บทที่ 3

มื้อเช้าของวันต่อมา เซิ่งหวยจิ่งเป็นคนลงมือเข้าครัวเอง

เขาลอบสังเกตปฏิกิริยาของเธออย่างระมัดระวัง

“ที่รัก คืนที่ไม่มีคุณอยู่ข้าง ๆ มันช่างทรมานเหลือเกิน แต่ผมก็ต้องทนไปอีกตั้งสิบสามวัน กว่าจะได้แต่งงานกับคุณอย่างเป็นทางการ”

“นั่นสินะ เหลืออีกแค่สิบสามวันแล้ว”

ดวงตาของเวินหลีหม่นแสงลงจนดูมืดมน

“หวยจิ่ง คีบเกี๊ยวให้ฉันหน่อยสิ”

แต่ยังไม่ทันที่เซิ่งหวยจิ่งจะคีบเกี๊ยวส่งให้เธอ ฟู่อวิ๋นชูก็ยื่นหน้าเข้ามางับเกี๊ยวจากตะเกียบในมือของเขาไปเสียก่อน

เซิ่งหวยจิ่งรีบหันมามองเวินหลีทันที

“คุณอย่าถือสาเธอเลยนะ เธอชอบเล่นซนแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

ในอดีต เซิ่งหวยจิ่งจะรักษาระยะห่างและระวังการวางตัวกับเพศตรงข้ามอยู่เสมอ เพราะเขาไม่อาจทนเห็นเธอต้องเสียใจแม้เพียงนิด

ทว่าในตอนนี้ การรักษาระยะห่างเหล่านั้นกลับไม่มีผลกับฟู่อวิ๋นชูเพียงคนเดียว

“ไม่เป็นไร” เวินหลีตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

เซิ่งหวยจิ่งกลับเป็นฝ่ายชะงักไปเอง

“ที่รัก คุณ...”

“เวินหลี เธอรู้ไหมว่าเมื่อก่อนหวยจิ่งเป็นคนยังไง?”

ฟู่อวิ๋นชูพูดแทรกขึ้นมา พลางส่งสายตาท้าทาย

“เมื่อก่อนเขาเป็นพวกทื่อ ๆ เข้าใจอะไรยากจะตายไป แต่เขาก็ยอมฟังฉันทุกอย่างนะ ฉันชอบกินอะไรเขาก็ไปหัดทำจำได้แม้กระทั่งวันนั้นของเดือนของฉัน แถมยังรู้จักเตรียมเซอร์ไพรส์ให้อีก...”

เวินหลีรับฟังอย่างสงบเงียบ หากแต่ในลำคอกลับรู้สึกตีบตัน

ความจริงถูกสาดใส่หน้าเธออย่างแจ่มชัดว่า:

ความดีงามที่เธอเคยทะนุถนอมที่สุดในตัวเซิ่งหวยจิ่ง แท้จริงแล้วคือหลักฐานของความรักอันลึกซึ้งที่เขามีต่อฟู่อวิ๋นชูต่างหาก

“ชูชู อย่าดื้อสิ”

คำห้ามปรามของเซิ่งหวยจิ่งช่างไร้น้ำหนัก มันฟังดูเหมือนการยอมจำนนและตามใจเสียมากกว่า

เวินหลีหมดความอยากอาหารลงโดยสิ้นเชิง

เธอกลับเข้าห้องไปหยิบเอกสาร

แต่พอออกมา เธอก็พบว่าโทรศัพท์มือถือของเธออยู่ในมือของเซิ่งหวยจิ่งแล้ว

“เมื่อกี้ฝ่ายบุคคลโทรมาน่ะ เขาถามว่าคุณจะเอาเอกสารส่งมอบงานไปให้เมื่อไหร่?”

“เวินหลี คุณลาพักร้อนยาวเพื่อเตรียมงานแต่งแล้วไม่ใช่เหรอ ยังต้องส่งมอบงานอะไรอีก?”

เพื่อให้มีเวลาเตรียมงานวิวาห์ เวินหลีจึงรวบรวมวันลาพักร้อนทั้งหมดที่มีมาหยุดยาวตลอดทั้งเดือน

“มีงานตกค้างนิดหน่อยน่ะ เลยต้องเข้าไปจัดการ”

เซิ่งหวยจิ่งไม่ได้เอะใจอะไร “ข้างนอกฝนตก เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อน”

เวินหลีกอดแฟ้มเอกสารในมือไว้แน่น ภายในนั้นมีเอกสารประกอบการขอวีซ่าสอดแทรกอยู่

เขาจะรู้ตอนนี้เลยก็ดีเหมือนกัน เพราะเดิมทีเธอก็ไม่ได้จงใจจะปิดบังเขาไปตลอดอยู่แล้ว

ตลอดการเดินทางเต็มไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด

เมื่อถึงหน้าตึกบริษัท เซิ่งหวยจิ่งกางร่มประคองเวินหลีเดินมุ่งหน้าไป

เขาก้มหน้ากดส่งข้อความในมือถืออย่างใจจดใจจ่อ เห็นได้ชัดว่าสมาธิของเขาไม่ได้อยู่ที่คนข้างกายเลยแม้แต่นิด

แต่ถึงอย่างนั้น ร่มในมือเขาก็ยังคงเอียงมาทางเธอจนแทบจะคลุมร่างเธอไว้ทั้งหมด เพื่อปกป้องเธอจากเม็ดฝนเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ

ที่แท้ ความแสนดีก็สามารถแสดงออกมาได้แนบเนียนถึงเพียงนี้

เวินหลีมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา

เซิ่งหวยจิ่ง อีกเดี๋ยวเดียวเท่านั้น

อีกเดี๋ยวเดียว ละครฉากนี้ก็จะจบลงเสียที

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเดินออกมาต้อนรับที่หน้าประตู

“คุณเวินหลีคะ เอกสารวีซ่าสำหรับการไปปฏิบัติงานต่างประเทศของคุณ...”