ตอนที่2 องค์หญิง

หนิงอันพยายามกลั้นเสียงสะอื้น นางยกมือขึ้นปิดปากแน่น หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

ภาพในอดีตเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว เด็กหนุ่มหน้าตาเศร้าสร้อยที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ใต้ต้นท้อในวันที่มารดาของเขาจากไป เด็กหนุ่มผู้นั้นที่นางเคยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ เคยปลอบโยนเขาด้วยความไร้เดียงสา

‘พี่ชาย อย่าร้องไห้เลยนะ’

คำพูดนั้นช่างดูโง่เขลาเหลือเกินเมื่อเทียบกับความเป็นจริงในตอนนี้ เด็กหนุ่มผู้อ่อนแอคนนั้นตายไปแล้ว เหลือเพียงทรราชผู้กระหายเลือดที่ยืนอยู่กลางกองซากศพ

“องค์หญิง”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ตัวจนนางสะดุ้งสุดตัว หนิงอันหันขวับไปมองด้วยความตกใจ

มู่หรงเจวี๋ยไม่รู้มายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใด เขาแหวกม่านไข่มุกเข้ามา ร่างสูงใหญ่บดบังแสงสว่างจนหมดสิ้น เงาทะมึนของเขาทาบทับลงบนร่างเล็กของนาง กลิ่นอายเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากตัวเขาผสมกับกลิ่นจางๆ ของเลือด

“ทะ ท่านราชครู” เสียงของนางสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ขาแข้งอ่อนแรงจนต้องถอยหลังไปชิดกำแพง

มู่หรงเจวี๋ยทอดตามองนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันลึกล้ำราวกับบ่อน้ำพันปีที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำเอาไว้ เขาไล่สายตาสำรวจใบหน้าหวานละมุนที่ซีดเผือดเพราะความกลัว ตั้งแต่ดวงตากวางที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตา จมูกรั้นโด่ง จนถึงริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่กำลังสั่นระริก

“ข้าไม่นึกเลยว่าองค์หญิงหนิงอันจะทรงโปรดปรานการเมือง ถึงขนาดแอบมาซุกซนหลังม่านเช่นนี้” มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความเอ็นดู

“ข้า.. ข้าเพียงแค่” หนิงอันพยายามหาเสียงของตัวเองให้เจอ “ข้าจะกลับตำหนักแล้ว”

นางทำท่าจะเบี่ยงตัวหนี แต่ฝ่ามือใหญ่ที่เย็นเฉียบกลับยื่นมาขวางทางไว้ มู่หรงเจวี๋ยดันมือกับกำแพง กักขังนางไว้ในวงแขนแกร่งโดยไม่แตะต้องตัวนางแม้แต่น้อย ทว่าแรงกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังถูกงูพิษรัดพัน

“จะรีบไปไหนเล่าพ่ะย่ะค่ะ?” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจรินรดหน้าผากนาง หนิงอันหลับตาปี๋ ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกเปียกฝน

“กลัวกระหม่อมหรือ?” น้ำเสียงของเขาแฝงความขบขันและ พึงพอใจ

“ท่าน... ท่านฆ่าคน” นางรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว

“คนผิดย่อมต้องถูกลงโทษ” มู่หรงเจวี๋ยตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมาเชยปลายคางมนของนางขึ้น บังคับให้นางสบตาเขา “โลกใบนี้มันโหดร้ายกว่าที่องค์หญิงคิด ผู้ที่อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่ง เหมือนดั่งพี่ชายของท่าน”

หนิงอันสะท้านเฮือกเมื่อเขาพาดพิงถึงฮ่องเต้ “อย่าว่าร้ายเสด็จพี่!”

“ว่าร้าย?” มู่หรงเจวี๋ยหัวเราะเบาๆ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ที่น่าขนลุก “กระหม่อมเพียงพูดความจริง ฝ่าบาททรงเปราะบางเกินกว่าจะแบกรับแผ่นดินนี้ไว้ได้ ต่างจากท่าน”

เขาใช้นิ้วโป้งไล้เบาๆ ที่พวงแก้มเนียนนุ่มของนาง สัมผัสของเขาแผ่วเบาแต่ทำให้ผิวหนังนางร้อนผ่าวและเย็นวาบไปพร้อมกัน

“ท่านงดงาม บริสุทธิ์ และน่าทะนุถนอม” เสียงของเขาพร่าลงเล็กน้อยราวกับคนละเมอ “ดวงตาคู่นี้ ยังคงเหมือนวันวานไม่เปลี่ยน”

หนิงอันตัวแข็งทื่อ นางจำสายตาแบบนี้ได้ มันไม่ใช่สายตาของขุนนางที่มองเชื้อพระวงศ์ แต่มันคือสายตาของนายพรานที่เจอเหยื่อที่ถูกใจ สายตาแห่งการ ‘หมายมาดและครอบครอง’

“ปล่อยข้า” นางร้องขอเสียงสั่น น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาจากหางตา

มู่หรงเจวี๋ยมองหยาดน้ำตานั้นด้วยความหลงใหล เขาไม่เช็ดมันให้ แต่กลับจ้องมองมันกลิ้งผ่านแก้มของนางอย่างเพลิดเพลิน

“กระหม่อมได้ยินว่า ช่วงนี้ท่านแม่ทัพทิศอุดรกลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว”

ชื่อของ ‘เว่ยชิง’ หลุดออกมาจากปากเขา ทำให้หัวใจของหนิงอันกระตุกวูบ นางเบิกตากว้างมองเขาด้วยความตระหนกยิ่งกว่าเดิม

“ท่าน... ท่านรู้”

“ไม่มีเรื่องใดในใต้หล้าที่กระหม่อมไม่รู้” มู่หรงเจวี๋ยตัดบท รอยยิ้มบนใบหน้าเขาจางหายไป เหลือเพียงความเย็นชาที่กัดกินกระดูก “โดยเฉพาะเรื่องของคนที่มีใจฝักใฝ่จะแย่งชิง ‘ของ’ ของข้า”

“ข้าไม่ใช่สิ่งของ!” หนิงอันโต้กลับโดยสัญชาตญาณ

มู่หรงเจวี๋ยหรี่ตามองนาง นัยน์ตาสีรัตติกาลลึกล้ำจนน่ากลัว เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากคางนาง แล้วถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว เปิดช่องว่างให้นางหายใจ แต่สายตานั้นยังคงพันธนาการนางไว้อย่างแน่นหนา

“วันนี้ทรงกลับไปพักผ่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงหนิงอัน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดแฝงนัยยะคุกคาม “แล้วอย่าลืมล้างหน้าล้างตา ลบภาพเลือดที่เห็นวันนี้ออกไปเสีย ให้เหลือไว้เพียงความจดจำที่ว่า อำนาจที่แท้จริง อยู่ในมือผู้ใด”

มู่หรงเจวี๋ยสะบัดชายแขนเสื้อ หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้หนิงอันยืนตัวสั่นพิงกำแพง ขาแข้งของนางหมดแรงจนทรุดฮวบลงกับพื้น

นางมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดของโถงทางเดิน ความหวาดกลัวเกาะกุมหัวใจจนเจ็บร้าว

นางรู้แล้วว่าเงาที่ทาบทับลงมาบนชีวิตของนางและพี่ชาย ไม่ใช่เพียงแค่เมฆฝนชั่วคราว แต่มันคือราตรีอันมืดมิดและยาวนาน ที่มีชื่อว่า มู่หรงเจวี๋ย

และสัญชาตญาณของนางกรีดร้องเตือนว่า เป้าหมายต่อไปที่เขากำลังจะตะปบกรงเล็บลงมา อาจไม่ใช่บัลลังก์มังกร แต่เป็น ตัวนางเอง