น้องซึม

ภูทัชชัยนัดแนะกับอาทิตย์มาวิ่งที่สวนสาธารณะ ตามแบบฉบับดื่มเหล้าทำลายสุขภาพแล้วก็ต้องกลับมาดูแลสุขภาพด้วย เสียดายที่ปกรณ์ไม่มาเพราะคนนั้นติดตรวจที่คลินิก

วิ่งมาถึงจุดเต้นแอโรบิค จุดนี้เป็นที่นิยมมากกว่าเส้นทางวิ่ง ดาราเซเลปมาเต้นทำคอนเท้นต์กันมากมาย

หนึ่งในนั้นคือผู้หญิงสวมใส่ชุดนักศึกษาที่เพิ่งไปนอนทำฟันมา เจอะเจอแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยืนมอง

ภูทัชชัยในชุดวิ่งสบายๆ เสือยืดสีดำกับกางเกงขาสั้น สวมใส่รองเท้าผ้าใบราคาแพง ถุงเท้าสูงขึ้นมาถึงครึ่งหน้าแข้ง อาทิตย์อยู่ในลักษณะไม่ต่างกัน ความหล่อสะดุดตาก็ด้วยที่ดึงความสนใจผู้คนไม่น้อย

"กูว่าเจอบ่อยแบบนี้ น้องเขาเป็นสต็อกเกอร์หรือเปล่า"

"บังเอิญมั้ง วันนี้ก็เจอตอนทำฟันไปแล้ว"

แถมตอนนั้นยังทำท่าหงอยเหงา เขาคิดว่าอาจจะเจ็บปากอยู่เลยช่วยดูแผลร้อนในให้ ปรากฏว่าก็ไม่มีแผลอะไร แถมยังมีแรงมาเต้นควงเอวจนผู้ชายรอบๆ ปรบมือเชียร์ เหตุการณ์คุ้นๆ คล้ายกับเมื่อคืนเป๊ะ

ยืนอยู่ไม่นานโดยไม่รู้ว่าคิ้วกระตุกไปกี่รอบ เขาตัดสินใจวิ่งไปต่อเพราะยังต้องเก็บเวลาในการวิ่งอีกเยอะ ส่วนคนนั้นก็วางเอาไว้ตรงนั้นนั่นแหละ

เต้นจนเหงื่อออกเต็มใบหน้า รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยก็ก้มหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย เดินออกมาซื้อน้ำเย็นๆ ดื่มให้ชื่นใจ มองดูนาฬิกาข้อมือพบว่าหกโมงครึ่งแล้วจึงคิดว่ากลับดีกว่า

เดินออกมาตามริมฟุตบาท ข้ามถนนมารอรถโดยสารประจำทาง สายตาก็มองเห็นใครคุ้นตากำลังเดินอยู่ แยมสาวเท้าเดินไปหาอย่างรวดเร็ว ครั้นใกล้ถึงตัวก็วางมือบนบ่าเอ่ยเรียก

"ยัยสมายด์!"

สมายด์หันกลับมามองท่าทางตกใจ เห็นว่าเป็นแยมก็ดึงหูฟังออกจากหูยิ้มแย้มดีใจ

"เอ้า! ที่มอไม่เจอเลย มาเจอที่นี่เฉย"

"นั่นสิ นี่แกจะไปไหน"

"ไปเดินตลาดตรงโน้นมาค่า กำลังจะกลับคอนโด"

นิ้วโป้งชี้ไปยังทิศทางข้างหน้า ตลอดแนวยาวมีแต่ร้านค้า คอนโดที่ว่าอาจจะต้องเดินไปอีก

"เดี๋ยวพี่เดินไปส่งแล้วกัน"

"เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนอกหักเลยนะคะ"

เดาได้ตรงเป๊ะ สงสัยสีหน้าของเธอจะออกเพราะตอนนี้แยมกลับมารู้สึกห่อเหี่ยวหัวใจอีกแล้ว

"อืม อกหักนิดหน่อย"

"ไม่นิดแล้วมั้ง ซึมเลยพี่"

สองสาวเดินเคียงคู่กันไปบนริมฟุตบาท แยมอยู่ปีสาม สมายด์อยู่ปีสอง เป็นพี่น้องรหัสกันที่หลังๆ ไม่ได้เจอกันทุกวัน

"นิดเดียวจริงๆ ก็แค่ชอบเขา แต่เขาไม่ชอบ อาจเพราะเขาโตกว่ามากๆ ล่ะมั้ง"

"ชอบคนแก่นี่เอง"

"ก็ถูก"

"แล้วคิดยังไงไปชอบคนแก่ล่ะพี่"

"ไม่ได้คิดอะไรเลย เห็นเขาปุ๊บก็ชอบปั๊บ ความหล่อกระแทกหัวใจไง"

"หืม! พวกคนหล่อชอบทำตัวหยิ่ง คิดว่าตัวเองเท่ห์งี้ หยิ่งมากก็อย่าไปชอบเลย ผู้ชายเยอะแยะ"

"นั่นสิ! ผู้ชายก็เหมือนปลาหมอคางดำ เยอะแยะจนเลือกไม่ถูก ชอบผสมพันธุ์ แต่ไม่ค่อยมีประโยชน์ จะเก็บไปคิดแล้วกันนะ"

เดินมาถึงคอนโดสูงใจกลางเมือง แยมเงยหน้ามองความสูงเสียดฟ้าตาโต

"โห! พักที่นี่เหรอ หรูเว่อร์"

"ก็ผมเป็นลูกท่านประธานนี่ครับ" สมายด์แกล้งเก็กเสียงหล่อ ยกสองมือปาดเส้นผม แยมเชื่อนะเพราะของที่น้องใช้ล้วนแล้วแต่เป็นแบรนเนมด์ทั้งนั้น

"ถ้าอย่างนั้นเชิญลูกท่านประธานขึ้นห้องพักได้เลยค่ะ"

แยมเล่นด้วยผายมือเชื้อเชิญ

"แล้วได้เลื่อนขึ้นเป็นท่านประธานเมื่อไหร่ อย่าลืมรุ่นพี่คนนี้แล้วกันนะยะ"

"ไม่ลืมแน่นอน เดี๋ยวมายเปิดบริษัทการแสดงซ้อนบริษัทป๊าเลยดีไหม"

"ดี ชีวิตฉันคงต้องฝากไว้กับแกแล้วล่ะ"

"เนอะ! อย่าไปฝากไว้กับไอ้หล่อหน้าไหนเลย"

ทำได้แบบนั้นคงจะดี ถ้ายัยสมายด์เป็นผู้ชาย ไม่รอดจากมือยัยแยมแน่นอน

ก๊อกๆๆ กลับมาถึงคอนโดก็ไปเคาะห้องพักของลูกพีช เพื่อนแง้มประตูออกนิดเดียวแล้วโผล่มาแค่ครึ่งใบหน้า

"อยู่กับ.."

ลูกพีชพยักหน้ายิ้มๆ

"โอเคๆ ฉันแค่เอาขนมครกมาฝาก"

ยื่นถุงขนมครกให้ก็แลบลิ้นตามไป หมั่นไส้พวกมีคนอยู่ด้วยจริงๆ

อีกถุงเอาไปแขวนหน้าห้องน้ำส้มเพราะเคาะประตูแล้วไม่มีคนเปิด จากนั้นก็กลับมาอ่านหนังสือทำรายงาน มีเสียงแจ้งเตือนไอจีดังขึ้น แยมละความสนใจหยิบมือถือมาดูชั่วขณะ เป็นหมอภูที่แชร์สตอรี่ไอจี เธอจึงรีบเปิดดูอย่างตื่นเต้น

เขาแชร์ภาพถ่ายที่ถ่ายติดรองเท้าผ้าใบสำหรับวิ่งและระยะทางวิ่งออกกำลังกาย

"ไปวิ่งที่ไหนนะ อยากรู้แต่ไม่รู้จะถามใครวุ้ย"

ถามเจ้าตัวไปก็คงเสียเวลา แยมดูเฉยๆ ทั้งที่ซ้อมกดหัวใจมาเนิ่นนาน หวังให้เขาแชร์ภาพหรือวีดีโอจะระรัวหัวใจให้เลย แต่พอถึงเวลานั้นจริงๆ ชื่อของเธอแค่ไปปรากฏในหน้าคนเข้ามาชมสตอรี่ไอจีเท่านั้น

อย่าว่าแต่เขาคนนั้นแชร์สตอรี่ไอจีเลย แยมก็แชร์รูปตอนใบหน้าเปียกปอนหลังจากเต้นเช่นกัน เธอถึงถูกลูกพีชกับน้ำส้มบ่นอยู่ในตอนนี้

"ทำไมไม่ชวน!" ลูกพีชว่า

"ชวนแล้วจะไปเหรอยะ ขนาดฉันเอาของกินไปฝากยังเปิดมาให้ชมแค่ครึ่งเดียว"

"ชวนก่อนสิ แก้ผ้าอยู่ฉันก็แต่งตัวไปได้"

"แล้วเป็นไง ดีไหม" น้ำส้มถาม ท่าทางสนใจไม่ต่างกัน

"ดีมาก ได้เหงื่อ ได้เจอดาราด้วย มีผู้ชายวิ่งถอดเสื้อด้วยนะ อาหารตาสุดๆ"

"อ้าว! พูดถึงอาหารตาคนอื่นแล้ว คุณหมอทำฟันไปไหนแล้วล่ะ"

แยมทำปากยื่นยู่

"ก็อยู่ที่คลินิกเขานั่นแหละ"

เฮ้อ! เธอฟุบหน้านอนไปกับกระเป๋าสะพายใบใหญ่บนโต๊ะ มองไปยังบรรยากาศหน้าตึกคณะนิเทศน์ศาสตร์ที่มีผู้คนเดินสวนกันไปมา ไม่นานภาพตรงหน้าก็มีหนุ่มวิศวะสามคนให้เห็น

ลูกพลับกับเก่งเดินมานั่งโต๊ะเดียวกับเธอและน้ำส้ม ส่วนโอมแยกไปนั่งกับลูกพีชเพราะสองคนนั้นมีเรื่องต้องใกล้ชิดพูดคุย

เก่งสบตากับแยมพร้อมรอยยิ้ม เธอเองก็ยิ้มตอบและเดาได้ว่าเขาน่าจะสื่อถึงเรื่องค่ำคืนนั้น แสดงว่าเก่งไม่ได้พูดให้ใครฟัง ถึงไม่มีใครมาถามเรื่องนี้กับเธอเลย ไม่พูดก็ดีแล้วล่ะ เหตุการณ์บนรถไม่ค่อยน่าเล่าให้ใครฟังอยู่แล้ว

ฟุบลงไปนอนกับกระเป๋าอีกครั้งแล้วทอดสายตามองไปไกลๆ แต่แล้วก็รู้สึกหิวขอแยกตัวกับเพื่อนเดินมาร้านขายขนมปังปิ้งที่อยู่ติดกับร้านกาแฟ

ระหว่างยืนรอก็มองไปยังตึกคณะแพทยศาสตร์ที่อยู่ไม่ห่างจากนี้ ด้านหน้าตึกมีรถเก๋งสีดำจอดอยู่สองคันต่อกัน คันหลังสุดป้ายทะเบียนดันเหมือนกับรถของ..หมอภูเลย