7 เคล็ดวิชาปราบมาร

เด็กสาวตาโตกับคำว่าเผ่าปีศาจ พวกมันแตกต่างจากเผ่าปีศาจที่นางไปปราบกับท่านอาจารย์ตอนเด็ก

"ใครจะสนใจเจ้ากัน! หลีกไป!"

เมื่อถูกรบกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าครึ่งอสูรตนหนึ่งเริ่มทนไม่ไหวคิดลงมือกับนางค่อยจัดการอสรพิษสีเงินต่อก็ยังไม่สาย ก็เพียงเด็กสาวชาวมนุษย์คนหนึ่งมิใช่หรือ

"โอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนๆ เสี่ยวซูมีคำถาม" เด็กสาวตะโกนขัดขวางการโจมตีครึ่งอสูรตรงหน้า ราวกับว่าเพิ่งคิดอะไรบางอย่างออก

"ถามอะไรของเจ้า!" ครึ่งอสูรเองก็ชะงักไป นี่นางไม่รู้หรือนางแสร้งทำเป็นไม่รู้กันแน่ สถานการณ์ในตอนนี้มันสมควรมีคำถามหรือไร

"หากพวกท่านรีบปล่อยเจ้าไส้เดือนเทาไป เสี่ยวซูจะรังแกนิดเดียว" เสี่ยวซูตัวน้อยยื่นข้อเสนอให้ครึ่งอสูรในร่างจำแลงอย่างไม่เกรงกลัว เด็กสาวท่าทางขึงขังเท้าเอวต่อรองพวกเขาจำนวนนับสิบอย่างโอหัง เห็นสัตว์เลื้อยคลานสีเทาอยู่กลางวงคลุกฝุ่นกับดินจนมอมแมมแยกไม่ออกว่าส่วนไหนหัวส่วนไหนหาง

'นายท่านเขาเป็นถึงอสรพิษ! ไม่ใช่ไส้เดือนดิน'

เสียงเจ้าดำเอ่ยแย้งรักษาหน้าตาของเผ่าพันธุ์อสรพิษสีเงินเอาไว้ เผ่าอสรพิษสีเงินสายเลือดสูงส่งไหนเลยจะกลายเป็นไส้เดือนดินไปได้เล่า!

'เหรอ? แต่เขาเหมือนไส้ดินนี่นา'

เด็กสาวเอียงคอมองอสรพิษตัวนั้นให้ชัดเจนอีกทีก็ยังเห็นเป็นไส้เดือนสีเทาอยู่ดี

เหล่าครึ่งอสูรที่เห็นท่าทางยโสโอหังของเด็กน้อยตรงหน้ายิ่งทำให้พวกมันแต่ละตัวมีสีหน้าเหลือเชื่อ พวกมันแต่ละตัวต่างก็หันกลับมามองเด็กสาวตัวน้อยอย่างอดไม่ได้ นี่นางกล้าพูดวาจาสามหาวเช่นนี้กับพวกเขาเชียวรึ? นางสติฟั่นเฟือนหรืออย่างไรกัน? รังแกนิดเดียวนั่นมันหมายความว่าอย่างไรกัน!

"เหอะ! อย่างเจ้าจะเอาปัญญาที่ไหนมาต่อกรกับพวกข้ากัน น่าขัน! " น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเย้ยหยันเสี่ยวซูถึงที่สุด ช่างเป็นเด็กมนุษย์ที่ไม่เจียมตนเอาเสียเลย

เสี่ยวซูน้อยเห็นครึ่งอสูรตัวใหญ่ตรงหน้ากำลังดูถูก พวกมันกำลังจะโจมตีนาง เด็กสาวจึงตั้งท่าเตรียมรับมือ ไอพลังสีเงินสายหนึ่งพุ่งเข้าหาตัวเด็กสาวด้วยความรวดเร็วสูง เสี่ยวซูหมุนกายหลบได้ทันท่วงทีไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรีบร้อนลงมือหลังเจรจาไม่สำเร็จ

"ฮึ่ม! ก็ได้ แล้วอย่ามาหาว่าเสี่ยวซูรังแกก็แล้วกัน"

เสี่ยวซูน้อยพูดจบบนมือของเด็กสาวก็ปรากฏกระบี่ทมิฬเล่มยาวไอพลังสีทองหมุนเวียนรอบตัวกระบี่เคลือบจนเป็นเงา เจ้าดำในคราบกระบี่ทมิฬทั้งดุดันและปราดเปรียว หนึ่งกระบี่หนึ่งคนหลอมรวมจิตเป็นหนึ่งเดียว

"รุกฆาต!"

เสี่ยวซูวาดกระบี่ขึ้นสูงแล้วพุ่งทะยานเข้าหาครึ่งอสูรตัวนั้น นางตวัดฟาดฟันกระบี่เข้าที่ร่างครึ่งอสูรตัวใหญ่ขาดเป็นสองท่อนภายในหนึ่งกระบวนท่า

"ขจัดมาร!"

เสียงเล็กพูดอะไรบางอย่างขณะตวัดกวัดแกว่งกระบี่ทมิฬ

เห็นได้ชัดว่าครึ่งอสูรตนนี้ระดับพลังยังคงห่างชั้นกับนางอยู่มากเด็กสาวจึงจัดการได้อย่างง่ายดาย กระบี่ทมิฬบนเล่มเคลือบย้อมไปด้วยโลหิตสีเขียวก่อนจะสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เจ้าดำที่ดูดกลืนโลหิตเข้าไปทำให้เล่มกระบี่สะท้อนแสงแวววาว

"นะ...นางสังหารน้องเล็ก! ฆ่านาง!"

สิ้นเสียงเหี้ยมเกรียมนั้นครึ่งอสูรหลายตัวก็พุ่งทะยานเข้าหาเด็กสาวอย่างดุดัน ไอสังหารเข้มข้นหลายสายหมุนเวียนรอบบริเวณกดดันเด็กสาวตัวน้อยราวต้องการปลิดชีพในคราเดียว

'เสี่ยวซูเอ้ย ปีศาจเป็นสัตว์เดรัจฉานที่ไม่มีความรู้สึกนึกคิด พวกมันไร้ศีลธรรมเพียรกระทำชั่วมาทั้งชีวิต จดจำคำอาจารย์ให้ดี หากช่วยคนยังมีจิตสำนึก หากช่วยสิ่งไร้จิตสำนึกนั่นไม่เรียกคนดี '

เสี่ยวซูน้อยแววตากลมใสไร้เดียงสานั้นบัดนี้เด็ดเดี่ยวกล้าหาญยิ่งกว่าสิ่งใด นึกถึงคำสอนของท่านอาจารย์ขึ้นใจ ในครั้งนั้นใจดีมีเมตตาช่วยเหลือปีศาจร้าย สุดท้ายมันกลับไปเข่นฆ่าสังหารผู้บริสุทธิ์

"ท่านอาจารย์บอกว่าช่วยคนชั่วไม่เรียกว่าคนดี ดังนั้นเสี่ยวซูกำลังทำความดีอยู่!"

เสี่ยวซูแม้จัดการกับครึ่งอสูรตัวหนึ่งได้ในกระบวนท่าเดียวแต่ทว่านางไม่มั่นใจว่าสามารถรับมือกับครึ่งอสูรหลายตัวในเวลาเดียวกันได้หรือไม่

เด็กสาวเคลื่อนไหวรวดเร็วพุ่งทะยานตัวขึ้นสูงนางขึ้นไปบนต้นไม้ต้นใหญ่ด้านหลังเพื่อเตรียมตั้งรับการโจมตี

"รุกฆาต!"

เสี่ยวซูวาดกระบี่เล่มยาวขึ้นสูงเหนือศีรษะ

"ขจัดมาร!"

สองมือจับด้ามแน่นแววตาเด็ดเดี่ยวมองไปยังครึ่งอสูรทีละตัวเพื่อเล็งหาจุดตาย เล่มกระบี่สีดำเมี่ยมประกายแสงสีทองห้อมล้อมตัวกระบี่

"สยบปีศาจ!"

เด็กสาวตวัดกระบี่หนึ่งทีพุ่งกระโจนเข้าใส่ครึ่งอสูรทีละตัวการเคลื่อนไหวคล่องแคล่วปราดเปรียวปะทะกับพลังไร้ลักษณ์สายหนึ่งเสียงดัง

ปัง!

ครึ่งอสูรกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต มือกุมหน้าอกเอาไว้จ้องมองเด็กสาวอย่างอาฆาตแค้น

"...คะ..คนของ...เซียนนัก...พรต" ครึ่งอสูรตัวใหญ่ที่ถูกฟาดกระบี่กลางอกจนเกิดรอยผ่าแยกฉีกกลางลำตัวมันเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นกระบวนท่านี้ของนาง ครึ่งอสูรจดจำได้แม่นยำว่าคล้ายคลึงผู้ใด เป็นเซียนนักพรตปราบปีศาจผู้นั้นเมื่อหลายสิบปีก่อนนั่นเอง กระบวนท่านี้เป็นหนึ่งในสุดยอดวิชาลับ 'เคล็ดวิชาปราบมาร'

เคล็ดวิชาปราบมาร ช่วยขจัดสิ่งชั่วร้าย ผู้ใดที่มีจิตมารชักนำเมื่อถูกกระบวนท่านี้ร่างของครึ่งอสูรแตกสลายหายไปในพริบตา ราวกับว่าสิ่งที่เห็นเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น ทว่าแท้จริงแล้วครึ่งอสูรเหล่านั้นต่างก็ดวงจิตดับสูญโดยสมบูรณ์แล้ว

กระบี่สีดำในมือเด็กสาวประกายแสงแวววาวราวกระหายเลือด เสี่ยวซูน้อยไม่รอช้าเหลือครึ่งอสูรแปดตัวนางจำต้องจัดการทีละตัว การเคลื่อนไหวของเด็กสาวคล่องแคล่วว่องไวยิ่งนักกระบี่สีดำกวัดแกว่งกลางอากาศปรากฏแสงสีทองโอบล้อมห่อหุ้มปลายกระบี่พุ่งทะยานเสียดแทงกลางอกบ้างก็ตวัดฟาดฟันตรงลำคอครึ่งอสูรอย่างเด็ดเดี่ยวเฉียบขาด

เด็กสาวพลิ้วกายเล็กไปมาระหว่างต้นไม้รอบบริเวณนางหมุนตัวกลางอากาศวาดกระบี่เป็นวงกลม เกิดระลอกคลื่นขนาดหนึ่งไร้ทิศทางก่อนพุ่งทะยานตัวลงมาตวัดฟาดกระบี่ออกไปตัดขาดกลางลำตัวครึ่งอสูรสองตัวสุดท้ายอย่างดุดัน

"รุกฆาต ขจัดมาร สยบปีศาจ!"

ปัง!

ปัง!

ปัง!

เสียงดวงจิตแตกสลายของเหล่าครึ่งอสูรดังขึ้นไม่ขาดสายหายวับไปกับกระบี่ทมิฬภายในพริบตาเดียวครึ่งอสูรก็ถูกกำจัดจนสิ้น เสี่ยวซูสีหน้าบึ้งตึงดูดีขึ้นมาหลายส่วนเนื่องจากได้ปราบปีศาจขจัดมาร นางมองเจ้าดำในมือที่ดูดกลืนเลือดครึ่งอสูรจนตัวกระบี่ของมันแวววาวจนจะสะท้อนแสงได้  เด็กสาวแววตาเด็ดเดี่ยวเมื่อครู่กลับกลายเป็นไร้เดียงสาเหมือนเดิม อาภรณ์ของนางสะอาดสะอ้านราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

'เจ้าดำเจ้าเก่งกาจยิ่ง!'

เด็กสาวว่าพลางเก็บกระบี่ทมิฬไว้บนหลังนางคิดว่าการจัดการกับครึ่งอสูรเมื่อครู่เป็นกระบี่ทมิฬที่สำแดงฤทธิ์ ไม่ใช่ฝีมือของนางเพียงผู้เดียว เสี่ยวซูไม่รู้ว่าเคล็ดวิชาลับที่ตนฝึกฝนจนบรรลุแตกฉานนั้นทรงพลังขนาดไหนจึงเข้าใจว่ากระบี่ทมิฬแสนเก่งกาจที่ท่านอาจารย์มอบให้ช่างสุดยอดเหลือเกิน

'นายท่านอสรพิษตัวนั้นเขาจะหนีแล้ว!'

เสียงเจ้าดำดังก้องโสตประสาทจนเสี่ยวซูน้อยมองซ้ายแลขวาหาไส้เดือนสีเทา

"เอ๋?....เหมือนว่าเห็นแถวนี้นี่นา" เสี่ยวซูก้าวขาป้อมน้อยของนางเดินไปมาสำรวจรอบบริเวณก็ไม่เห็นสิ่งนั้น

อสรพิษสีเงินที่ถูกกระทบจากการต่อสู้เมื่อครู่โดนใบไม้กับเศษดินกลบจนแทบมิด แม้อยากจะโผล่หัวออกมาให้นางมองเห็นแต่ร่างกายกลับไม่อำนวย

"โอ๊ะ! เจ้าไส้เดือน?  ไส้เดือนสีเทา! เจ้าบาดเจ็บนี่นา"

เสี่ยวซูในที่สุดก็มองเห็นหางของอสรพิษสีเงินที่โผล่ออกมาพ้นเศษใบไม้ เด็กสาวยอบกายลงต่ำแทบนั่งติดพื้นมองตัวที่คิดว่าเป็นไส้เดือนอย่างสงสาร เนื่องจากอสรพิษสีเงินคลุกฝุ่นจนกลายเป็นสีหม่นจึงถูกมองว่าเป็น 'ไส้เดือนสีเทา' ไปโดยปริยาย

หนูน้อยไม่ได้สังเกตเลยว่ามันหมดสติไปแล้วนางเห็นเพียงส่วนหางถึงกลางลำตัวเท่านั้นกำลังครุ่นคิดว่าเหตุใดบนลำตัวไส้เดือนถึงมีเกล็ดเป็นหย่อมๆแบบนั้นทั้งยังเกล็ดนี้สะท้อนแสงออกมาเป็นระยะๆอีกด้วย

เมื่อขุดเอาส่วนหัวออกมาแล้วก็รีบคลำหายาลูกกลอนบนตัวทันที เด็กสาวส่งยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งเข้าปากไส้เดือนสีเทาตัวนั้น ยานี้ของท่านอาจารย์เช่นเคย ประสิทธิภาพมันช่างวิเศษช่วยฟื้นฟูพลังปราณได้ยอดเยี่ยมนางเองก็ชอบกินแทนลูกอมในตอนที่ฝึกอยู่วัด

"อืม...ตรงนี้ไม่เหมาะ....ตรงนี้เขาเป็นไส้เดือนจะปีนต้นไม้ได้รึ...หรือจะเอากลับไปด้วยดี? แต่เสี่ยวซูไม่เคยเลี้ยงงูนะ..."

เด็กสาวตัวน้อยกำลังวุ่นวายกับการเคลื่อนย้ายไส้เดือนสีเทา นางอุ้มเขาขึ้นมาพลางเดินรอบบริเวณจนทั่วก็ยังไม่พบสถานที่ที่ปลอดภัย เด็กสาวสองคิ้วขมวดแน่นในที่สุดก็หยุดนิ่งเมื่อหาสถานที่เหมาะสมไม่ได้

'เจ้าดำทำอย่างไรดี? เสี่ยวซูเลี้ยงงูไม่เป็นนะ' เด็กสาวถามความเห็นกระบี่อาวุโสอย่างเจ้าดำ

'นายท่านพาเขาไปด้วย! เขาแข็งแกร่งมาก อีกทั้งเขาไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา' เจ้าดำกู่ร้องบอกเด็กสาว

'แล้วสัตว์อสูรไม่ธรรมดาคืออะไรเหรอ?' เสี่ยวซูน้อยมองไปยังไส้เดือนตรงหน้าอย่างสงสัย กำลังสำรวจว่ามันไม่ธรรมดาตรงไหน หรือว่ามีปีก? หรือมีขา? เด็กสาวจับมันพลิกไปมาตามความคิดแปลกพิกลของตน

'เขาเป็นสัตว์อสูรมีกายเนื้อเป็นคนของแดนอสูร!  ไม่ใช่สัตว์อสูรทั่วไป'

เจ้าดำเมื่อดูดซับพลังวิญญาณของครึ่งอสูรแล้วความสามารถคล้ายจะเพิ่มขึ้น มันจดจำเรื่องราวได้มากขึ้นทั้งยังสัมผัสถึงพลังบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ รู้เพียงว่าอสรพิษสีเงินตัวนี้มาจากแดนอสูรอันสูงส่งไม่ผิดแน่

'แล้วแดนอสูรคือที่ไหนกัน เสี่ยวซูฟังไม่รู้เรื่องสักคำเดียว' เด็กสาวยิ่งฟังยิ่งสับสนกว่าเดิม สมองน้อยๆของนางคล้ายว่ากำลังหมุนวนทำให้งุนงงสับสนไปหมดแล้ว

เจ้าดำหากเป็นคนคงมีสีหน้าเหนื่อยใจ มันพูดไม่รู้ความหรือนางฟังไม่รู้เรื่องกันแน่

"ปล่อยข้านะมนุษย์จุ้มปุ้ก!"

เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทิศทางไหนไม่อาจทราบ เสี่ยวซูน้อยมองซ้ายมองขวาหาผู้มาใหม่อย่างตกใจ เด็กสาวมองเท่าไรก็หาไม่เจอ

"เอ๋? เสี่ยวซูจะแก่แล้วหรือ หูไม่ดีเอาเสียเลย" เด็กสาวแคะหูตนเองเมื่อคิดว่าตนฟังผิดไป

"เหอะ! เจ้ามนุษย์ตัวป้อม"

เหวอ!

เสี่ยวซูน้อยถอยหลังทันที สองมือยกขึ้นมาตั้งหมัดมองซ้ายแลขวาอย่างกล้าๆกลัวๆ ท่าทีกล้าหาญที่ต่อสู้กับครึ่งอสูรเมื่อครู่อันตธานหายไปหมด ไม่เหลือแม้แต่เค้าโครงความองอาจ

"ใครน่ะ! สะ...เสี่ยวซูไม่กลัวหรอกนะ!" เด็กสาวจดจำเรื่องท่านตากับหม้อดินโบราณนั้นได้รู้สึกว่าคล้ายคลึงกันขึ้นมาอดไม่ได้ที่จะตัวแข็งทื่อ ปีศาจกับผีเหมือนกันซะที่ไหน! นางเองก็กลัวเป็นนี่นา

"มะ...ไม่กลัวจริงๆนะ  เสี่ยวซูไม่ได้โกหกด้วย!"

หวะ...เหวอ!!!!

ตุบ!