ตอนที่3 แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว

ราตรีในวังหลวงช่างเงียบสงัดและวังเวงยิ่งนัก ทว่าสำหรับ จ้าวหนิงอัน แล้ว ความเงียบนี้กลับเปี่ยมไปด้วยเสียงกรีดร้องที่ไร้สุ้มเสียง

ภายในตำหนักเหวินฮวาที่ประทับส่วนพระองค์ กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่ถูกจุดขึ้นเพื่อช่วยให้ผ่อนคลายกลับมิอาจช่วยบรรเทาความตื่นตระหนกในจิตใจขององค์หญิงผู้อาภัพได้เลย ร่างบางในชุดนอนสีขาวบริสุทธิ์นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงตั่ง นัยน์ตาคู่งามยังคงแดงช้ำจากการร้องไห้เงียบๆ มาตลอดทั้งคืน

ภาพเหตุการณ์ในท้องพระโรงเมื่อยามกลางวันยังคงตามหลอกหลอน ราวกับเป็นฝันร้ายที่นางไม่อาจตื่น

โลหิตสีแดงฉานที่สาดกระเซ็น ร่างไร้วิญญาณของขุนนางเฒ่า และรอยยิ้มที่มุมปากของ มู่หรงเจวี๋ย

“อำนาจที่แท้จริง อยู่ในมือผู้ใด”

เสียงกระซิบของเขายังคงดังก้องอยู่ในหู สัมผัสเย็นเยียบที่ปลายคางยังคงฝังแน่นราวกับถูกประทับตรา จ้าวหนิงอันยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองเบาๆ ขนอ่อนทั่วกายลุกชันด้วยความรังเกียจระคนหวาดกลัว

นางรู้ดีว่าพี่ชายของนาง ฮ่องเต้ผู้เป็นเพียงหุ่นเชิดบนบัลลังก์ กำลังตกอยู่ในอันตราย และตัวนางเองก็เปรียบเสมือนลูกไก่ในกำมือของพญามาร ที่จะถูกบีบให้แหลกคามือเมื่อใดก็ได้

แต่ในความมืดมิดที่ไร้ทางออกนี้ หัวใจของนางกลับยังมีความหวังริบหรี่ดวงหนึ่งส่องสว่างอยู่

“องค์หญิงเพคะ” เสียงเรียกเบาๆ ของนางกำนัลคนสนิทดังขึ้นจากหน้าประตู “รถม้าเตรียมพร้อมแล้วเพคะ ยามนี้ทหารยามผลัดเวรกันพอดี ทางสะดวกแล้วเพคะ”

จ้าวหนิงอันสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับมาฉายแววมุ่งมั่นวูบหนึ่ง นางรีบสวมเสื้อคลุมกันลมสีเข้มทับชุดกระโปรง อำพรางใบหน้าด้วยผ้าคลุมโปร่งบาง แล้วก้าวเท้าออกจากตำหนักไปในความมืด

นางรู้ว่าการลักลอบออกจากวังในยามวิกาลมีโทษหนักหนาเพียงใด แต่เพื่อจะได้พบ ‘เขา’ คนนั้น ต่อให้ต้องเสี่ยงชีวิต นางก็ยินดี

ณ ศาลาริมน้ำท้ายอุทยานหลวง ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่รกร้างและเงียบสงัด แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำเกิดเป็นประกายระยิบระยับ งดงามราวกับภาพฝัน

ร่างสูงโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งยืนหันหลังชมจันทร์รออยู่ก่อนแล้ว เขาอยู่ในชุดลำลองสีครามเข้ม แผ่นหลังตั้งตรงสง่าผ่าเผยราวกับทิวไผ่ที่ไม่มีวันลู่ลม แม้จะไม่ได้สวมชุดเกราะเต็มยศ แต่กลิ่นอายองอาจห้าวหาญของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วนก็ยังคงแผ่ออกมารอบกาย

เว่ยชิง แม่ทัพทิศอุดร สหายในวัยเยาว์และชายคนเดียวที่ครอบครองหัวใจของจ้าวหนิงอัน

“พี่เว่ยชิง”

เสียงหวานใสที่คุ้นเคยทำให้อาการตึงเครียดบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผ่อนคลายลงทันที เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เหมือนดวงตะวันยามเช้าที่ช่วยขจัดความหนาวเหน็บในใจนาง

“หนิงอัน” เว่ยชิงเรียกชื่อนางอย่างสนิทสนม ลืมเลือนยศศักดิ์ที่กั้นขวางไปชั่วขณะ เขาก้าวเข้ามาหานางด้วยความห่วงใย “เจ้ามาได้ปลอดภัยหรือไม่? มีใครเห็นเจ้าไหม?”

จ้าวหนิงอันส่ายหน้า น้ำตาที่กลั้นไว้พังทลายลงทันทีที่เห็นหน้าเขา นางโผเข้าหาอ้อมกอดที่แสนคุ้นเคยโดยไม่ลังเล เว่ยชิงชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตระหนก แต่เมื่อเห็นไหล่บางที่สั่นเทา เขาก็ไม่อาจหักห้ามใจ ยกวงแขนแกร่งขึ้นโอบกอดนางไว้หลวมๆ อย่างทะนุถนอม

“ไม่เป็นไรนะ ข้าอยู่นี่แล้ว” เว่ยชิงกระซิบเสียงนุ่ม มือหนาลูบศีรษะนางแผ่วเบาเหมือนปลอบโยนเด็กน้อย “ข้ากลับมาแล้วหนิงอัน ไม่ต้องกลัว”

“พี่เว่ยชิง ฮึก ในวังน่ากลัวเหลือเกิน” หนิงอันสะอื้นไห้กับอกกว้าง ระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดออกมา “มู่หรงเจวี๋ย เขาฆ่าคนต่อหน้าเสด็จพี่ เขาข่มขู่ข้า เขาเหมือนปีศาจ”

เว่ยชิงขบกรามแน่นเมื่อได้ยินชื่อนั้น ดวงตาที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวด้วยความโกรธแค้น “ข้ารู้ ข้าได้ยินข่าวเรื่องในท้องพระโรงแล้ว ไอ้คนชั่วช้าสามานย์นั่น!”

เขาดันร่างนางออกเบาๆ เพื่อมองสบตานาง มือใหญ่ประคองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดให้อย่างเบามือ

“หนิงอัน ฟังข้านะ” น้ำเสียงของเว่ยชิงหนักแน่นจริงจัง “ตราบใดที่ข้าเว่ยชิงยังมีลมหายใจ ข้าจะไม่ยอมให้มันแตะต้องเจ้าและฝ่าบาทแม้แต่ปลายเล็บ กองทัพทิศอุดรสามแสนนายของข้าพร้อมจะบุกเข้าวังหลวงทุกเมื่อหากมันกล้ากระทำการอันมิชอบ”

“แต่อำนาจของเขาล้นฟ้า” หนิงอันเอ่ยเสียงสั่น “ขุนนางเกินครึ่งเป็นคนของเขา แม้แต่ทหารรักษาพระองค์ก็ยังฟังคำสั่งเขา ข้ากลัวว่าพี่เว่ยชิงจะ”

“ข้าไม่กลัวความตาย” เว่ยชิงตัดบท แววตามุ่งมั่น “สิ่งที่ข้ากลัวที่สุด คือการสูญเสียเจ้าไป”