ตอนที่7 ของล้ำค่า?

“ไข่มุกหมื่นปรารถนาคืออะไร”  อันจือเซี่ยถาม นางก็เห็นเป็นไข่มุกธรรมดา ดูท่าแม้แต่เฟิงเซียวก็ยังไม่รู้ ไม่เช่นนั้นคงบอกนางไปแล้ว

            หลงจู๊ยิ้มน้อยๆ แล้วเดินไปหยิบโคมไฟมาตั้งบนโต๊ะ จากนั้นก็หยิบไข่มุกเม็ดหนึ่งขึ้นส่องกับแสงไฟ เพียงอึดใจไข่มุกสีขาวแปรเปลี่ยนเป็นโปร่งใสคล้ายมีกลุ่มหมอกขาวอยู่ในนั้น

            “นี่...นี่อะไรกัน”

“เจ้ารู้จักหรือไม่”  อันจือเซี่ยหันไปถามพ่อบ้านที่ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง มีเพียงแววตาที่ฉายความประหลาดใจ

            “ย่อมเคยได้ยิน แต่ไม่เคยเห็นจึงไม่รู้ว่าไข่มุกของนายหญิงคือไข่มุกหมื่นปรารถนาขอรับ” เฟิงเซียวเอ่ยไปตามตรง

            “แล้วไข่มุกนี่พิเศษอย่างไร”  นางถามน้ำเสียงใสซื่อเช่นเดียวกับแววตา “ของล้ำค่าหรือ?”

            “นายหญิงท่านนี้คงไม่รู้ว่าได้ครอบครองไข่มุกล้ำค่าแล้วกระมัง”  หลงจู๊แย้มยิ้มไม่ได้ดูแคลนอีกฝ่าย ซ้ำยังเป็นฝ่ายรินน้ำชาให้ทั้งสองด้วยตนเอง “ไข่มุกหมื่นปรารถนานั้น มิใช่ไข่มุกจากหอยมุก แต่ได้มากจากปีศาจราคะ ขอเพียงทำให้ปีศาจราคะพึงพอใจ นางจะมอบสิ่งที่ท่านปรารถนา  หากท่านทำให้ปีศาจราคะพึงพอใจได้สำเร็จ นางจะมอบไข่มุกหมื่นปรารถนาให้เป็นการตอบแทน  หนึ่งไข่มุก หนึ่งความปรารถนา  ในกล่องนี้มีไข่มุกหมื่นปรารถนาถึงห้าเม็ด นายหญิงต้องการจำนำหรือขายขาด”

            “ได้ทุกความปรารถนาเลยหรือ?” 

            ถ้าอย่างนั้น นางก็ขอให้ตนเองสมหวังอะไรก็ได้สิ

            หลงจู๊เห็นแววตาใสซื่อก็อดถูกชะตาไม่ได้ นางยังคงยิ้มบางๆ แล้วพูดน้ำเสียงไพเราะรื่นหู

            “ขอให้คนตายฟื้นไม่ได้ ขอให้ครอบครองแผ่นดินแว่นแคว้นไม่ได้ สิ่งที่ร้องขอนั้นจะเกี่ยวข้องหรือเชื่อมโยงกับตัวผู้ขอ เช่นขอให้มีวรยุทธสูงขึ้นแต่ตัวผู้ขอก็ต้องมีพื้นฐานเรื่องนั้นเช่นกัน”

            “อ่อ...” อันจือเซี่ยพยักหน้ารับ “ถ้าจะขอให้ตนเองร่ำรวยก็ต้องทำมาหากินด้วยสินะ”

            หลงจู๊หัวเราะเอ็นดูแล้วพยักหน้ารับ “นายหญิงเข้าใจถูกต้องแล้ว”

            “แล้วไข่มุกที่เหลือเล่า คือไข่มุกอะไร”

            ใบหน้าของหลงจู๊แย้มยิ้มเสมอ  นางแล้วหยิบไข่มุกอีกสองเม็ดขึ้นมาแล้วอธิบาย “ไข่มุกสองเม็ดนี้เป็นสีขาวเหลือบชมพู เป็นไข่มุกจากท้องทะเล ผู้ที่ได้ครอบครองจะช่วยให้สุขภาพดี บรรเทาโรคร้าย ส่วนไข่มุกอีกสามเม็ดนี้ เป็นไข่มุกเหลือบสีม่วงช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย หากนายหญิงอยากทำเครื่องประดับควรใช้ไข่มุกสามเม็ดนี้”

            ไม่เคยรู้เลยว่าท่านพ่อส่งของล้ำค่ามาให้  นางเห็นเพียงแค่เป็นไข่มุกธรรมดาจึงเก็บใส่กล่องไว้เช่นนี้  เมื่อรู้ว่าเป็นของสำคัญจากที่คิดจะขายหรือจำนำพลันเกิดความลังเล  หลงจู๊สาวมองออกจึงเป็นฝ่ายเสนอทางเลือกให้

            “หอเป่าฟูของเราไม่เอาเปรียบผู้ใด ของดีก็บอกว่าของดี หากนายหญิงเดือดร้อนต้องการใช้เงินก็เพียงจำนำไว้ก็ได้ หอเป่าฟูรักษาสมบัติของลูกค้าทุกชิ้นเสมือนหนึ่งอยู่ในมือของเจ้าของเดิม”

            อันจือเซี่ยหันไปสบตากับเฟิงเซียว นางเชื่อใจพ่อบ้านมากกกว่าผู้อื่น หากที่นี่ไม่ดีจริงคงไม่พานางมาอย่างแน่นอน  แต่ด้วยฐานะของเฟิงเซียวเขาจึงตัดสินใจแทนนางไม่ได้ หญิงสาวนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วหยิบไข่มุกสีขาวเหลือบชมพูออกมาหนึ่งเม็ด ไข่มุกหมื่นปรารถนาหนึ่งเม็ดและไข่มุกปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย จากนั้นจึงส่งให้หลงจู๊”

            “ถ้าข้าจำนำสามเม็ดนี้ ได้ราคาเท่าใด”

            หลงจู๊ยิ้มจนดวงตาหยีเล็ก “ผู้อื่นล้วนเสนอราคาที่ต้องการแต่นายหญิงกลับถามข้าเช่นนี้”

            “ข้าถามผิดหรือ?”

            “ไม่ผิด”  หลงจู๊สาวยิ่งมองยิ่งชอบหญิงสาวตรงหน้า “ผู้น้อยแซ่กู้นามฟางจิง ไม่ทราบว่านายหญิงต้องการให้ข้าเรียกท่านว่าอย่างไร”

            “จือเซี่ย”  อันจือเซี่ยตอบรวดเร็วแล้วยิ้มกว้าง

            “นายหญิงจือเซี่ยดูใสซื่อน่าคบหา หากไม่รังเกียจข้าหวังว่าจะได้เป็นสหายกับนายหญิงจือเซี่ย”

            “ข้ายินดี”  

            เฟิงเซียวอดมองมาทางองค์หญิงไม่ได้ ปกตินางค่อนข้างถือตัวไม่คบกับใครง่ายๆ จนกลายเป็นคนไม่มีมิตรสหาย แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้เอ่ยห้ามปรามได้แต่คอยเฝ้ามองเท่านั้น

            “ไข่มุกหมื่นปรารถนามีมูลค่าห้าร้อยตำลึงทอง ไข่มุกเหลือบชมพูและไข่มุกเหลือบสีม่วงนี้อย่างล่ะหนึ่งร้อยตำลึงทอง  นายหญิงจือเซี่ยต้องการจำนำสามารถยอดเงินที่ต้องการโดยไม่เกินจากมูลค่าสินค้าได้”

            เงินเจ็ดร้อยตำลึงทองคงสามารถให้เฟิงเซียวจัดการเรื่องในตำหนักได้ อย่างน้อยความเป็นอยู่คงดีกว่าตอนนี้

            ราวกับรู้ความคิดของอีกฝ่าย เฟิงเซียวเอียงตัวมากระซิบข้างใบหูของหญิงสาว

            “นายหญิงไม่จำเป็นต้องนำเงินออกมามากขนาดนั้น ยามเมื่อต้องไถ่ถอนหาเงินไม่ทันจะทำให้ของสำคัญหลุดมือ”

            “ถ้าเช่นนั้น เจ้าคิดว่าต้องทำอย่างไร”

            “จำนำเพียงไข่มุกหมื่นปรารถนาเม็ดเดียวก็พอขอรับ”

            อันจือเซี่ยเชื่อใจเฟิงเซียว เขาว่าอย่างไร นางก็ว่าตามนั้น

            “อื้ม! เอาตามนั้น”  นางพยักหน้ารับแล้วหันไปพูดกับกู้ฟางจิง “ข้าใช้เงินเพียงห้าร้อยตำลึงทอง เช่นนั้นขอจำนำแค่ไข่มุกหมื่นปรารถนาเท่านั้น”

            “ได้ นายหญิงจือเซี่ยโปรดรอสักครู่ ข้าจะนำหนังสือสัญญามาให้ท่านลงนาม”

            หลงจู๊สาวเดินออกไปแล้ว  อันจือเซี่ยจึงเอื้อมมือไปหยิบกล่องใส่ไข่มุกมาดูใกล้ๆ “ข้าไม่นึกเลยว่าท่านพ่อจะส่งของมีค่ามาให้ มิใช่ว่าตระกูลของท่านพ่อยากจนหรอกหรือ เหตุใดส่งของมีค่ามาให้ข้าได้”

            “เรื่องนั้นกระหม่อม เอ่อ ข้าก็ไม่อาจรู้ได้” เท่าที่เขารู้ก็เท่ากับที่องค์หญิงรู้ “คงเพราะต้องการชดเชยที่ไม่ได้อยู่เลี้ยงดูนายหญิงกระมัง”

            “นั้นนะสิ”  อันจือเซี่ยยิ้มบางๆ “เช่นนั้นค่อยเขียนจดหมายขอบคุณท่านพ่อก็แล้วกัน”