บทที่ 2

ไม่ต้องพูดถึงตอนฉันพยายามจะคลอดลูกออกมาจนต้องใช้มือฉีกทึ้งช่องทางด้านล่างของตัวเองจนฉีกขาดไม่มีชิ้นดีเลย

แค่ตอนฉันล้วงเอาเด็กคนแรกออกมาเขาก็ไม่มีลมหายใจแล้ว

รูโหว่ช่วงล่างที่เปิดออกมีเลือดไหลทะลักราวกับสายน้ำ และเด็กคนที่สองก็ติดคาอยู่ในรูเลือดที่ฉีกขาดนั้น

เลือดเหนียวเหนอะหนะเกรอะกรังอยู่บนเส้นผมของฉัน ส่วนฉันก็โอบกอดทารกที่อาบชุ่มไปด้วยเลือดเอาไว้ และหมดลมหายใจไปทั้งที่ยังเบิกตาโพลง

ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าหากฟู่มั่วเชินได้มาเห็นภาพเหตุการณ์นี้ เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

แต่ตอนนี้เขากลับเอาแต่รวบตัวเฝิงหรานหร่านเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโทษตัวเอง:

“ฉันไม่ดีเอง! ไม่ควรปล่อยให้เจียงจื้อที่กำลังท้องโผล่มาตรงหน้า จนทำให้เธอต้องเสียใจเลย! ฉันสาบานว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผู้หญิงคนนี้จะตั้งท้องลูกของฉัน! วันหลังเธอจะไม่ได้เห็นคนท้องโผล่มาในบ้านหลังนี้อีกแล้ว”

“เธอไม่รู้หรอกว่าเจียงจื้อยอมแม้กระทั่งโกหกเพื่อหลอกให้ฉันใจอ่อน โดยบอกว่าเธอกลัวทารกตัวใหญ่เกินไปจนทำให้คลอดยาก แถมยังบอกว่าหมอแนะนำให้รีบแอดมิตเข้าโรงพยาบาลทันที”

“ขนาดเธอไปอยู่ในป่า ปล่อยให้ท้องหิวก็ยังเอาชีวิตรอดมาได้ตั้งสามวันสามคืน กะอีแค่คลอดลูก เธอกลับมาบอกฉันว่าเธอกลัวเนี่ยนะ!”

หัวใจของฉันเจ็บปวดแปลบขึ้นมาจนแทบจะหายใจไม่ออก

สภาพร่างกายของคนท้องย่อมนำไปเปรียบเทียบกับคนปกติทั่วไปไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น นับตั้งแต่วันที่ฉันตั้งท้องลูกแฝด อาการแพ้ท้องก็แทบจะทรมานฉันจนหมดเรี่ยวแรง

ในระหว่างตั้งครรภ์มีหลายครั้งที่ฉันร่างกายแย่มาก จนถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อฉีดยากันแท้ง

ตอนที่เพิ่งจะถูกจับขังในห้องใต้หลังคา ฉันพร่ำพูดอ้อนวอนสารพัดเพื่อให้เขายอมปล่อยฉันออกไป

เพราะว่าถ้าฉันถูกขังเอาไว้ถึงสามวันจริง ๆ ถึงตอนนั้นจะต้องกลายเป็นศพตายทั้งกลมสามชีวิตแน่นอน!

แต่ฟู่มั่วเชินกลับสั่งการพ่อบ้านเสียงดังลั่นต่อหน้าต่อตาฉันว่า:

“ไป! เอาลูกกุญแจไปโยนทิ้งลงแม่น้ำเน่า ๆ ซะ ห้ามใครแอบมาเปิดประตูให้เจียงจื้อเด็ดขาด! อีกสามวันฉันจะให้เธอมาคุกเข่าสำนึกผิดต่อหรานหร่าน!”

เพื่อเอาชีวิตรอด ฉันถอดกรอบรูปที่แขวนอยู่บนผนังลงมาจนถูกบาดมือเลือดอาบ งัดหน้าต่างห้องใต้หลังคาให้เปิดออกจนเล็บหัก

ฉันต้องอดทนต่อความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงหัวใจ ฝืนรวบรวมเรี่ยวแรงปีนไปตามหน้าต่างจนถึงกันสาดด้านนอกแล้วใช้มือจิกกระเบื้องหลังคาเอาไว้แน่น พร้อมกับค่อย ๆ ขยับเท้าทีละนิดเพราะหวังว่าจะกระโดดข้ามไปยังห้องอื่นเพื่อหนีออกไป

แต่มันเป็นยังไงน่ะเหรอ

ภายในสวนชั้นล่าง ฟู่มั่วเชินกำลังใช้กำลังรวบตัวเฝิงหรานหร่านเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม

ทั้งสองคนจูบกันอย่างเร่าร้อน เหมือนกำลังจะเลยเถิดจนไม่อาจควบคุมได้

ทันใดนั้นเฝิงหรานหร่านก็ผลักฟู่มั่วเชินออกไปอย่างแรง แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองทางห้องใต้หลังคาแวบหนึ่ง ก่อนจะกรีดร้องเสียงหลง

ฟู่มั่วเชินเงยหน้าขึ้นมา เมื่อเห็นสภาพของฉันที่กำลังดิ้นรนหนีตายเขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

เขาปักใจเชื่อว่าฉันจงใจโผล่มาปรากฏตัวต่อหน้าเฝิงหรานหร่านอีกครั้ง

เขาสั่งให้คนไปตามรถเครนมา ลงมือบังคับรถด้วยตัวเองโดยใช้พลั่วตักดินดันกระแทกเข้าที่ท้องของฉัน เพื่อดันตัวฉันให้กลับเข้าไปในห้องใต้หลังคา

ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านขึ้นมาจากหน้าท้อง เลือดสด ๆ ไหลลงมาจากหว่างขาราวกับจะไม่มีวันไหลหมด

ในท้ายที่สุดฉันก็เบิกตากว้างโดยที่ในอ้อมกอดยังคงอุ้มลูกน้อยที่อาบชุ่มไปด้วยเลือด

และหมดลมหายใจไปทั้งอย่างนั้น

ฟู่มั่วเชินยกแก้วนมที่ถือมาป้อนถึงริมฝีปากของเฝิงหรานหร่าน

“ฉันให้คนไปพาตัวเจียงจื้อมาขอโทษเธอแล้ว ถ้าเขาจริงใจ ฉันก็จะให้คนส่งเขาไปโรงพยาบาล แต่ถ้าไม่จริงใจก็รอคลอดลูกในห้องใต้หลังคานั่นแหละ!”

เฝิงหรานหร่านค่อย ๆ จิบนมทีละอึกเล็ก ๆ แต่ก็ยังสำลักจนไอค่อกแค่ก น้ำตาคลอเบ้าดูน่าสงสารจับใจ

“พี่มั่วเชินจะทำแบบนี้กับพี่เจียงจื้อไม่ได้นะคะ ผู้หญิงคลอดลูกเป็นเรื่องอันตรายมากนะคะ!”

ฟู่มั่วเชินถอนหายใจ มองหญิงสาวในอ้อมอกด้วยความรักใคร่:

“เธอจิตใจดีเกินไปถึงได้ถูกผู้หญิงอย่างเจียงจื้อรังแกเอาได้! เจียงจื้อเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเอาชีวิตรอดในป่า ต่อให้อยู่ในที่ที่ไม่มีน้ำไม่มีอาหารก็ยังรอดชีวิตมาได้ตั้งสามวัน! ผิดกับเด็กน้อยอย่างเธอที่ร่างกายอ่อนแอจนแค่ดื่มนมก็ยังสำลัก”

เขาใช้นิ้วเขี่ยปลายจมูกของเธอเบา ๆ “ยังจะมาพูดอีกว่าผู้หญิงคลอดลูกเป็นเรื่องอันตราย อย่างกับว่าเธอเคยคลอดลูกงั้นแหละ!”

แววตาของเฝิงหรานหร่านฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความน้อยใจ:

“มีแค่พี่มั่วเชินเท่านั้น...ที่จะมองทะลุความเข้มแข็งที่ห่อหุ้มจิตใจอันเปราะบางของฉันได้...”

เธอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาพร่าไปด้วยหมอกน้ำตา ริมฝีปากถูกเม้มกัดจนดูแวววาว

เธอคล้องแขนเข้ากับลำคอของฟู่มั่วเชินแล้วแอ่นหน้าอกขึ้นมาเสียดสีกับบริเวณหัวใจของอีกฝ่ายแบบกึ่งตั้งใจกึ่งไม่ตั้งใจ