทางปากน้อยๆกำลังเคี้ยวน่องไก่ย่างเสียบไม้น่องใหญ่ที่ปู้เหิงเย่ทำให้ตอนเช้ามืดมาตามทาง เด็กสาวทั้งกินทั้งชมไม่ขาดปากเนื่องจากรสชาติอร่อยถูกใจ อีกทั้งก่อนออกจากบ้านปู้เหิงเย่ยังบอกให้สาวน้อยซื้อของอร่อยกินด้วย เช้านี้เสี่ยวซูน้อยจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ตามทางไปตลาดมีบ้านเรือนคนตลอดแนวเสี่ยวซูก็เดินสอดส่องตามบ้านนั้นบ้านนี้ไปเรื่อยไม่เร่งรีบ เด็กสาวสำรวจรอบบริเวณอย่างสนอกสนใจ พ้นประตูรั้วบ้านหลังนี้ไปก็พบแม่ค้าพ่อค้าหาบเร่กันแล้ว เด็กสาวฝีเท้าช้าลงไปอีกก้าว ดวงตากลมประกายแวววาว แม้แต่ไก่ย่างรสชาติยอดเยี่ยมเมื่อครู่ก็จืดลงทันตา

"ซาลาเปาร้อนๆ ขนมจีบเพิ่งนึ่งร้อนๆ"

"พุทราเชื่อมหวานๆ พุทราลูกใหญ่ๆหวานเจี๊ยบ"

"เซาปิ่งหอมหวาน เซาปิ่งทำใหม่ออกจากเตา เร่เข้ามาๆ"

"หมูตุ๋นน้ำแดงร้อนๆ หมูนุ่มละลายในปากเอ็นตุ๋นเคี้ยวหนึบ เชิญด้านในเลยขอรับ"

สองขาป้อมๆของเด็กสาวเดินตามกลิ่นหอมยั่วยวนใจนั้นไป จมูกน้อยดมกลิ่นฟุดฟิดสูดเข้าปอดแรงๆทีหนึ่งราวกับได้ลิ้มรสมัน

"แม่หนูน้อยคนนี้จะซื้อหมูตุ๋นน้ำแดงหรือเอ็นตุ๋นดีล่ะ?" พ่อค้าวัยกลางคนเอ่ยถามเด็กสาวที่หยุดยืนอยู่หน้าร้าน เด็กสาวตัวกลมน้ำลายไหลย้อยในมือยังมีน่องไก่เสียบไม้ย่างที่เหลือเพียงเนื้อติดกระดูกไปแล้วตอนนี้

"ท่านลุงขายแพงหรือไม่? เสี่ยวซูกลัวกินไม่อิ่ม" เสี่ยวซูน้อยเอ่ยถามเรื่องราคาก่อนแม้ท้องของนางจะร้องประท้วงเสียงดังกึกก้องแล้วก็ตาม

"หมูตุ๋นน้ำแดงของข้าขายเป็นชามไม่แบ่งขาย ชามละยี่สิบอีแปะ" ท่านลุงคนขายตอบเสี่ยวซูอย่างใจเย็นเขาตอบเสร็จก็ไม่สนใจเด็กน้อยอีกทำอาหารของตนต่อไป

"ยี่สิบอีแปะหากกินสองชาม...สาม...สี่ชาม...อืม เดี๋ยวค่อยกลับมาอีกทีแล้วกัน"

เสี่ยวซูน้อยนับนิ้วพัลวันเด็กสาวพึมพำเสียงเบากับตนเองว่าจะซื้อกลับไปเท่าไรถึงจะพอกินสามคน นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสามซื้ออาหารกินหลังจากกินไม่อิ่มมาหลายวัน ถึงพี่ชายเย่จะล่าสัตว์ได้ทุกวันแต่มันก็ยังไม่เพียงพอสำหรับเด็กสาวกินจุคนนี้

ที่ตลาดหน้าด่านนี้ไม่มีโรงจำนำขนาดใหญ่มีเพียงร้านรับจำนำเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ข้างสวน ด้านหน้าร้านมีต้นกล้วยตั้งอยู่เสี่ยวซูเดินตามทางที่แม่ค้าพ่อค้าบอกมาจนเจอ

"โอ๊ะ! ต้นกล้วยหน้าร้านด้านข้างร้านรับซ่อมแซมของ ที่นี่แหละ!"

เสี่ยวซูเท้าเอวยืนมองหน้าร้านที่ค่อนข้างกว้างขวางกินพื้นที่เต็มคูหาของอาคารด้านล่าง ด้านในมีภาพวาดทั้งโต๊ะ เตียง ตั่ง ของประดับมากมายที่วางในตู้กระจกคล้ายกับว่าเป็นของล้ำค่ามีราคา เด็กสาวไม่รู้ถึงความงามของพวกมันจึงไม่ได้สนใจเดินผ่านไปอย่างเร็วจนถึงโต๊ะคิดเงินด้านหน้า

ส่วนสูงของนางสูงเพียงครึ่งหนึ่งของโต๊ะไม้เท่านั้น ดังนั้นชายชราผู้ดูแลร้านจึงมองไม่เห็นนางสักนิด เขากำลังนั่งส่องดูหยกงามชิ้นโตที่เพิ่งได้มาด้วยความสุนทรีย์

"ท่านตาเสี่ยวซูมาแลกเงิน!"

เสียงดังสาวดังขึ้นหน้าโต๊ะนางแหงนคอมองด้านบนรอคอยเสียงตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อ

"ท่านตา เสี่ยวซูมาเป็นลูกค้า!" เด็กสาวเดินไปข้างตู้กระจกเพื่อสอดส่องด้านในว่าคนที่นางเห็นใช่คนหรือไม่เหตุใดถึงไม่มีคนตอบกลับมา เนื่องจากโต๊ะไม้ขนาดสูงนี้เป็นไม้แผ่นหนาทึบจึงทำให้เด็กน้อยมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากไม้สีน้ำตาลเข้มตรงหน้า

"เอ๋? เสียงมาจากไหนกัน เหอๆ~คนแก่ช่างเลอะเลือน ไม่ดีเลย! ไม่ดีจริงๆ!" เสียงชายชราดังขึ้นด้านบนของโต๊ะเขาลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆก็ไร้ผู้คน ด้านหน้าร้านก็ไม่มีใคร ชายชราคิดว่าตนเองหูฝาดได้ยินเสียงเด็กสาวจึงหัวเราะให้กับตนเอง

"ท่านตา อยู่นี่ๆ เห็นเสี่ยวซูหรือไม่?" เด็กน้อยเคาะที่โต๊ะไม้เบาๆแต่นางคาดคะเนไม่ถูกแรงที่กดลงสองสามทีจึงทำให้โต๊ะไม้มีรอยบุบลง เด็กสาวดวงตาเบิกโพลงรีบยืนชิดติดโต๊ะกลัวว่าจะมีคนเห็นเข้า

"ไอ้หยา! แม่หนูน้อยนี่เอง! คนแก่อย่างข้าสายตาไม่ดีเอง" ชายชรามองเด็กสาวที่ยืนตัวกลมด้านล่างส่วนสูงนางมีปัญหาจริงๆจึงมองไม่เห็น เด็กสาวชุดแดงทั้งยังเก่าคร่ำครึ บนหลังนางสะพายกระบี่เล่มใหญ่เอาไว้ช่างดูขัดกับใบหน้าน่ารักน่าชังของเด็กน้อยโดยสิ้นเชิง

"อื้อๆ เสี่ยวซูมาขายของน่ะ" เด็กสาวพยักหน้าแรงๆในมือกำลังค้นหาของที่ปู้เหิงเย่ให้มาในกระเป๋าจิ๋วที่สะพายข้างเอาไว้ตลอด

"หือ? เจ้ามีอะไรมาขายเล่า!" ชายแก่มองเด็กสาวอย่างสำรวจ บนร่างของนางเขาไม่พบของมีค่าเลยหากนำของมาขายไม่ใช่ว่าไปขโมยมารึ? ถึงอย่างไรก็ขอดูหน่อยแล้วกัน

"เดี๋ยวก่อน...เสี่ยวซูหาอยู่" เด็กสาวก้มหน้าขุดคุ้ยกระเป๋าที่มีของรกเต็มไปหมดจนหน้านิ่ว ในกระเป๋านี้มีตั้งแต่ยา ของใช้ เงิน ไปจนถึงของกิน!

เด็กสาวนำของทุกอย่างเก็บเอาไว้ในกระเป๋าที่ท่านอาจารย์มอบให้จนหมด ได้รับสิ่งใดมานางล้วนแต่เก็บไว้ในนี้หมดเลย เด็กสาวไม่รู้สึกแปลกใจที่กระเป๋ารูปหมีน้อยของนางนั้นทั้งเล็กทั้งเบาแต่กลับยัดของเข้าไปได้ทุกอย่างตามใจต้องการ คิดเพียงว่ามันช่างทนทานเหลือเกิน สิ่งใดที่ท่านอาจารย์มอบให้เสี่ยวซูล้วนชอบเสมอ!

"นี่ไง! เจอแล้ว" เด็กสาวส่งก้อนสลักบางอย่างไปให้ชายชรา พี่ชายเย่บอกนางแล้วว่าของนี้มีราคาเท่าไร

"นี่ของเจ้ารึ?!" ชายแก่น้ำเสียงประหลาดใจ ของสิ่งนี้มันไม่ได้ล้ำค่าจนน่าตกใจ แต่มันค่อนข้างมีลักษณะพิเศษ หากจะพูดให้เข้าใจคือเด็กสาวตัวน้อยไม่ควรมีของสิ่งนี้ติดตัว ดังนั้นเขาถึงถามที่มาของมัน

"...ท่านน้า..ให้มา บอกว่าเป็นสมบัติของท่านแม่แม้ไม่อยากขายก็ต้องจำใจเพราะขาดแคลนเงินทอง" เสี่ยวซูน้อยไม่ได้พูดโกหกแม้แต่คำเดียว ทุกถ้อยคำนั้นล้วนแต่นำมาส่งต่อครบถ้วน พี่ชายเย่บอกกับนางมาแบบนี้จริงๆ เด็กสาวกลอกตาครุ่นคิดคิ้วขมวดเข้าหากันราวกับค้นหาถ้อยคำที่หล่นหายไป คิดไปคิดมาก็คิดไม่ออกแล้วจึงพูดเท่านั้นพอ

"โธ่ถัง! ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ! เห็นแก่เจ้าที่ชะตาอาภัพข้าจะให้ราคาดีแน่นอน" ชายแก่พูดจบก็ทำท่าทางนำไปตรวจสอบหลายขั้นตอน จับพลิกไปพลิกมาอย่างเบามือ เด็กน้อยเช่นเสี่ยวซูไม่รู้วิธีการรู้เพียงจำนวนเงินเท่านั้นจึงไม่ได้เร่งร้อน

"เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านตาแล้ว!" เสี่ยวซูน้อยเห็นเขาบอกว่าจะให้ราคาดีในใจก็ลิงโลดในหัวคิดถึงหมูตุ๋นน้ำแดงชิ้นใหญ่หอมกรุ่นร้านท่านลุงเมื่อครู่ขึ้นมา เด็กสาวเลียปากแผล็บอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายดังเอื้อก

"ข้าดูแล้วล่ะ ของสิ่งนี้ราคาปกติไม่ถึงหนึ่งตำลึงเงิน แต่เห็นแก่เจ้าที่น่าสงสารข้าให้หนึ่งตำลึงแล้วกัน" ชายแก่พูดราวกับว่ายอมสูญเสียกำไรเพื่อเห็นแก่เด็กน้อย ทว่าแววตากลับเจ้าเล่ห์แสนกล

"หนึ่งตำลึง!" เสี่ยวซูมองหน้าเขาดวงตากลมเบิกโพลงราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา

"เจ้าไม่ต้องซาบซึ้งถึงเพียงนั้น อย่างไรเสียร้านข้าค้าขายอย่างเที่ยงธรรมไม่เอารัดเอาเปรียบเด็กเช่นเจ้าหรอก" ชายแก่พูดอย่างภาคภูมิ ท่าทางใจดีมีเมตตาของเขาหากเสี่ยวซูไม่รู้ความคงถูกหลอกเอาได้

"ท่านตาเห็นเสี่ยวซูเป็นเด็กรึไงกัน!" เด็กสาวเท้าเอวสองข้างท่าทางขึงขัง สองแก้มเริ่มป่องพองอย่างไม่พอใจ

'ก็เป็นเด็กไม่ใช่รึไงกัน!' เขาเอ่ยเยาะในใจ ใบหน้าเปื้อนยิ้มมองเด็กสาวอย่างไม่ถือสาหาความ

"จะเป็นไปได้อย่างไรกัน! เจ้าไปขายร้านอื่นคงได้เงินไม่กี่พวงเท่านั้น ร้านข้าค้าขายยุติธรรมไหนเลยจะกล้ากดราคาเจ้า ดูเอาเถิดข้ายอมขาดทุนซื้อมันแต่เจ้ากลับมองข้าเอาเปรียบไปได้ น่าเศร้าใจ น่าเศร้าใจจริงๆ!"

ใบหน้าชราวัยส่ายไปมาสีหน้าสลดลงทันตา เขาไม่เชื่อหรอกว่าเด็กสาวคนนี้จะรู้จักมัน แม้รู้ก็ไร้ประโยชน์นางยังเด็กจะรู้เรื่องราคาได้ยังไง

"สิบตำลึง! เสี่ยวซูถามมาแล้ว ท่านน้าบอกอย่างน้อยสิบตำลึง! " เสี่ยวซูน้อยโต้เถียงอย่างไม่ยินยอมภาพจินตนาการกินเนื้อของนางหายไปในพริบตาความโศกเศร้าในครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก!

"ว่าอย่างไรนะ!! สิบตำลึงเจ้าบ้าไปแล้วรึ!" ชายแก่หน้าเหวออ้าปากกว้างชี้นิ้วใส่นางอย่างโมโห ปากเขาพะงาบๆราวอยากพูดอะไรบางอย่างแต่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว นางรู้จักมันรึ? ทั้งยังรู้ว่ามีราคาด้วย! แม้ความจริงจะขายได้มากกว่าสิบตำลึงก็ตามแต่เขาก็อดตกใจไม่ได้อยู่ดี เขากำลังคิดว่าจู่ๆเงินก้อนโตก็หล่นทับนั่งกินกำไรสบายใจราวเสือนอนกิน

"เสี่ยวซูจะเอาสิบตำลึง!" เด็กสาวเองก็ไม่ยอมแพ้เชิดคางน้อยขึ้นสูงปากเล็กๆพูดเสียงดังเจื้อยแจ้วคล้ายกับว่าต้องการให้คนอื่นได้ยิน เป็นดังคาดผู้คนเริ่มสอดส่องเข้ามาแล้วว่าด้านในมีเรื่องอะไรกันถึงมีเสียงเอะอะโวยวายใหญ่โตได้

"ข้าให้ได้แค่สองตำลึง! เจ้าไม่รู้อะไรอย่ามาซี้ซั้วนะ ไม่เช่นนั้นก็ออกไปซะของก็ไม่ซื้อแล้ว! " ชายแก่ไม่ยอมรับ ทั้งยังรู้สึกขายหน้าหากผู้อื่นรู้ว่าเขาพ่ายแพ้ต่อเด็กรุ่นราวคราวหลานจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

"เสี่ยวซูจะโมโหแล้วนะ" เสี่ยวซูน้อยหายใจฟึดฟัดคิ้วน้อยๆขมวดเข้าหากันจนแทบชนเข้าเป็นเส้นเดียวกัน เด็กสาวจ้องเขาตาเขม็งสายตามองไปรอบร้านกำลังหาที่ระบายความโกรธ หากทำลายร้านอาจต้องชดใช้ เด็กสาวไม่มีเงินมากมายไม่อยากมีปัญหา จึงมองชายชราอย่างดุดัน

"จะ...เจ้า! เจ้ามองอะไรกัน! โมโหแล้วจะทำอะไรข้าได้ เหอะ! ข้าบอกว่าไม่ได้คือไม่ได้ไงเล่า!" ชายแก่มองสาวน้อยที่จ้องตนราวจะจับกินถ้อยคำก็พลันสะดุดไป นางตัวแค่นี้จะสามารถทำอะไรได้ อีกทั้งพูดไปใครเขาจะเชื่อ เพียงบอกว่าเป็นเด็กเหลือขอก็สิ้นเรื่อง ดูจากท่าทางของนางแล้วหากข่มขู่ว่าไม่ซื้อก็คงหวาดกลัวไปเอง อย่างไรเสียนางก็ไม่มีเงินยังจะมีหนทางใดอีก

"ปะ...ไปจริงรึ?"

"หึ! ข้าจะบอกให้นอกจากร้านข้าแล้วที่นี่ก็ไม่มีร้านอื่นแล้ว หากเจ้าไม่อยากเสียเวลาก็อย่าดื้อรั้นไปเลย!"

เขาเห็นเด็กสาวหันหลังเดินออกไปหน้าร้านจึงพยายามพูดข่มขู่อีกครั้ง ในใจแอบกังวลว่าสาวน้อยจะจากไปจริงๆ ทว่าไม่ทันไรก็ต้องตกใจจนสะดุ้งโหยง

ตึง!

เหวอ

"ไอ้หยา!!"

เสี่ยวซูน้อยโมโหแล้วนางสาวเท้าเดินออกมาหน้าร้านใบหน้าเคร่งเครียดราวแบกโลกทั้งใบ เด็กสาวมองไปที่ต้นกล้วยต้นใหญ่หน้าประตูร้าน มันไม่มีผลมีเพียงใบที่ขึ้นเรียงสวย ลำต้นขนาดเท่าชายชราด้านในได้ พอเห็นว่าคล้ายคลึงแล้วเด็กสาวที่อารมณ์ขุ่นมัวเนื่องจากเนื้อหลุดลอยไปจึงยกขาขึ้นเตะหนึ่งทีด้วยความโกรธ

ต้นกล้วยต้นใหญ่ที่สูงกว่านางสามสี่เท่าตัวหักล้มลงมาขาดเป็นสองท่อนจนเกิดเสียงลำต้นกระทบพื้นดัง ตึง!

"จะ...จะ...เจ้า! เจ้า! " ชายแก่พูดจาไม่รู้ความชี้หน้าเด็กสาวด้วยความตกใจสีหน้าชราวัยซีดเผือดราวมองเห็นผีตอนกลางวันแสกๆ เขาเกาะขอบโต๊ะด้วยความหวาดหวั่นขาสั่นจนก้าวไม่ออก นางเป็นปีศาจรึไงกัน ขาก็มีเท่านั้นเตะต้นกล้วยทีเดียวขาดครึ่ง บ้าไปแล้ว!

"เสี่ยวซูบอกว่าจะโมโหแล้วนะ!"