บทที่ 1.4

“อีกสองวันขอรับท่านฮายาบุสะ”

“ดี ส่งข่าวไปยังโนบุโยชิและโยโกยามะเพื่อเรียกตัวไรเดนทุกคนกลับหมู่บ้าน ทิ้งไว้แค่สายสืบเพื่อคอยจับตาดูมิยาโมโต้เท่านั้น”

“ขอรับ”

“ทาเครุ”

“ขอรับท่านฮายาบุสะ”

“ไปสืบดูว่านักสำรวจที่จะร่วมเดินทางไปครั้งนี้มีทั้งหมดกี่คน”

“ขอรับ”

ฮายาบุสะ อากิ ยืนจ้องมองไปยังท้องถนนด้วยใบหน้านิ่งเฉย เขาใคร่ครวญบางอย่างอยู่ในใจเงียบๆ ซึ่งในระหว่างนั้นคนของเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ไม่กล้าขยับตัว หรือเอ่ยถามอะไรออกมา

พวกเขาได้แต่ยืนอย่างนอบน้อมเพื่อรอฟังคำสั่ง กระทั่งผู้เป็นนายขยับตัวจึงกล้าขยับตาม

“กลับหมู่บ้าน”

หลังจากก้าวนำออกไปเขาก็เอ่ยออกมาเพียงประโยคสั้นๆ ซึ่งคนของเขาก็รับคำโดยดีพร้อมกับรีบเดินตามผู้เป็นนายออกไป

ไม่นานในร้านก็เงียบงันลงไปทิ้งเอาไว้เพียงความว่างเปล่าของตู้โชว์ ที่ครั้งหนึ่งเคยมีฝักดาบยาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของไรเดน

และจะมีเพียงไรเดนเท่านั้นที่รู้และเข้าใจความหมายของการประดับฝักดาบเอาไว้หน้าร้าน

“เมื่อครู่คุณพูดว่าอะไรนะคะ”

น้ำเสียงของรสสุคนธ์เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทำให้มิยาโมโต้ ทาเคชิอมยิ้ม เมื่อในที่สุดเขาก็สามารถดึงความสนใจของเธอเอาไว้ได้ ตั้งแต่ตอนหัวค่ำที่เขาไปรับรสสุคนธ์ออกมาทานอาหารเย็นหลังจากการประชุมจบลง

หญิงสาวแสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้อยากมากับเขา แต่เธอจำใจต้องออกมาเพราะขวัญชีวาคะยั้นคะยอ แต่กระนั้นการที่เธอมีท่าทีเฉยชาเวลาที่เขาชวนสนทนา กลับทำลายความมั่นใจในตัวเองของเขา มากกว่าท่าทีเหมือนโดนบังคับแต่แรก

“เรื่องอะไรหรือครับ”

“ก็เมื่อครู่คุณพูดถึงกลุ่มโจรที่มีหัวหน้าดวงตาสีเขียวชื่ออะไรนะคะ ไรเดนใช่ไหม”

“อ๋อ ใช่ครับ แต่ผมไม่เชื่อหรอกว่าพวกไรเดนจะมีอยู่จริง เพราะนี่มันสมัยไหนแล้ว ไม่ว่าจะซามูไร นินจา หรือไรเดน ต่างก็เป็นแค่นิยายก่อนนอนสำหรับผมเท่านั้นแหละครับ” มิยาโมโต้ยักไหล่ราวกับไม่แยแส

“แล้วพวกเขาเป็นใครหรือคะ”

“ไรเดนน่ะเหรอครับ อืม...เรื่องนี้คงต้องพูดกันยาวหน่อยครับ เพราะตั้งแต่เด็กผมก็ได้ยินเรื่องของพวกเขาแล้ว พวกเขาเหมือนกลุ่มคนเถื่อน กลุ่มโจรที่ลักพาตัวเด็กๆไปฝึกการต่อสู้แล้วก็นักฆ่า พวกเขารับจ้างฆ่าคนเพื่อความอยู่รอด คนพวกนี้ขอแค่มีเงินจ้าง พวกเขาก็ฆ่าได้ทั้งนั้นละครับ”

“แล้วกฎหมายใช้ไม่ได้กับไรเดนหรือคะ”

“โอย พวกเขาไม่รู้กฎหมายหรอกครับ แต่ถึงรู้พวกเขาก็คงไม่สนเพราะอย่างว่าแหละครับคนป่าพวกนั้นไม่รู้ว่าอ่านออกเขียนได้หรือเปล่า อย่าว่าแต่กฎหมายเลย ไม่รู้ว่าเคยก้าวออกมาจากป่าบ้างหรือเปล่า คงไม่รู้ว่าบ้านเมืองไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว”

“แต่คุณบอกเองว่าขอเพียงมีเงินจ้าง พวกเขาก็ฆ่าได้ทั้งนั้น แล้วแบบนี้พวกเขาไม่เคยถูกจับบ้างหรือคะ”

“เท่าที่ทราบยังไม่เคยนะครับ สงสัยเพราะโชคช่วย ได้ยินมาว่าพวกนี้เล่นคุณไสยมนต์ดำด้วย น่าจะใช้วิธีนี้หลบหนี”

“แล้วคุณคิดว่าพวกเขามีตัวตนจริงๆ ไหมคะ”

“น่าจะมีนะครับ แต่ก็คงจะเป็นสักร้อยๆ ปีก่อนโน้น เพราะอย่างที่บอกละครับว่าพวกซามูไร นินจาหรือไรเดนน่ะคงสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว ถึงจะมีก็คงเป็นรุ่นคุณตาที่ไม่มีแม้แต่แรงจะฆ่าไก่แล้วละครับ”

มิยาโมโต้เอ่ยกลั้วหัวเราะ โดยไม่ทันได้สังเกตดวงตาครุ่นคิดของรสสุคนธ์แม้แต่น้อย

“ไรเดน ...กลุ่มโจรที่มีหัวหน้าตาสีเขียว บังเอิญกระมัง” หญิงสาวขมวดคิ้วพึมพำกับตัวเอง

หลังจากกลับโรงแรมที่พักรสสุคนธ์ก็ยังคงครุ่นคิดกับสิ่งที่ได้ยินมา เรื่องราวของไรเดนติดอยู่ในใจของเธออย่างน่าประหลาด ความจริงแล้วหญิงสาวพยายามคิดเสียว่าเป็นเพราะดวงตาสีเขียวของชายหนุ่มผู้นั้น จึงทำให้ตัวเองพลอยคิดมากจนจับมารวมกัน