6 เสี่ยวซูจะโมโหแล้วนะ! (2)

"จะ...เจ้า จะทำอะไรข้า"

ตอนนี้มีหลายคนที่ผ่านไปผ่านมาเริ่มเข้ามามุงดูพวกเขาแล้วเนื่องจากเสียงโหวกเหวกที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

"เสี่ยวซูเป็นแค่เด็ก...แต่ท่านตาก็ยังจะรังแกเสี่ยวซูรึ" เด็กน้อยเห็นคนเริ่มมาเยอะจึงยืนนิ่งทึ่มทื่อไหล่ห่อเหี่ยวทั้งยังก้มหน้าลงอย่างเศร้าใจ

"นั่นเถ้าแก่หวังทำอะไรน่ะ?"

"เขาเอาเปรียบคนอีกแล้วรึ?"

"โธ่~เป็นแค่เด็กน้อยกลับถูกรังแกอีก ทีนี้จะทำอย่างไรได้ล่ะ"

"มีเรื่องอะไรกันนะ?"

เสียงซุบซิบดังเข้ามาเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาสอด แม้จะเห็นเด็กถูกรังแกแต่ไร้คนช่วยเหลืออยู่ดี เป็นธรรมชาติของผู้คนที่อยากรู้อยากเห็นแต่ไม่อยากช่วยเหลือ

"เพ้ย! ข้าค้าขายมายี่สิบปีจะไปเอาเปรียบเจ้าได้รึ? เจ้ามีอะไรให้ข้าเอาเปรียบกัน!"

เมื่อชายชราพูดเช่นนี้ประเด็นที่เด็กสาวถูกรังแกก็เริ่มเปลี่ยนทิศทางไป หากพินิจดูแล้วเสี่ยวซูก็ดูไม่มีอะไรให้เอาเปรียบจริงๆดังว่า ผู้คนที่ไม่สืบสาวความจริงเพียงแต่ประเมินจากสายตาเท่านั้นจึงเริ่มเข้าข้างเถ้าแก่หวังคนนี้มากขึ้น

"ฮึก! เสี่ยวซูแม้ไร้เงินทอง แต่สมบัติท่านแม่ชิ้นสุดท้ายกลับถูกท่านตาเอาไป หากเป็นเช่นนี้จะมีหน้าไปพบท่านแม่ที่สุสานได้อย่างไร ฮึก..." ท่านแม่พี่เย่หรอกนะไม่ใช่ท่านแม่เสี่ยวซู นางเพียงพูดไม่หมดก็เท่านั้นเอง

เด็กสาวสะอื้นไห้แต่ไร้น้ำตา นางก้มหน้าลงเริ่มแสดงละครฉากใหญ่ที่ชอบไปดูตามโรงน้ำชาบ่อยๆตอนอยู่วัดเจาหมิง ใบหน้าเล็กก้มงุดลงปกปิดดวงตากลมใสที่กลิ้งกลอกไปมาอยู่ เด็กสาวใช้มือปิดหน้าเอาไว้ร้องเสียงฮือๆออกมาอย่างสมจริงสมจัง จนกระบี่ทมิฬบนหลังแทบมุดแผ่นดินหนีด้วยความอับอายแทนผู้เป็นนายที่ตนเลือกมาเอง

"ว่าอย่างไรนะ! สมบัติของมารดานางเขาก็ไม่เว้นรึ!"

"ช่างน่ารังเกียจจริงๆ วันหน้าข้าก็ไม่กล้าค้าขายกับเขาแล้ว!"

"ที่นี่มีร้านจำนำที่เดียวซะที่ไหนกัน! แม้อีกร้านจะเล็กก็ดีกว่าเขาพันเท่า!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์หนักขึ้นจนเถ้าแก่หวังสีหน้าไม่สู้ดี หลายคนที่มุงดูล้วนแต่เป็นคู่ค้าของเขาทั้งสิ้น กำไรเพียงไม่กี่ตำลึงแลกกับการสูญเสียลูกค้าสำคัญไปมันคุ้มค่าแล้วหรือ ศีรษะชายชราเริ่มหนักอึ้งเขาเริ่มขบคิดผลได้ผลเสียอีกครั้ง

"เสี่ยวซูไม่ขายก็ไม่เป็นไร...แต่ท่านแม่ทิ้งของดูต่างหน้าให้เสี่ยวซูแค่นี้ ท่านตายังจะแย่งเสี่ยวซูไปหรือ ฮึก! เสี่ยวซูไร้บ้าน ไร้ที่อยู่ ทั้งยังไร้ข้าวกินก็ไม่เป็นไร หากท่านตา..."

"พอๆ! หยุด! เจ้าหยุดพูดก่อน ขะ..ข้าไม่เคยบอกว่าจะไม่รับซื้อนี่นา เจ้าพูดทึกทักเอาเอง เหอๆ เพียงแค่เด็กน้อยที่ใจร้อน นางเสียใจที่ต้องขายของมารดาทิ้ง พวกท่านก็อย่าใส่ใจเลย ไปเถิดๆข้าเถ้าแก่หวังไหนเลยจะรังแกเด็กได้ลงคอ พวกท่านก็เคยทำการค้ากับข้าย่อมรู้!"

เถ้าแก่หวังแก้ต่างให้ตนเองไม่รอให้นางพร่ำพรรณนายืดยาวก็รีบกลับดำเป็นขาวได้อย่างชำนาญ สองมือเหี่ยวย่นกำเข้าหากันแน่นแทบแหลกละเอียด อายุปูนนี้กลับโดนเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมถอนหงอกเข้าให้ อับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!

"จะ..จริงหรือ? เสี่ยวซูขอบคุณท่านลุง ท่านน้าที่ใจดีทั้งหลายที่ไม่ถือสาเสี่ยวซูที่เสียงดัง ท่านตาบอกว่าจะรับซื้อแล้วก็คงไม่กล้ากลืนน้ำลายตัวเอง เสี่ยวซูดีใจเหลือเกิน"

เด็กสาวโค้งคำนับหัวแทบติดกับพื้นดิน ใบหน้ากลมเล็กที่เศร้าสลดมองผู้คนด้านนอกอย่างซึ้งใจ ภาพนี้ทำให้พวกเขายิ่งรู้สึกเอ็นดูระคนสงสารเด็กน้อยมากขึ้นอีก ผู้ใดบ้างไม่ชมชอบการถูกเยินยอ เมื่อได้ยินนางชื่นชมแล้วยิ่งยืนรอดูเด็กสาวจนกว่าจะได้เงินก้อนนั้นมา

"อะ อืม! แน่นอน! ข้าพูดแล้วไม่คืนคำ เอ้านี่เงินสิบตำลึง  ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสารจริงๆพวกท่านว่าไหม?"

เถ้าแก่หวังใบหน้าแข็งเกร็งแม้แต่รอยยิ้มยังดูแปลกพิกล รีบวางเงินสิบตำลึงให้เด็กสาวโดยไม่ยื้อยุดกับนางอีก กลัวว่าจะถูกคนตำหนินินทา ทีแรกกะว่าจะไล่คนออกไปให้หมดแล้วค่อยจัดการเจรจากับเด็กสาวอีกครั้ง คาดไม่ถึงว่าจะมีคนรอดูนางมากมายถึงเพียงนี้ จนเขาต้องยอมเสียเงินสิบตำลึงให้นางอย่างว่าง่าย!

"หึหึ จะรังแกเสี่ยวซูไม่ง่ายหรอกนะ!" เด็กสาวเชิดคางสูงใบหน้าที่เศร้าสลดเมื่อหันมาหาชายชราแล้วกลับกลายเป็นการยิ้มเยาะเข้าอย่างภาคภูมิ เด็กสาวกอดอกพูดเสียงเบาได้ยินเพียงสองคนเท่านั้น

"จะ...เจ้า! เจ้า! เจ้าช่างน่าสงสารเสียจริง!"

เถ้าแก่หวังลมแทบจับใบหน้าชราวัยดำทะมึนราวก้นหม้อเขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างโมโห แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเด็กน้อยตรงหน้าได้ นางเตะต้นกล้วยขาดครึ่งได้ในครั้งเดียวแบบนั้นใครจะไปรังแกนางได้! เขาสิถูกนางรังแกพวกชาวบ้านตาบอดไปแล้วหรือ? แต่พูดไปใครจะเชื่อไม่มีใครเห็นนางตอนเตะต้นกล้วยขาดนอกจากเขา เถ้าแก่หวังจึงทำได้เพียงหายใจฟึดฟัดเดินกลับเข้าไปข้างในด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

"ขอบคุณท่านตา! เสี่ยวซูขอบคุณท่านลุงท่านน้าที่เมตตาช่วยเหลือ พวกท่านดีเหลือเกิน"

เด็กสาวยกยอปอปั้นไม่ขาดปากใบหน้าน้อยมีรอยยิ้มสดใสจริงใจจนชาวบ้านเหล่านั้นยิ้มแป้นจนตัวลอย บ้างก็นำผักนำปลา บ้างก็นำขนมที่พวกเขาขายให้นางอย่างเอ็นดู ยิ่งรู้ว่าเด็กสาวขาดมารดาอบรมเลี้ยงดูแล้วยิ่งสงสารกันใหญ่

พวกเขาต่างมอบของกินให้นางไม่ขาดมือ มีหนึ่งคนแล้วย่อมมีคนที่สอง และก็มีมาเรื่อยๆจนเสี่ยวซูน้อยได้ทั้งเงินสิบตำลึงตามที่คาดหวัง ได้ทั้งของกินมาฟรีๆอีก ในมือของนางหอบหิ้วของพะรุงพะรังจนมองไม่เห็นทาง

เด็กสาวนำมันแขวนห้อยไว้ที่ตัวเจ้ากระบี่ทมิฬด้านหลัง นางแขวนเอาไว้จนเป็นพวงใหญ่ก่อนจะแบกกระบี่ขึ้นหลังแล้วเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี แม้แต่หมูตุ๋นน้ำแดงก็ไม่ซื้อแล้วเนื่องจากของกินที่ได้มาฟรีมีเต็มหลัง

"อื้ม~หมั่นโถวนุ่มลิ้นกว่าแป้งแผ่นแข็งๆนั่นจริงๆ เสี่ยวซูเอาไปแบ่งพี่เย่ดีกว่า! คิกๆ"

เด็กสาวอารมณ์ดียิ่งเงินก็ได้มา ของกินก็ไม่ได้ซื้อแล้วจะมีอะไรที่น่ายินดีไปกว่านี้อีก เด็กสาวกระโดดโลดเต้นไปตามถนนใบหน้ากลมมนมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา

"เอ๋? นั่นพวกเขาทำอะไรรึ?"

เด็กสาวหยุดเดินเมื่อกำลังเห็นบางอย่างอยู่ทางตรอกซอยรกร้างอีกฝั่งทางเด็กสาวผ่านตลาดมาแล้วที่แห่งนั้นคล้ายกับเป็นบ้านร้างทั้งมีหญ้าขึ้นรกทึบไร้สิ่งก่อสร้างใกล้เคียง มองดูดีๆแล้วไม่ต่างจากกระท่อมน้อยกลางป่าสักนิดเพราะด้านหลังนั้นเป็นป่าใหญ่แถบเดียวกับป่าหลังบ้านของเด็กสาว

เสี่ยวซูบังเอิญเหลือบไปเห็นคนมุงเยอะพอดีจึงแปลกใจ ได้ยินเสียงหัวเราะดังแว่วมาเป็นระยะๆ คล้ายกับทำเรื่องสนุกอยู่เด็กสาวยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากกว่าเดิม

'นายท่านแข็งแกร่งมาก! มีพลังแข็งแกร่งมาก!'

จู่ๆเสียงเจ้าดำดังก้องขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ ทั้งที่ยังไม่เดินเข้าไปในละแวกนั้นด้วยซ้ำ

'อะไรแข็งแกร่งรึ?' เสี่ยวซูน้อยไม่เข้าใจความหมาย เห็นเพียงชายฉกรรจ์หลายคนยืนมุงดูอะไรบางอย่างอยู่

เด็กสาวเดิมทีเดินทางสายธรรมกับพระอาจารย์ติดตามไปช่วยเหลือชาวบ้านอยู่บ่อยครั้ง เมื่อเห็นเหตุการณ์คล้ายคลึงย่อมกระตุ้นความสนใจ สองเท้าน้อยก้าวเข้าไปหาโดยสัญชาตญาณทันที

'ตบะบำเพ็ญแข็งแกร่งมาก! ข้าไม่เคยพบผู้ที่มีวรยุทธลึกล้ำขนาดนี้มาก่อนในเขตแดนนี้'

เจ้าดำตื่นเต้นยิ่งกว่าอะไร มันสัมผัสได้ถึงพลังปราณรุนแรงที่แผ่กระจายออกมาจากบริเวณนั้น แม้จะโรยรินอ่อนแรงแต่ก็ไม่อาจทิ้งตัวตน

'เป็นชาวยุทธ์หรอกหรือ?' เสี่ยวซูน้อยคิดว่าเจ้าดำหมายถึงคนกลุ่มนั้นเป็นคนในยุทธภพจึงเอียงคอมองอย่างสงสัย นางมองยังไงก็แยกไม่ออก

ในดินแดนเขตล่างมีทางเชื่อมมิติจากแดนอื่นอยู่ ลือกันว่ามีเพียงแดนเหนือในสนามรบโบราณที่สามารถเดินทางผ่านมิติช่องว่างได้ แต่ความจริงแล้วยังมีอีกที่หนึ่งคือ หมู่บ้านเขตแดนซีเป่ยใจกลางหน้าผาสูงชันซึ่งไร้ผู้คนเข้าถึง

เสียงการต่อสู้ดังมาจากด้านนั้น ความรุนแรงของการโจมตีเพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆจนต้นไม้รอบบริเวณสั่นสะเทือน

"จับตัว!"

เสียงฝีเท้าดังขึ้นไม่ขาดสายรวดเร็วรุนแรงจนสับสน นี่ไม่ใช่ความเร็วฝีเท้าของมนุษย์ แต่เป็นสัตว์อสูร ครึ่งอสูรจำนวนนับสิบกำลังวิ่งไล่ล่าบางสิ่งบางอย่างที่ผลุบโผล่ขึ้นลงในระดับพื้น ลำตัวของมันสีเงินมีขนาดเล็กทั้งยังยาวเคลื่อนไหวคล่องแคล่วรวดเร็ว

"ทางนั้น!"

ไอพลังสายสีเงินเข้มสายหนึ่งพุ่งโจมตีมาจากทิศทางใดไม่อาจทราบแน่ชัดเนื่องจากครึ่งอสูรที่ไล่ล่าอสรพิษตัวนี้มีจำนวนมาก แสงนั้นพุ่งเข้าใส่ร่างอสรพิษรุนแรงดุดันทว่ามันกลับเลี้ยวคดเคี้ยวหลีกหนีได้อย่างน่าอัศจรรย์ บนลำตัวสีเงินของอสรพิษอาบย้อมไปด้วยโลหิตแดงสด

อสรพิษสีเงินตัวนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนมันไม่สามารถรับมือกับครึ่งอสูรที่เดิมทีไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตนได้ ครึ่งอสูรตัวหนึ่งพุ่งทะยานมาด้านหน้าเขาอย่างรวดเร็วปิดกั้นการหลบหนีโดยสิ้นเชิง อีกฝั่งก็ถูกปิดล้อมอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันที่พวกเขาจะลงมือก็มีเสียงหนึ่งดังขัดจังหวะเสียก่อน

"พวกท่านทำอะไรกันอยู่เหรอ?"

ในสายตาของครึ่งอสูรพวกนั้นเห็นเพียงเด็กสาวตัวน้อยมัดแกละสองข้างใบหน้าอ้วนกลมตัวป้อมกำลังมองพวกเขาตาใสแป๋ว ในแววตากลมเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ก้อนอะไรมาพร่ำเพ้อที่นี่ อย่ารบกวนพวกข้าเจ้าตัวอ้วน!" ครึ่งอสูรตัวหนึ่งพูดขึ้นน้ำเสียงมีโทสะเต็มเปี่ยม ไม่สนใจเด็กสาวมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่มาใหม่ ดึงสายตากลับไปจดจ้องอสรพิษสีเงินที่พวกเขาไล่ล่ามาตลอดทาง จนมาโผล่ที่ดินแดนเขตล่างนี้

"ระวังอย่าสัมผัสพิษบนเกล็ดเล่า โจมตีครั้งเดียวค่อยจับตัวไป" เสียงครึ่งอสูรอีกตัวพูดกับพวกพ้องพวกมันจ้องมองอสรพิษสีเงินที่กำลังดีดดิ้นทุรนทุรายต้องการหนีด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาสีแดงฉานของมันพยายามเพ่งมองไปยังคนที่มาใหม่อย่างข่มกลั้น มองเห็นเงาเพียงเลือนรางก็ดูออกว่าเป็นเด็กผู้หญิงทั้งยังตัวเล็กนิดเดียว กลิ่นอายของเด็กสาวชาวมนุษย์ผู้นี้บริสุทธิ์ยิ่งกว่าอะไร

"แต่เสี่ยวซูไม่ได้อ้วนนะ" เสี่ยวซูน้อยก้มลงมองตัวเองพลางแก้ต่าง นางเพียงตัวเล็กไปหน่อยก็เท่านั้น แถมวันนี้ก็ยังกินไปแค่นิดเดียวเอง มื้อเย็นก็ยังไม่กินจะตัวอ้วนได้อย่างไรกัน ใบหน้ากลมแก้มเริ่มป่องพองด้วยความไม่พอใจ รู้สึกรับไม่ได้กับคำว่าเจ้าตัวอ้วน

'นายท่านสัตว์อสูรตัวนั้นแข็งแกร่งมากเพียงได้รับบาดเจ็บสาหัส'

เจ้าดำพบเจอที่มาของกลิ่นอายความแข็งแกร่งก็รีบบอกเสี่ยวซูทันที เป็นอสรพิษสีเงิน! ไม่นึกว่าจะได้พบที่แดนล่างนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่...เจ้าดำที่มีจิตวิญญาณระดับสูงยังรู้สึกหวาดหวั่นมันรู้สึกถึงความผิดปกติของดินแดนน้อยใหญ่

'แล้วพวกเขาล่ะ? เป็นชาวยุทธ์รึ?' เด็กสาวต้องการความแน่นอนของระดับพลัง ในครั้งยังเด็กเคยออกปราบปีศาจกับท่านอาจารย์ที่หุบเขาอสูร พวกมันสร้างความเดือดร้อนให้คนไปทั่วจนท่านอาจารย์ต้องปิดผนึกหุบเขาอสูรนั้น วางค่ายกลที่แกร่งกล้าเอาไว้แม้แต่มดแมลงตัวเดียวก็ไม่สามารถย่างกรายเข้าไปได้

'เป็นครึ่งอสูร ครึ่งอสูรของเขตแดนบน! พวกมันเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับปีศาจ'