บทที่ 3

ฟู่มั่วเชินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาหอบหายใจหนักหน่วงแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธอ ส่วนเฝิงหรานหร่านก็ส่งเสียงพึมพำแผ่วเบา

ริมฝีปากของพวกเขาทั้งสองเกาะเกี่ยวกันอย่างเร่าร้อน เริ่มตักตวงความสุขจากร่างกายของกันและกันอย่างดุดันทันที

ทว่าในวินาทีสุดท้าย จู่ ๆ เฝิงหรานหร่านก็ผลักร่างของชายหนุ่มที่กำลังหอบหายใจแรงออกไป:

“ไม่ได้นะคะ ตอนนี้พี่มีภรรยาแล้ว อีกอย่างพี่เจียงจื้อก็ยังอุ้มท้องลูกของพี่อยู่ ฉันไม่อยากเป็นมือที่สามทำลายครอบครัวของคนอื่นค่ะ!”

ไฟราคะในดวงตาของฟู่มั่วเชินแทบจะลุกโชน เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า:

“ได้ ความจริงใจของหรานหร่าน ฉันฟู่มั่วเชินจะไม่มีวันทำให้สูญเปล่า! เธอรอฉันอีกหน่อยนะ! ฉันที่ขาวสะอาด! ถึงจะคู่ควรกับการสัมผัสเธอที่ขาวสะอาด!”

เมื่อพูดจบ เขาก็ประทับจูบลงบนหน้าผากของเธอด้วยความรู้สึกที่ยังคงค้าง ราวกับกำลังทะนุถนอมสมบัติล้ำค่าหายาก

ประกายแห่งความได้ใจพาดผ่านดวงตาของเฝิงหรานหร่านวูบหนึ่ง

ฟู่มั่วเชินมองไม่เห็น แต่ว่าฉันมองเห็น

ไม่อยากเป็นมือที่สามทำลายครอบครัวของคนอื่นงั้นเหรอ

ฉันรู้สึกแค่ว่ามันช่างน่าขำ และน่าหัวเราะสิ้นดี!

แล้วการที่เธอมาหาฉันครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังพูดจาโอ้อวดอย่างไม่รู้จักละอายใจว่าต่อให้ฉันจะตั้งท้อง มันก็แค่ทำให้เธอได้ประโยชน์ไปเท่านั้น แม้แต่เด็กที่ฉันคลอดออกมา ในอนาคตก็ยังต้องเรียกเธอว่าแม่

เรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงล่ะ

อาศัยข้ออ้างห่วย ๆ ว่าป่วยแล้วไม่มีใครดูแล มาย้ายมาอยู่บ้านฉัน

เธอออดอ้อนกับฟู่มั่วเชินอย่างเปิดเผยบนโต๊ะอาหาร จนแม้แต่ป้าแม่บ้านที่คอยทำอาหารอยู่ในบ้านก็ยังทนดูไม่ได้ เอ่ยปากประชดประชันเธอไปสองสามประโยค

เธอเลยรีบไปฟ้องฟู่มั่วเชิน หาว่าป้าแม่บ้านล้างวัตถุดิบไม่สะอาดจนทำให้เธอป่วยเป็นลำไส้อักเสบ ขอให้ไล่ป้าแม่บ้านออกไป

ตอนนั้นฉันกำลังแพ้ท้องและไม่มีความอยากอาหาร มีเพียงอาหารที่ป้าแม่บ้านคนนี้ทำเท่านั้นที่ถูกปากฉัน

ด้วยมารยาทของการต้อนรับแขก ฉันจึงไปหาเธอและเสนอว่าจะจ้างพ่อครัวอีกคนมาทำอาหารให้เธอโดยเฉพาะ แต่ผลลัพธ์คือฉันกลับถูกเธอตบหน้าฉาดใหญ่

“อาหารจะทำออกมาอร่อยหรือไม่มันไม่สำคัญ การตระหนักให้ชัดเจนว่าใครคือคุณผู้หญิงของบ้านต่างหากล่ะที่สำคัญ! เจียงจื้อ ฉันแค่อยากจะบอกเธอว่า คุณนายฟู่มีคนเดียวเท่านั้น และคนคนนั้นก็คือฉันเฝิงหรานหร่าน!”

เพื่อพิสูจน์ว่าเธอจะได้เป็นคุณนายฟู่ เธอเลยขดตัวซุกอยู่ในอ้อมอกของฟู่มั่วเชิน ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับลูกแมวน้อย

เธอร้องห่มร้องไห้พร่ำบอกว่าตัวเองนั้นไม่มีบุญวาสนา ชาตินี้ไม่สามารถมีลูกให้เขาได้

ส่วนฉันก็เอาแต่เดินแอ่นท้องไปมาทั้งวัน พอเธอเห็นแล้วก็ยากจะไม่หดหู่เสียใจ

“ฉันพยายามหลบพี่เจียงจื้ออย่างสุดความสามารถแล้วนะคะ แต่ก็ยังเลี่ยงเผชิญหน้ากับพี่เขาทุกวันไม่ได้อยู่ดี! ฉันย้ายออกไปดีกว่าค่ะ! ต้องทนใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดแบบนี้ทั้งวันมันไม่มีความสุขเลย!”

ฟู่มั่วเชินควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ทันที เขาพุ่งตัวเข้ามาตบฉันจนล้มลงไปกองกับพื้นด้วยสีหน้ามืดครึ้มเย็นเยียบ

“เธอก็รู้ดีอยู่เต็มอกว่าหรานหร่านเห็นคนท้องแล้วจะสะเทือนใจ เธอยังจะเดินแอ่นท้องโย้ไปป้วนเปี้ยนอยู่ตรงหน้าเขาทั้งวันอีก! เธอคิดจะทำอะไรกันแน่!”

“ผู้หญิงจิตใจอำมหิตแบบนี้! เธอไม่คู่ควรเป็นแม่คน! วันนี้ฉันจะจับเธอไปขังไว้ในห้องใต้หลังคา! จะได้ให้เธอลิ้มรสความยากลำบากดูซะบ้าง!”

บอดี้การ์ดหลายคนเข้ามาดึงแขนขาของฉันโยนฉันเข้าไปในห้องใต้หลังคาที่เต็มไปด้วยฝุ่น

“หมอสั่งให้ฉันไปรอคลอดที่โรงพยาบาลในวันนี้นะ! ถ้าฉันไปโรงพยาบาล เธอก็ไม่เห็นหน้าฉันแล้วเหมือนกันนั่นแหละ!”

ฉันเกาะกรอบประตูเอาไว้สุดชีวิต ร้องไห้น้ำตานองหน้าและอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

ฟู่มั่วเชินแค่นยิ้มเย็นชา “จะโกหกทั้งทีก็หัดดูซะบ้าง กำหนดคลอดของเธอยังเหลือเวลาอีกตั้งสามวัน!”

เขาไม่ยอมรับฟังคำแก้ตัวใด ๆ ของฉันอีกต่อไป ก่อนออกแรงกระแทกประตูปิดอย่างแรง

นิ้วมือของฉันถูกหนีบเข้าอย่างจัง ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงเข้าไปถึงกระดูกทำให้ฉันต้องงอตัวและหดนิ้วกลับมา พูดอะไรไม่ออกอีก

ฟู่มั่วเชินปรายตามองด้วยความพึงพอใจแวบหนึ่ง ก่อนล็อกประตูห้องใต้หลังคา

และในวินาทีนั้น พวกเขาก็ยังคงกอดรัดฟัดเหวี่ยงและตักตวงความสุขจากกันและกันอยู่ พ่อบ้านก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก:

“คุณผู้หญิง...คุณผู้หญิงเสียแล้วครับ!”

“เสียแล้วเหรอ?!”

ฟู่มั่วเชินเงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ

พ่อบ้านยกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เอ่ยด้วยความหวาดกลัวว่า “ในห้องใต้หลังคามีแต่เลือดเต็มไปหมดเลยครับ...คุณผู้หญิง...เธอ...”

เขาไม่กล้าพูดต่อ

ฟู่มั่วเชินจัดระเบียบเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยของตัวเอง

“เลือดอะไร อ๋อ มีเลือดออกเตือนแล้วสินะ ใกล้จะคลอดแล้วใช่ไหมล่ะ ส่งตัวเธอไปโรงพยาบาลสิ”