แชร์

บทที่ 2

ผู้เขียน: เบเกิล
หลังจากออกจากโบสถ์ ฉันก็กลับคฤหาสน์เพียงลำพัง

สถานที่ซึ่งแทบเรียกว่า “บ้าน” ไม่ได้แห่งนี้ เคยเป็นที่หลบภัยของฉัน แต่ตอนนี้กลับเย็นชาและแปลกแยก

เมื่อเผชิญหน้าความตาย ฉันไม่อยากอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ ไม่อยากถูกผูกมัดด้วยสายเลือดหรือการแต่งงานอีกต่อไป

ฉันกลับมาเพียงเพื่อเก็บข้าวของ—ของที่ฉันยังเหลืออยู่

แต่ว่าความจริงแล้ว แทบไม่มีสิ่งไหนมีค่าพอให้เก็บเลย

ห้องของฉันเป็นเพียงห้องเก็บของที่เล็กที่สุดในบ้าน

ของที่เป็นของฉันจริง ๆ มีแค่เสื้อผ้าเก่าไม่กี่ชิ้นกับของใช้ส่วนตัวอันน่าสมเพช

แม้แต่ตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินของบิอังก้ายังใหญ่กว่าหลายเท่า

ฉันเคยคิดว่ามุมเล็ก ๆ ของโลกใบนี้ก็เพียงพอแล้ว และไม่ควรเรียกร้องมากกว่านี้

แต่พอผลักประตูเข้าไป ฉันก็ชะงัก

แม้แต่พื้นที่เล็ก ๆ นี้ก็ถูกเปลี่ยนเป็นศาลบูชาของบิอังก้า

โต๊ะของเธอเต็มไปด้วยถ้วยรางวัลและประกาศนียบัตรจากชัยชนะทางสังคม

โต๊ะเครื่องแป้งถูกแทนที่ด้วยตู้โชว์ภาพถ่ายของเธอกับทายาทหนุ่มจากตระกูลต่าง ๆ

เตียงของฉันหายไป ถูกแทนที่ด้วยโซฟาหนัง ผนังประดับด้วยภาพอันงดงามของเธอในงานกาล่า

โน้ตเปียโนที่ฉันสะสมมากว่าสิบปีหายไปหมด

แม้แต่กล่องดนตรีที่คุณตาให้ในวันเกิดตอนอายุสิบขวบ ก็ถูกโยนกองไว้ในมุมหนึ่ง ปกคลุมด้วยฝุ่นหนา

ฉันคุกเข่าลง ลูบขอบกล่องดนตรีที่บิ่นอย่างเบา ๆ

จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นผู้ดูแลสุสานของตระกูล

“นี่คุณเอเลนอร์ใช่ไหมครับ ผมเป็นผู้ดูแลสุสานตระกูลซานอันโตนิโอ”

“พื้นที่ที่คุณจองไว้…คุณบิอังก้าสนใจ เธอบอกว่าทำเลค่อนข้างดี”

“เราต้องการการยืนยันจากคุณ หากไม่อย่างงั้น จะต้องปล่อยให้เธอแทน”

ฉันเพิ่งไปสุสานนั้นมาไม่นาน

ที่นั่นมีต้นไซเปรสสีเขียวชอุ่มและพุ่มกุหลาบตัดแต่งอย่างประณีต หลุมศพและโกศทำจากหินอ่อนอย่างงดงาม

พื้นที่นั้นอยู่ติดกับสุสานของตระกูลเดรเวน

ตอนนั้นฉันคิดว่า หากชีวิตจะเจ็บปวดแบบนี้ อย่างน้อยความตายก็ควรมีศักดิ์ศรี

ตอนนี้ แม้แต่ที่พักสุดท้าย บิอังก้าก็ยังอยากแย่งไป

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

“ฉันไม่อยากได้มันแล้วค่ะ”

“ให้เธอไปเถอะ”

ไม่ว่ายังไง ฉันก็ไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลรอชชี่อีกต่อไป และไม่คิดจะฝังตัวเองอยู่ในสุสานตระกูล

พอวางสาย ฉันก็เห็นเดรเวนกลับมา

เขายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้ามืดครึ้ม

“คุยอะไรในโทรศัพท์ พื้นที่สุสานงั้นเหรอ?”

ชั่ววินาทีหนึ่ง ฉันคิดว่าเขารู้

แต่แล้วสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นรังเกียจ

“แช่งตัวเองให้ตายงั้นเหรอ นี่มันเรื่องบ้าอะไร?”

“เธอกำลังขู่ฉัน ขู่ครอบครัว ด้วยการแสดงตลกพวกนี้เหรอ?”

“ทำให้ตระกูลอับอายที่โบสถ์ยังไม่พออีกเหรอ?”

อาการเวียนหัวถาโถมใส่ ฉันไม่มีแรงเถียง “ฉันไม่ได้ขู่ใคร” ฉันตอบอย่างสงบ

“แล้วเรื่องเอกสารทางการแพทย์กับพื้นที่สุสานนี่คืออะไร?”

เสียงตะโกนทำให้ปวดหัวรุนแรงขึ้น “บิอังก้าพยายามอย่างหนักเพื่อสร้างชื่อในหมู่ตระกูล!”

“เธอช่วยสนับสนุนเธอสักนิด แทนที่จะเล่นเกมป่วย ๆ แย่งซีนไม่ได้หรือไง เธอทนไม่ได้ใช่ไหม?”

ฉันมองท่าทีคุกคามของเดรเวน คำพูดฉันติดอยู่ในลำคอ

แล้วฉันคือคนที่ไม่เป็นที่ต้อนรับงั้นเหรอ?

การเปิดตัวของบิอังก้าสำคัญ แล้วฉันล่ะ?

ตั้งแต่เธอเข้ามา ฉันไม่เคยมีงานวันเกิดเลยสักครั้ง

ทุกครั้งที่วันเกิดฉันใกล้เข้ามา บิอังก้ามักจะป่วยหรือแพ้อะไรสักอย่าง

พ่อแม่จะทิ้งทุกอย่างแล้วรีบพาเธอไปโรงพยาบาล

ตลอดสิบปี แค่เธอไอครั้งเดียว พ่อแม่ก็รีบหาปรอทมาวัดไข้

แต่วันเกิด วันรับปริญญา และเหตุการณ์สำคัญของฉัน พวกเขาไม่เคยจำได้

ขณะที่ฉันรอคำยินดีที่ไม่เคยมา พวกเขากลับยุ่งกับการจัดงานกาล่า สั่งชุดพิเศษ และเตรียมของขวัญให้เธอ

ฉันยิ้มขมขื่น “เดรเวน จำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร”

เขาลังเล “วันอะไร?”

“วันนี้สามปีก่อน คุณขอฉันแต่งงานในห้องนี้”

ฉันผายมือไปรอบ ๆ ห้องที่ไม่เหมือนเดิม “คุณบอกว่าจะปกป้องฉันตลอดชีวิต”

สีหน้าของเขาสั่นไหวเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับเย็นชา “อย่าพูดถึงอดีต”

“อย่าเรื่องมากนัก”

“ดูสภาพตัวเองสิ คิดว่ายังคู่ควรกับคำสัญญาเหล่านั้นเหรอ?”

ขณะนั้น พ่อ แม่ และบิอังก้ากลับมา

เสียงดังลั่นมาจากห้องโถงก่อนจะเข้ามา

“ยังกล้าพูดถึงวันครบรอบอีกเหรอ?”

“แกเป็นคนอยากยกเลิกเอง แล้วมาทำซึ้งอะไร!”

ใบหน้าพ่อแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

“แกทำการเปิดตัวของบิอังก้าพัง แต่เธอยังร้องไห้แทบตายขอให้เรายกโทษให้แก!”

“ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้!”

แม่ถอนหายใจ “เอเลนอร์ แกทำไมบิดเบี้ยวขนาดนี้ ทำไมฉันถึงมีลูกแบบแก”

บิดเบี้ยวงั้นเหรอ ใช่ ฉันป่วยจริง

ป่วยชนิดที่ไม่มีเงินรักษา และกำลังจะตาย

บิอังก้าเดินมาหยุดตรงหน้า น้ำตาคลอ “พี่ ขอโทษนะ เป็นความผิดหนูเอง”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก หนูอยากกินสโคนมะม่วงของพี่ ช่วยทำให้หน่อยสำหรับงานฉลองได้ไหมคะ”

ทุกคนมองฉัน รอคำตอบ

แววตาโล่งใจปรากฏในดวงตาแม่ เธอเร่งฉัน

“นั่นไม่ใช่ของถนัดแกเหรอ เอเลนอร์ บิอังก้าเปิดทางให้แกแล้ว ควรสำนึกบุญคุณสิ รีบไปทำ!”

ฉันเงยหน้า จ้องตาเธอ “เธอแพ้มะม่วงรุนแรงไม่ใช่เหรอ”

“เธอจะให้ฉันทำสโคน เพียงเพื่อใส่ร้ายว่าฉันวางยาพิษเธออีกครั้งงั้นเหรอ?”

ห้องทั้งห้องเงียบงันราวกับสุสาน
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • จากบ้านสู่เถ้าในทะเล   บทที่ 13

    หนึ่งปีต่อมาคฤหาสน์ตระกูลรอชชี่ที่เคยโอ่อ่าตอนนี้เงียบร้าง อาณาเขตกว้างใหญ่เหลือเพียงมาร์โก้กับเจน ที่มีแค่กันและกันเท่านั้นเมื่อสูญเสียสถานะในตระกูล ชีวิตใหม่ของพวกเขาก็แตกต่างจากเดิมราวกับอยู่คนละโลกบรรดาคนรับใช้ งานสังคมไม่รู้จบ และอำนาจเหนือโลกมืดของเมือง ล้วนหายไปหมดสิ้นทุกวัน มาร์โก้จะนั่งอยู่ในห้องเก่าของเอเลนอร์ ห้องที่เคยเป็นเหมือนศาลเจ้าของบิอังก้า แต่ตอนนี้พวกเขาทุ่มเทแรงใจฟื้นคืนให้เป็นของลูกสาวอีกครั้งแม้ข้าวของของเอเลนอร์จะเหลืออยู่น้อยนิด พวกเขาก็ยังพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะประกอบเศษเสี้ยวชีวิตของลูกสาวกลับมาเจนขัดกล่องดนตรีที่เต็มไปด้วยฝุ่นจนเงางาม ยามดึกสงัด เธอจะเปิดมัน ฟังท่วงทำนองเรียบง่ายแสนเศร้า พลางจินตนาการถึงเอเลนอร์วัยเด็กซ้อมเปียโนอยู่ในห้องนั้น"ถ้าเราสนใจเธอมากกว่านี้…" เจนมักพร่ำกับตัวเอง ดวงตาพร่าเลือนด้วยน้ำตาชะตากรรมของเดรเวนนั้นยิ่งน่าเวทนายิ่งกว่าจากมาเฟียอาวุโสผู้ทรงอำนาจ เขาถูกลดขั้นเป็นเพียงทหารธรรมดา กลายเป็นคนนอกในตระกูลคนที่เคยประจบสอพลอ ตอนนี้กลับเมินเฉยหรือส่งสายตาดูแคลนใส่เขาทุกภารกิจ เขาถูกส่งไปทำงานที่อันตรายและสกปรกที่ส

  • จากบ้านสู่เถ้าในทะเล   บทที่ 12

    "พอแล้ว! ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!"ยามพลบค่ำของวันที่ห้า บิอังก้าก็พังทลายลงในที่สุดเธอดิ้นหลุดจากการควบคุมของการ์ด ก่อนจะยืนบนโขดหิน ดวงตาลุกโชนด้วยความเกลียดชังบ้าคลั่ง"คุณคิดว่าการทรมานฉันจะทำให้เอเลนอร์ฟื้นขึ้นมาได้งั้นเหรอ?""เธอเป็นใครกันล่ะ? ก็แค่เศษขยะไร้ค่า!"การวิงวอนขอชีวิตไม่เคยได้ผล ตอนนี้เธอจะล้างแค้นหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ภายในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดโทนี่ ช่างเทคนิค วิ่งอย่างร้อนรนไปยังห้องทำงานของมาร์โก้"บอส เราดักข้อมูลสำคัญมาได้!"เขาเปิดไฟล์เสียง และเสียงของบิอังก้าก็ดังชัดเจน"คุณโคลัมโบ ฉันสามารถให้เส้นทางการค้าของตระกูลฟรอสต์ได้""แลกกับการคุ้มครองของคุณ และเงินพอสำหรับหนีออกไปจากที่นี่"ใบหน้าของมาร์โก้ซีดเผือดนึกไม่ถึงว่าเขา—ที่ปรึกษาตระกูล—จะเลี้ยงคนทรยศไว้ในบ้านตัวเองเสียงบันทึกยังคงดำเนินต่อไป"เดรเวนมีดีลค้าอาวุธที่ท่าเรือหมายเลข 5 คืนพรุ่งนี้""เวลาคือห้าทุ่ม ผู้ซื้อคือมาเฟียไอริชจากบอสตัน""ดีลนี้มีมูลค่าห้าล้านดอลลาร์"มาร์โก้กระแทกเครื่องเล่นเสียงปิดลงอย่างแรง"เธอขายความลับของตระกูล!"เจนทรุดตัวลงบนโซฟาเมื่อได้ยินข่าว "เธอบ้า… บ้าไป

  • จากบ้านสู่เถ้าในทะเล   บทที่ 11

    ข่าวการทรยศและการตกจากตำแหน่งของบิอังก้าแพร่กระจายราวไฟลามทุ่งไปทั่วโลกมาเฟียในเวลาเดียวกัน แทบทุกตระกูลต่างรู้ว่าเธอหมดสิ้นที่ยืนในตระกูลรอชชี่แล้วพ่อบุญธรรมของเธอ ที่ปรึกษาตระกูล มาร์โก้ แม่ของเธอ เจน และคู่หมั้นของเธอ มาเฟียอาวุโส เดรเวน ต่างไม่สนใจอีกต่อไปว่าเธอจะเป็นหรือตายในช่วงที่เธอครองอำนาจในแวดวงสังคมชั้นสูง เอเลเนอร์ไม่ใช่คนเดียวที่เธอเหยียบย่ำตอนนี้ เหล่าทายาทหญิงที่เธอเคยเหยียบย่ำ ต่างพร้อมใจกันรุมเล่นงานเธอแม้แต่ “เพื่อนสนิท” ของเธอเอง ที่สิ้นหวังจะเอาตัวรอด ก็ยังเข้าร่วมฝูงล่าเธอภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ บิอังก้าก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงเธอถูกทิ้งอย่างโดดเดี่ยวโดยสมบูรณ์ในสังคมมาเฟียไม่มีใครอยากข้องเกี่ยวกับผู้ทรยศที่สูญเสียการคุ้มครองจากตระกูลหลังจากดิ้นรนอย่างสิ้นหวังอยู่หลายวัน เธอก็หยุดนิ่งลงอย่างกะทันหันเธอรู้ว่าหนทางรอดเดียว คือการชิงความไว้วางใจจากตระกูลกลับคืนสามวันต่อมา ประตูห้องใต้ดินถูกเปิดออกบิอังก้าขดตัวอยู่มุมหนึ่ง ผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดวิ่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็รีบคลานเข้าไป“พ่อ! แม่!” เธอคว้าขากางเกงของมาร์โก้ ร้องไห้อย่างคล

  • จากบ้านสู่เถ้าในทะเล   บทที่ 10

    สามวันหลังจากที่เอเลเนอร์ถูกฝังศพสำหรับบิอังก้า สามวันนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากวันธรรมดาหลังกลับจากงานปาร์ตี้ของสังคมชั้นสูง เธอเห็นมาร์โก้ เจน และเดรเวน นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดพวกเขาด้วยท่าทีออดอ้อนที่ฝึกปรือมาอย่างช่ำชองเหมือนทุกครั้ง“แม่คะ พ่อคะ เดรเวน ปาร์ตี้คืนนี้ประสบความสำเร็จมากเลย!”เธอถือถุงช็อปปิ้งจากแบรนด์หรูหลายใบ พร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้า“หนูได้สร้างความสัมพันธ์กับลูกสาวของตระกูลใหญ่เพิ่มอีกสามตระกูล ทุกคนสนใจธุรกิจของเรา โดยเฉพาะเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลซานตินี เธอบอกว่าอยากร่วมงานกับเราเลยนะ!”เธอจงใจหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อราวกับนึกขึ้นได้ทีหลัง“ว่าแต่…พี่สาวสุดที่รักของหนู ทำให้ตระกูลขายหน้าอีกเหรอเปล่า หนูไม่เห็นเธอมาหลายวันแล้ว ไม่ได้หนีไปกับหนูข้างถนนที่ไหนใช่ไหม?”พูดยังไม่ทันจบ มาร์โก้ก็ตบเธอด้วยหลังมือเต็มแรงเสียงตบก้องกังวานไปทั่วห้องนั่งเล่นอันหรูหรา ร่างของบิอังก้าถอยหลังไปแบบเสียหลักตกตะลึง บิอังก้าจับแก้มด้วยความตกตะลึง “พ่อคะ…พ่อทำหนูทำไมคะ?”“เราปฏิบัติกับแกเหมือนเจ้าหญิง แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมา คือนังอสรพิษอย่างนี้เหรอ

  • จากบ้านสู่เถ้าในทะเล   บทที่ 9

    ตอนแรก มาร์โก้คิดว่าเป็นสายโฆษณาแต่พอฟังได้ไม่กี่วินาที เขาก็กดเปิดลำโพง“สวัสดีค่ะ คุณเอเลนอร์ โทรมาเพื่อสอบถามว่าคุณยังต้องการแพ็กเกจเผาศพแบบพื้นฐานที่จองไว้หรือไม่ หากชำระมัดจำ 5% ตอนนี้ เราจะสามารถกันคิวไว้ให้คุณได้ค่ะ”“คุณเอเลนอร์? คุณเอเลนอร์คะ?”เมื่อได้ยินคำว่า แพ็กเกจพื้นฐาน เดรเวนก็ปิดหน้าด้วยความเจ็บปวด“งั้นวันนั้นผมก็ได้ยินไม่ผิด…”“วันที่เอเลนอร์ไปโบสถ์เพื่อตัดขาดจากเรา เธอก็ติดต่อสถานที่จัดการศพไว้แล้ว”“มาร์โก้ เจน เราทำผิดกับเธอมาตลอด ผิดอย่างเลวร้ายมาตลอดหลายปี!”“เอเลนอร์ยังไม่มีเงินพอแม้แต่จะจัดการจากไปอย่างสมศักดิ์ศรี…”เขาทรุดลงร้องไห้อย่างไม่อายใครตอนนั้นเอง พวกเขาถึงตระหนักว่า เอเลนอร์ไม่มีแม้แต่เงินพอสำหรับงานศพธรรมดามาร์โก้คว้าโทรศัพท์ ตะโกนด้วยความโกรธ“แพ็กเกจพื้นฐานบ้าอะไรนี่!”“ลูกฉันต้องได้งานศพดีที่สุด โถอัฐิที่ดีที่สุด พิธีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!”“เงินไม่ใช่ปัญหา!”เจนร้องไห้อยู่ข้างๆ“เราเป็นหนี้เธอมากเกินไป นี่คือสิ่งเดียวที่ชดใช้ได้”อันโตนิโอยื่นกระดาษแผ่นเล็กออกมา"เอเลนอร์ได้เขียนความปรารถนาสุดท้ายของเธอไว้ก่อนจากไป นั่นคือให้โปร

  • จากบ้านสู่เถ้าในทะเล   บทที่ 8

    อันโตนิโอไม่ได้แปลกใจเลย เมื่อเดรเวนกับพวกบุกเข้ามาในร้านพร้อมลูกน้องเจนพุ่งเข้าหาอันโตนิโอด้วยความสิ้นหวัง คว้าเสื้อเขาไว้“ลูกฉันอยู่ไหน เอาลูกฉันคืนมา เดี๋ยวนี้!”มาร์โก้ดึงเจนกลับแล้วก้าวออกมา“คุณลุง เอเลนอร์อยู่ไหน ผมเป็นพ่อของเธอ ผมต้องพบเธอ”อันโตนิโอมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา ไม่แม้แต่จะเอ่ยสักคำเขาเพียงพาพวกเขาไปยังห้องเงียบ ๆ ด้านหลังร้านเขาเปิดประตูทีละบานห้องเงียบสงัด มีเทียนไม่กี่เล่มส่องแสงริบหรี่เมื่อประตูบานสุดท้ายเปิดออก เผยให้เห็นร่างที่คลุมด้วยผ้าขาว มาร์โก้กับเจนก็ชะงัก“นี่มันอะไร! หมายความว่ายังไง พาพวกเรามาโรงเก็บศพหรือไง คิดจะล้อเล่นกับเราหรือยังไง!”เดรเวนพุ่งเข้าไปด้วยความโกรธ กระชากผ้าขาวออกทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคย มาเฟียผู้อาวุโส ผู้ไม่เคยสะท้านในสนามรบ กลับเซถอยหลัง ดวงตาแดงก่ำเอเลนอร์นอนนิ่ง ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษ แต่สีหน้าแสนสงบ ราวกับเพียงหลับลึกมาร์โก้กับเจนพยุงกันไว้“ไม่! ไม่จริง!”แต่ร่างตรงหน้านิ่งสนิท ความจริงปฏิเสธไม่ได้เสียงกรีดร้องปวดร้าวฉีกอกเจน ขาอ่อนทรุดลงมาร์โก้ยืนนิ่ง จ้องร่างเอเลนอร์อยู่นานเดรเวนพยุงเจน กำหมัดแ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status