จอมยุทธน้อยอาภรณ์แดง

แค่ก แค่ก

เสียงไอดังออกมาจากปากทางถ้ำแห่งหนึ่งที่อยู่ใจกลางเทือกเขาที่รกร้าง ด้านในมีดรุณีน้อยนางหนึ่งกำลังนั่งไอโขกลมหนาวอยู่หน้ากองไฟกองใหญ่ ใบหน้านางซีดเซียวราวกระดาษบนเรือนร่างห่มคลุมกายด้วยเสื้อผ้าเก่าคลุมทับด้านนอกด้วยหนังสัตว์ที่ไม่ได้แปรรูปพรรณเป็นเสื้อคลุม ทว่าสะอาดสะอ้านราวถูกทำความสะอาดอย่างดี

ด้านนอกถ้ำมีพายุหิมะรุนแรงสีขาวโพลนปกคลุมปากถ้ำจนมีช่องว่างเป็นรูขนาดเล็กตามซอกหินที่ไม่เรียบเท่านั้น สถานที่แห่งนี้เรียกว่าแอ่งภูเขาลั่วลวี่ เป็นจุดต่ำของแนวเขาราบกว้างขวางก่อนเข้าเขตแดนซีเป่ย ที่แห่งนี้ทั้งหนาวเหน็บทั้งยังไร้ซึ่งทรัพยากรที่สมบูรณ์แม้เนื้อที่บนเทือกเขาจะกว้างขวางแต่เนื่องจากสภาพอากาศและวิสัยทัศน์ที่ย่ำแย่ทำให้ไม่มีบ้านเรือนคนในละแวกนี้ ดีที่แอ่งลั่วลวี่นี้เป็นจุดต่ำจึงพอมีทางรอดอยู่บ้าง

"ฮู่ว~ วันนี้หนาวจังแฮะ" เสียงแหบแห้งดังขึ้น ดรุณีน้อยวัยแปดขวบร่างกายอ้วนกลมตัวเล็กกระจ้อยใบหน้าดูไม่มีความสุขเนื่องจากขาดอาหารชั้นยอดมาหลายวัน แม้จะไม่ได้ไร้ของกินซะทีเดียวแต่ก็นับว่าขาดแคลนมากแล้วสำหรับเด็กสาวตัวน้อย

เด็กสาวกระชับหนังสัตว์บนกายแน่นมือหนึ่งหยิบแผ่นแป้งแข็งๆ กับเนื้อตากแห้งในถุงที่พกติดข้างเอวมาตลอดทาง เรื่องรสชาติไม่ต้องถามถึงเพียงดำรงชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกวันก็เพียงพอแล้ว

"ดูเหมือนว่าพายุจะยังไม่ซาสินะ" เสี่ยวซูกินไปสักพักก็เริ่มรู้สึกท้อใจ นางพยายามมัธยัสถ์อย่างถึงที่สุดแต่อาหารเหล่านี้ไม่เป็นผลดีต่อร่างกายนางจริงๆ

ภายในถ้ำนั้นดาษดื่นทั่วไปเด็กสาวหาที่นอนเอนกายตรงซอกมุมหนึ่งของโขดหินใหญ่เพื่อกำบังลมหนาวยามกลางคืน นางติดอยู่ที่นี่มาสองวันเต็มแล้วเนื่องจากมีพายุหิมะ

เสียงดัง วืด วืด ดังเข้ามาในถ้ำเป็นระยะแถบนี้ยังไม่พบสัตว์ร้ายทำให้สองวันมานี้เสี่ยวซูเอนกายนอนได้อย่างสบายใจ นางวางกระบี่ทมิฬเอาไว้ข้างกายอย่างหวงแหน กระบี่ทมิฬเล่มนี้ความยาวเท่ากับความสูงของตัวนางทีเดียวเล่มกระบี่ที่บางเฉียบทั้งยังเบาดุจขนนกตัวกระบี่สีดำเมี่ยมไร้คมปลายทื่อคล้ายกระบี่ไร้ค่า ทว่ามันเก่งกาจยิ่งเสี่ยวซูรู้ดีที่สุด

'นายท่านกำลังมีคนมาทางนี้'

เสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาทของเด็กสาวที่งีบหลับไปแล้วพักใหญ่ เวลานี้ด้านนอกมืดมิดบ่งบอกถึงตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว เด็กสาวงัวเงียอยู่พักหนึ่งเมื่อได้ยินเสียง 'เจ้าดำ' ที่แจ้งเตือนภัย

เสี่ยวซูดีดกายลุกขึ้นทันทีที่ประมวลผลได้นางสะบัดข้อมือหนึ่งทีไอพลังไร้ลักษณ์สายหนึ่งถูกส่งไปทางกองไฟขนาดใหญ่ที่กำลังลุกโหมจนมอดดับ เด็กสาวใช้มือนาบกับพื้นก่อนจะเอนกายลงแนบหูข้างหนึ่งชิดพื้นที่เย็นเฉียบฟังเสียงความเคลื่อนไหวอย่างระแวดระวัง เสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังเป็นระลอกไม่สม่ำเสมอ ไม่ใช่ฝีเท้าของสัตว์ แต่เป็นมนุษย์ ทั้งยังวุ่นวายสับสนต้องมีมากกว่าหนึ่งคน ฝีเท้านี้ไม่หนักแน่นทั้งยังระส่ำระสายไร้ทิศทางคงจะไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ เด็กสาวครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจจดจำคำสอนของท่านอาจารย์ขึ้นใจ

'เสี่ยวซูเอ๋ยเจ้าจงจำไว้ คนที่อยู่รอดคือคนที่แข็งแกร่ง คนแข็งแกร่งที่อยู่รอดคือคนที่รู้จักประมาณตน อย่าใช้เคล็ดวิชาลับสุ่มสี่สุ่มห้าเล่า'

อีกด้านหนึ่งของแอ่งเขาลั่วลวี่ พ้นภูเขาออกมามีกองหิมะกองเป็นพะเนินสูงเสียดฟ้าหากย่ำเท้าเข้าไปคงต้องจมลงไปนอนอยู่ใต้กองน้ำแข็งนี้เป็นแน่ มีเด็กชายสองคนกำลังพยุงกันมาอย่างทุลักทุเลตามเส้นทางมีหยดสีแดงทิ้งรอยเอาไว้จนจมหายไปกับกองหิมะ เด็กชายคนหนึ่งคล้ายกับหมดสติไปแล้วถูกอีกคนแบกมาด้วยความลำบากบนใบหน้าของเขามีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนเป็นสาย เสียงร้องไห้ที่เงียบเชียบไร้ผู้คนได้ยินนั้นทำให้เด็กชายเริ่มหวาดกลัว ความมืดมิดผนวกกับความหนาวเหน็บทำให้เขาเริ่มสิ้นหวัง หนทางรอดในครั้งนี้เห็นทีคงไม่มีแล้ว

"...พี่ชาย....เราจะทำอย่างไรดี...ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย...ฮึก" เด็กชายสะอื้นเสียงสั่นมือหนึ่งประคองอีกร่างที่ไร้สติเอาไว้มั่นเขามองซ้ายแลขวาก็เห็นเพียงกองหิมะที่ขวางกั้นอยู่เท่านั้น คล้ายกับว่าสวรรค์ยังคงเมตตาทางด้านหน้าไม่ไกลมีโพรงขนาดใหญ่อยู่ที่นั่นคล้ายกับถ้ำ!

ปู้สวีโยวตัวเล็กกว่าปู้เหิงเย่มากเขาพยายามแบกหามพี่ชายของตนมาตั้งแต่ตีนเขาฝั่งล่างของแอ่งเขาลั่วลวี่นี้ เนื่องจากปู้เหิงเย่ได้รับบาดเจ็บตั้งแต่ต่อสู้กับมือสังหารก่อนหน้ากว่าจะหลบหนีมาได้ก็แสนยากลำบากใครจะรู้ว่ามาโผล่อีกทีท่ามกลางหุบเขาที่ทุรกันดารเช่นนี้ ทั้งหนาวเหน็บทั้งยังขาดอาหารหากทั้งสองยังคงหาทางออกไม่ได้เกรงว่าไม่ตายเพราะมือสังหารอาจตายเพราะไม่มีของกิน

"ฮึบ! ฮู่ว~" ปู้สวีโยววางพี่ชายของตนเอาไว้ด้านหน้าโขดหินลืมมองสังเกตรอบด้านเพราะตลอดระยะทางมานี้ยังไม่ได้หยุดพักที่ใด เขามีสีหน้าย่ำแย่กว่าเดิมเมื่อเห็นบาดแผลของพี่ชายบริเวณแขนฉีกขาดลึกและยาวกว่าเดิมเลือดที่ไหลออกมาก็ล้นทะลักออกมาไม่หยุดดวงหน้าน้อยเบ้ลงคล้ายจะร้องไห้อีกรอบ

"พวกเจ้ามาจากที่ใดหรือ?"

เสียงเด็กสาวดังมาจากด้านหลังของเด็กชายนางเอียงศีรษะมองเขาที่ไม่สนใจตนตั้งแต่แรกพลางสำรวจเด็กน้อยทั้งสองที่เข้ามาใหม่

เหวอ!

ปู้สวีโยวร้องเสียงดังขาน้อยซวนเซสะดุดอากาศแทบล้มหัวคะมำพื้นหินของถ้ำ เด็กชายหันไปมองตามเสียงคิดว่าเจอผีเข้าแล้วเสียงร้องไห้ที่เพิ่งหยุดไปกำลังจะกลับมาอีกครั้งพลันเห็นเด็กสาวอายุไล่เลี่ยกับตนจึงหุบปากทัน ดวงตากลมที่มีหยาดน้ำคลออยู่ไม่จางจ้องมองเสี่ยวซูอย่างงุนงงพูดไม่ออกไปชั่วขณะกำลังคิดว่านางเป็นคนหรือภูตผีกันแน่ ท่ามกลางหุบเขารกร้างทั้งอากาศไม่อำนวยกลับมีเด็กสาวตัวป้อมอยู่ได้ไม่น่าประหลาดเกินไปหรือ

"จะ...เจ้า..เป็นคนหรือผีกัน!" ปู้สวีโยวถอยหลังแต่ก็ยังไม่ลืมที่จะจับแขนอีกข้างของพี่ชายตนเองไว้แน่นไม่ยอมห่างกันแม้ครึ่งก้าว เด็กชายจ้องมองเด็กสาวทั้งสองจ้องตากันเขม็ง ผ่านไปนานเสี่ยวซูน้อยถึงละสายตาจากพี่ชายของเขาได้เอ่ยตอบกลับมาว่า

"เสี่ยวซูเป็นคนน่ะสิ" เด็กน้อยพูดอมลมจนแก้มป่องนางกอดอกมองเด็กชายขี้แยตรงหน้าไม่คิดกลั่นแกล้งเขาแล้ว ใบหน้ากลมมนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ล้วนแต่ขาดวิ่นแม้จะดูดีกว่าของนางอยู่บ้างก็ไม่ต่างกันสักเท่าไร ข้างเอวของเขามีเชือกผูกห้อยหยกก้อนหนึ่งอยู่ของสิ่งนี้เด็กสาวเคยเห็นบ่อยครั้งตอนอยู่ที่วัดเจาหมิงพระอาจารย์ไท่ซือนำมันมามอบให้นางไม่น้อยตอนไปแลกเนื้อ หากนำไปแลกเนื้อคงกินอิ่มไปหลายมื้อเป็นแน่ เสี่ยวซูน้อยไม่ได้สนใจสิ่งอื่นนอกจากหยกพกก้อนนั้นของปู้สวีโยว

"เฮ้! เจ้ามองอะไร...ข้าก็ไม่มีเงินนะ!" ปู้สวีโยวเห็นนางจ้องตนตาเป็นมันจึงรีบปฏิเสธเผื่อนางคิดปล้นชิงทรัพย์

"อึก!"

เสียงคนที่นอนหมดสติมานานดังขึ้นเรียกความสนใจทั้งคู่จนต้องหันไปมอง สีหน้าที่ซีดเซียวแม้แต่ปากก็ขาวราวกระดาษดูเจ็บปวดทรมานไม่น้อย ใบหน้าคมคายนิ่วเข้าหากันคล้ายกับว่ากำลังทรมาน

"ท่านพี่!" ปู้สวีโยวไม่มัวแต่เถียงกับเด็กสาวแล้วเขาร้อนใจจนมือไม้สะเปะสะปะลูบคลำใบหน้าพี่ชายทั้งมองไปที่บาดแผลทำอะไรไม่ถูก

"ขอเสี่ยวซูดูหน่อย" เด็กสาวเห็นท่าทางของพี่ชายเขาแล้วก็ใจคอไม่ดี หากปล่อยเอาไว้เช่นนี้มีหวังได้ตายก่อนออกจากหุบเขาลั่วลวี่พอดี

"เจ้าจะทำอะไร? เจ้าช่วยเขาได้หรือ?" ปู้สวีโยวหันหน้ากลับมามองเด็กสาวตัวน้อยที่ยืนด้านหลังตนนางกำลังค้นกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กกระจิ๋วที่อยู่บนตัวนางใบหน้ากลมมุ่ยท่าทางจริงจังจนเด็กชายไม่กล้าถามต่อ

"เจอแล้ว! นี่เป็นยาที่ท่านอาจารย์ให้เสี่ยวซูไว้ มันต้องช่วยพี่ชายเจ้าได้แน่นอน" เสี่ยวซูยื่นยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งให้เขา ตอนออกจากวัดเจาหมิงท่านอาจารย์ไม่ได้ให้ของวิเศษอะไรมากมายมีเพียงยาลูกกลอนหลายแขนงที่ท่านอาจารย์ให้ติดตัวไว้ยามเจอวิกฤต สองคนนี้มาพบเจอนางเช่นนั้นก็หมายความว่าพวกเขาล้วนแต่มีวาสนา ท่านอาจารย์ยังบอกอีกว่าทุกสรรพสิ่งล้วนแต่ถูกกำหนดมาแล้ว ชะตาฟ้ามิอาจฝืน ในเมื่อถูกลิขิตมาพบเสี่ยวซูน้อยเช่นนั้นก็ต้องช่วยเหลือ

ปู้สวีโยวไม่คิดเล็กคิดน้อยเขามาอาศัยนางจะไประแวงนางได้อย่างไรอีกอย่างไร้ซึ่งหนทางแล้วความสามารถเขาก็ไม่มีชีวิตของพี่ชายคงต้องฝากเด็กสาวตัวน้อยคนนี้แล้ว

"ขอบใจเจ้ามาก เจ้าบอกเจ้าชื่อเสี่ยวซูใช่หรือไม่ ข้าปู้สวีโยวเจ้าเรียกข้าอาโยวก็ย่อมได้" เด็กชายท่าทีผ่อนคลายขึ้นมองพี่ชายที่กลืนยาลูกกลอนลงไปสีหน้าเขาผ่อนคลายขึ้นมากอดที่จะยกยิ้มออกมาไม่ได้ วิเศษเพียงนี้เชียว! เด็กชายคิดในใจความเลื่อมใสในตัวเสี่ยวซูก็มีมากขึ้น

"อาโยวกับพี่ชายทำไมหลงมาที่นี่ได้ล่ะ"

"ข้ากับพี่ชายถูกโจรชั่วทำร้ายมาพี่ชายข้ารู้วรยุทธอยู่บ้างจึงปกป้องข้าจนได้รับบาดเจ็บหนัก พวกเราหนีมาเรื่อยๆ โดยไม่รู้ทาง ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร" ปู้สวีโยวเล่าให้นางฟังอย่างเปิดเผย เขาอายุแปดปีส่วนพี่ชายอายุสิบสามแล้ว ทั้งสองพลัดหลงกับผู้ติดตามตอนถูกไล่ล่าสังหาร ผ่านมาห้าวันแล้วที่พวกเขาต้องคอยหลบซ่อนทั้งพี่ชายยังบาดเจ็บเขาไม่รู้ว่าที่นี่คือสถานที่แบบไหนทั้งยังไม่รู้ว่าต้องไปทางไหนเนื่องจากที่ผ่านมาล้วนแต่เป็นพี่ชายที่คอยดูแลจัดการตลอด

"เป็นเช่นนี้นี่เอง แบกพี่ชายเข้ามาข้างในสิ เสี่ยวซูจะก่อไฟให้" เด็กสาวตัวน้อยเดินนำเข้าไปในถ้ำข้างใน กองไฟเดิมที่ถูกดับไปเมื่อไม่นานไม่มีความร้อนหลงเหลืออยู่เลย เด็กสาวรีบก่อไฟโดยอาศัยความคล่องแคล่วหลอกตาเด็กชายงุ่นง่านผู้นั้นนางสะบัดมือหนึ่งทีเปลวไฟสายหนึ่งก็พุ่งทะยานเข้ากองไฟกองเดิมจุดติดกับไม้แห้งที่นางหามาได้เมื่อก่อนหน้าจนลุกโหมขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้ใดจะรู้ว่าเด็กสาวตัวน้อยมีรากวิญญาณเพลิงตั้งแต่กำเนิด นางเรียนรู้เคล็ดวิชาหลายศาสตร์หลายแขนงจากปรมาจารย์ไท่ซือได้รวดเร็วโดยธาตุไฟไม่เข้าแทรกหาใช่เพราะโชคช่วยหรือฝึกวิถีลับ แต่เป็นเพราะเด็กสาวมีรากวิญญาณเพลิงสามารถควบคุมไฟได้ดีต่างหาก

'อย่างไรเสียอาโยวก็ไม่รู้วรยุทธคงไม่รู้หรอกกระมังว่าเสี่ยวซูแอบใช้วิธีลัด' เด็กสาวพยักหน้าแรงหนึ่งทีราวกับเห็นด้วยกับความคิดเห็นตนเอง