บทที่ 1

เหลือชีวิตอยู่อีกเพียงสามวัน

เมื่อถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคไตวายระยะสุดท้าย ฉันยืนเดียวดายในโบสถ์ วอนขอให้ยกเลิกการแต่งงานที่ครอบครัวจัดขึ้น

ในขณะเดียวกัน พ่อแม่กลับช่วยน้องสาวบุญธรรมเตรียมตัวสำหรับการเปิดตัวต่อเหล่าตระกูลใหญ่

ผ่านมาแล้วสามเดือนนับจากวันที่รู้ผล หมอยืนยันหนักแน่นว่าฉันต้องเข้ารับการรักษาและปลูกถ่ายไตทันที

แต่บัญชีธนาคารของฉันถูกอายัด เหลือเงินสดติดตัวเพียงไม่กี่ร้อยดอลลาร์ ฉันถึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันไปพึ่งครอบครัว

เมื่อเดรเวนตัดสายใส่ฉันเป็นครั้งที่ 99 ฉันถึงหยิบเอกสารผลวินิจฉัยแล้วเดินไปยังโบสถ์ของตระกูล

ร่างกายฉันเหมือนจะทรุดลงได้ทุกเมื่อ แต่ก็ยังฝืนเค้นคำพูดออกมา

“คุณพ่อคะ ดิฉันขอตัดขาดจากตระกูลรอชชี่ และยกเลิกการหมั้นกับเดรเวน ฟรอสต์”

บาทหลวงชรามองใบหน้าซีดเผือดของฉันอย่างเวทนา “ลูกเอ๋ย เรื่องนี้ต้องได้รับความยินยอมจากครอบครัวของเจ้า”

ก่อนที่ฉันจะได้อธิบาย พ่อแม่ก็พังประตูเข้ามาพร้อมกับบิอังก้า

โดยไม่พูดสักคำ มาร์โก้—พ่อของฉัน—ตบฉันอย่างแรง

แรงตบทำให้ฉันมึนงง สมองหมุนคว้าง พยายามคิดว่าฉันทำอะไรถึงทำให้เขาโกรธขนาดนี้

“คราวนี้แกอิจฉาอะไรอีกล่ะ?”

“แค่เพราะบิอังก้ากำลังจะเปิดตัวต่อเหล่าตระกูลทรงอิทธิพล แกก็ต้องหาทางทำลายมันงั้นเหรอ?”

ดวงดาวระเบิดพร่างพรายในสายตาจากแรงตบ

ฉันใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะนึกออก คืนนี้คืองานเปิดตัวของบิอังก้า การแนะนำตัวอย่างเป็นทางการต่อเหล่าตระกูลใหญ่

ฉันนึกถึงวันก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ของตัวเองเมื่อสามปีก่อน

มีเพียงคุณตาฝั่งแม่ที่อยู่เคียงข้าง แบ่งเค้กชิ้นเล็กให้ฉัน ไม่มีคำอวยพรจากใครอื่น

หลังจากคุณตาเสีย ฉันก็ไม่เคยกินเค้กวันเกิดอีกเลย

แต่วันนี้ พ่อยกเลิกการประชุมสำคัญถึงสองงานเพียงเพื่ออยู่กับเธอ

ส่วนฉัน—ลูกสาวแท้ ๆ ที่ป่วยเป็นโรคไตวายระยะสุดท้าย—กลับไม่มีเงินแม้แต่จะรักษาชีวิตตัวเอง

สิ่งเดียวที่ทำได้ในวาระใกล้ตาย คือพยายามรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายเอาไว้

แต่ในสายตาพวกเขา ฉันก็เป็นแค่คนงี่เอา ที่ทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย

ดวงตาฉันแสบพร่าไปด้วยน้ำตาขมขื่น

ฉันกุมแก้มที่บวมขึ้น พยายามอธิบาย “พ่อ หนูไม่ได้—”

“แกกล้าย้อนเหรอ!”

เจน—แม่ของฉัน—เห็นเอกสารในมือก็กระชากไป

ฉันหวังว่าเธอจะเห็นอาการของฉัน แต่เธอกลับหัวเราะเย็นชาหลังเหลือบดูเพียงนิดเดียว

“ตอนนี้ถึงกับปลอมเอกสารทางการแพทย์ เพื่อทำลายการเปิดตัวของน้องงั้นเหรอ?”

“แกโกหกเป็นนิสัยตั้งแต่เด็ก คิดจริงเหรอว่าเราจะเชื่อ?”

เธอจะตบฉันอีก แต่บิอังก้าพุ่งเข้ามาขวางไว้

ใบหน้าของบิอังก้ากลับสวมหน้ากากใสซื่อเปื้อนน้ำตาอันคุ้นเคย เธออ้อนวอนขอด้วยเสียงอ่อนโยน

“ขอโทษนะพี่ หนูไม่ควรเปิดตัวกับตระกูลเลย ได้โปรดหยุดโกหกคุณพ่อกับเดรเวนเถอะค่ะ!”

“พวกเขาเป็นห่วงพี่มากอยู่แล้ว ถ้าพี่ขอโทษ หนูสัญญาว่าจะยกเลิกการเปิดตัวแล้วให้พี่แทน!”

แม่ดึงบิอังก้าเข้ากอดอย่างปกป้อง พลางเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน

ภาพความรักของแม่ที่มอบให้เธอคือมีดที่บิดคาอยู่ในใจฉัน

หัวฉันหมุนคว้าง กลิ่นเลือดคาวลอยขึ้นจมูก ก่อนที่เลือดจะไหลเป็นสายบาง ๆ

ฉันใช้หลังมือเช็ดมันออก แล้วหันไปหาบาทหลวงอีกครั้ง

“ฉันไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลรอชชี่อีกต่อไป ได้โปรดเป็นพยานให้ฉัน ฉันไม่มีครอบครัวแล้ว”

“ในนามของฉันเอง ฉันขอให้การหมั้นนี้สิ้นสุดลง”

น้ำเสียงของพ่อเต็มไปด้วยความดูถูก

“เพื่อทำลายการเปิดตัวของน้อง แกถึงกับลากบาทหลวงมาเล่นละครงั้นเหรอ แกกำลังถ่มน้ำลายใส่เกียรติของตระกูล!”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อย่าเรียกฉันว่าพ่ออีก!”

ฉันหันจะเดินออกไป แต่กลับชนเข้ากับเดรเวน เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชา

“เอเลนอร์ ได้ข่าวว่าเธออยากยกเลิกการหมั้นของเรา”

“คราวนี้เล่นเกมน่าสมเพชอะไรอีกล่ะ เรียกร้องความสนใจจากฉันเหรอ?”

“คิดว่าฉันจะยกเลิกงานหมั้นจริง ๆ งั้นเหรอ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย นี่ก็แค่กลอุบายสิ้นหวังของเธออีกครั้ง”

“วันนี้เป็นวันสำคัญของบิอังก้า หยุดการแสดงน่าอับอายนี้แล้วหลีกทางให้คนอื่นสักที”

จากนั้นพวกเขาก็พาบิอังก้าเดินจากไป ทิ้งฉันไว้ในโบสถ์โดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว