บทที่ 4

พ่อบ้านกลืนน้ำลายลงคอแล้วฝืนใจตอบต่อไปว่า:

“คุณผู้หญิงเธอ...ไม่มีลมหายใจแล้วครับ...”

น้ำเสียงของฟู่มั่วเชินเจือความตื่นตระหนกอยู่สายหนึ่ง ขณะที่ฉันอยากตั้งใจฟังให้ชัดเจนขึ้นอีกนิด น้ำเสียงของเขาก็กลับมาเหี้ยมเกรียมอีกครั้ง

“เสแสร้ง! เสแสร้งต่อไปสิ! ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะเสแสร้งไปถึงเมื่อไหร่!”

“ขนาดตอนเธออยู่ในป่า สภาพแวดล้อมที่ยากลำบากขนาดนั้นเธอยังรอดชีวิตมาได้เลย แถมดำน้ำกลั้นหายใจทีหนึ่งก็ตั้งเป็นสิบนาที! เธอแค่หลอกพวกแกที่ไม่มีความรู้ทางการแพทย์โดยการกลั้นหายใจเพื่อให้พวกแกตกใจเท่านั้นแหละ! ไปตามหมอประจำตัวมา ฉันจะกระชากหน้ากากของเธอต่อหน้าเลย!”

พ่อบ้านเบิกตากว้าง “ประธานฟู่ครับ ลูกของคุณผู้หญิงก็...”

“ตกลงว่าแกจะฟังใครกันแน่?!” ฟู่มั่วเชินพูดแทรกขึ้นมาด้วยความรำคาญใจ

“ฉันหรือผู้หญิงคนนั้นเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้แกกันแน่”

“ครับ...ผมจะไปเชิญหมอมาเดี๋ยวนี้...”

พ่อบ้านถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ก่อนจะเดินจากไปทันที

เฝิงหรานหร่านทิ้งตัวอ่อนปวกเปียกแนบชิดเข้ามา

“พี่มั่วเชินอย่าโกรธไปเลยนะคะ โกรธไปก็เสียสุขภาพเปล่า ๆ ”

“ผู้หญิงอย่างเจียงจื้อนี่เก่งเรื่องซื้อใจคนจริง ๆ! นี่เพิ่งกี่ปีเองนะ! เธอก็เป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้แล้ว!”

คำพูดของฟู่มั่วเชินเปรียบเสมือนการตบหน้าเรียกสติให้ฉันตื่นขึ้นมาจากความหลงตัวเอง

เวลาสั้น ๆ เพียงสามปี เขาก็ลืมคำสัญญาในวันวานไปหมดแล้ว

ในวันแต่งงาน ฟู่มั่วเชินบอกฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักว่า “นี่เป็นบ้านของเธอนะ ต่อไปเธอคือคุณผู้หญิงคนเดียวของบ้านหลังนี้”

น้ำตาของฉันพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

เมื่อครู่ฉันยังคงเพ้อฝันว่าถ้าฟู่มั่วเชินรู้ว่าฉันตายเพราะคลอดลูกยาก

เขาจะรู้สึกเสียใจและโทษตัวเองขึ้นมาบ้างสักนิดหรือเปล่านะ...

ฉันในตอนนี้ดูน่าขำมากแค่ไหน ฉันในตอนนั้นก็ดูโง่เขลามากเท่านั้น

ฉันหลงเชื่อคำพูดของฟู่มั่วเชินที่บอกว่าจะรักฉันตลอดไปจริง ๆ

ตอนนั้นฟู่มั่วเชินกับเฝิงหรานหร่านเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังจะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูล

ทว่าเฝิงหรานหร่านกลับบังเอิญตรวจพบว่าด้วยสาเหตุทางร่างกาย ทำให้เธอไม่สามารถตั้งครรภ์ด้วยวิธีธรรมชาติได้

ดังนั้นเธอจึงขึ้นเครื่องบินบินไปต่างประเทศโดยไม่หันหลังกลับมามอง ตัดขาดการติดต่อทุกอย่างกับฟู่มั่วเชิน

เธอพร่ำบอกอยู่เสมอว่าฟู่มั่วเชินเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลฟู่ เธอจะใจร้ายแต่งงานกับเขาและทำให้เขาต้องไร้ทายาทสืบสกุลได้อย่างไร

เพื่อจะลืมความเจ็บปวดจากการเลิกรา ฟู่มั่วเชินจึงเข้าร่วมทีมสำรวจป่า

ส่วนฉันก็บังเอิญเป็นหัวหน้าทีมนำทางพอดี

ต่อมาตอนเขาขอฉันแต่งงานเขาบอกว่า ฉันเป็นคนกล้าหาญและเด็ดเดี่ยว เป็นดั่งตัวแทนของความงดงามทั้งหมดบนโลกใบนี้

เป็นความเชื่อมั่นที่คอยชี้นำทิศทางในยามที่เขาหลงทาง และเป็นที่พักพิงในชาตินี้ที่เขารับรู้ได้ในทันทีด้วยหัวใจ

หลังจากแต่งงาน เขารู้สึกว่าการสำรวจป่าเป็นเรื่องอันตราย

จึงให้ฉันลาออกมาเตรียมตัวตั้งครรภ์คลอดทายาทให้กับตระกูลฟู่อยู่ที่บ้าน

ทว่าช่วงเวลาที่ฟู่มั่วเชินเลิกรากับเฝิงหรานหร่าน เขาเอาแต่ดื่มเหล้า ไม่หลับไม่นอน จนร่างกายทรุดโทรมไปตั้งนานแล้ว

ฉันต้องทนรับแรงกดดันจากการเร่งรัดให้มีลูกของพวกผู้ใหญ่ในตระกูลฟู่ พร้อมกับคอยบำรุงร่างกายให้เขาและเตรียมตัวตั้งครรภ์อย่างแข็งขันไปด้วย

ปีที่สามหลังจากแต่งงาน ในที่สุดฉันก็ประสบความสำเร็จในการตั้งครรภ์ลูกแฝด

ผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลฟู่ดีใจจนถึงขั้นจัดงานแถลงข่าวทันที โดยประกาศว่าเด็กที่ฉันคลอดออกมาจะเป็นทายาทเพียงคนเดียวของกรุ๊ปฟู่

และในตอนนี้นี่เอง เฝิงหรานหร่านก็กลับประเทศอีกครั้ง

พร้อมกับนำประโยคหนึ่งกลับมาด้วยว่า “ฉันไม่สนใจในสิทธิ์การสืบทอดกิจการเลยสักนิด ขอแค่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับพี่มั่วเชิน ชาตินี้ฉันก็พอใจมากแล้ว”

ตอนกลางคืนฟู่มั่วเชินเริ่มไม่กลับบ้าน บนเสื้อเชิ้ตสีขาวก็มีรอยลิปสติกสีแดงที่ซักไม่ออกติดอยู่

ฉันจึงตัดสินใจขอหย่าอย่างเด็ดขาด แต่ฟู่มั่วเชินกลับบอกว่าเด็กในท้องของฉันคือทายาทของฟู่ซื่อกรุ๊ป และไม่ยอมปล่อยฉันไป

แถมยังบอกอีกว่าเฝิงหรานหร่านป่วยและต้องการคนดูแล จึงไปรับเธอมาอยู่ที่บ้าน

แล้วก็เป็นเพราะเฝิงหรานหร่านไม่สามารถมีลูกได้ ทั้งยังทนดูผู้หญิงท้องโย้ไม่ได้ เขาจึงจับฉันที่ใกล้ถึงกำหนดคลอดเต็มทีไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้าง

ฟู่มั่วเชิน เขามันสมควรตายเป็นหมื่น ๆ ครั้งจริง ๆ !

หมอมาถึงอย่างรวดเร็ว ในฐานะที่เป็นคนรู้จักส่วนตัวของฟู่มั่วเชิน เกาอวี่จึงคอยรับหน้าที่ดูแลสุขภาพของฟู่มั่วเชินมาโดยตลอด

ฟู่มั่วเชินกอดอก เดินตามหลังเกาอวี่ไปด้วยความโมโห “เจียงจื้อ ฉันก็อยากเห็นเหมือนกันว่าเธอจะแสดงละครต่อไปยังไง!”