ครอบครัวสกุลจ้าวสายรอง

เด็กสาวยืนทำใจอยู่หน้าบ้านจนเสร็จก็เดินตรงเข้าไปภายในบ้านเพื่อนอนหลับพักผ่อนที่ห้องนอนของตนเองในทันที

แต่จ้าวโม่ก็ยังไม่ลืมที่จะค้นหายาทาแผลเพื่อนำไปทาตรงบาดแผลที่ปูดโนขึ้นตรงบริเวณท้ายทอยของตนเอง

ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนบนที่นอนแข็ง ๆ ไม่มีสัมผัสของความนุ่มนิ่มจนผล็อยหลับไปในที่สุด

เป็นเวลากว่าสองชั่วยามที่จ้าวโม่นั้นนอนหลับไป จนนางรู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงพูดคุยกันจากด้านนอกบ้านที่ดังเข้ามาภายในห้องนอน

นั่นจึงทำให้เด็กสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลืมสะลือเล็กน้อย เพราะเพิ่งจะตื่นนอนใหม่ ๆ ผ่านไปไม่นานจ้าวโม่ก็สามารถตื่นขึ้นมาได้อย่างเต็มตา

จากนั้นร่างผอมเล็กของเด็กสาวจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปยังจุดที่มีการสนทนากันอยู่ในทันที

และเมื่อจ้าวโม่เดินผ่านประตูหน้าบ้านออกมาก็พบว่าในตอนนี้เจ้าของเสียงที่กำลังพูดคุยกันอยู่ก็คือท่านตากับพวกท่านพ่อและพี่ชายทั้งสองของตนเองที่กำลังพูดคุยกันอยู่ที่ม้านั่งหน้าบ้านกันอยู่

“โม่เอ๋อร์วันนี้เจ้าไม่ได้ไปกับมารดาของเจ้าหรอกหรือ?”

จ้าวเหยียน เอ่ยถามบุตรสาวขึ้นทันที เมื่อเขามองเห็นร่างของอีกฝ่ายเดินออกมาจากภายในบ้าน

“ไปเจ้าค่ะ แต่ข้ากลับมาก่อนเพราะท่านแม่ให้กับมาบ้านก่อนเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่เอ่ยตอบคำถามของบิดาพร้อมทั้งมองสำรวจบิดาตรงหน้าไปด้วย จ้าวเหยียน หรือก็คือบิดาของจ้าวโม่ เขาเป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ไหล่กว้าง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ผิวสีขาวออกคล้ำเล็กน้อย

บิดาของนางนั้นถือได้ว่าเป็นบุรุษที่ดูดีเป็นอย่างมาก อายุของเขาในปีนี้คือ 47 ปี แต่ใบหน้าของอีกฝ่ายกลับยังคงอ่อนกว่าวัยจนจ้าวโม่ยังอดรู้สึกตกใจไม่ได้

“โม่เอ๋อร์เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ เหตุใดใบหน้าของเจ้าถึงได้ดูซีดเซียวเช่นนั้นกัน?”

ทางด้าน จ้าวเหว่ย ผู้เป็นตาของเด็กสาวเองเมื่อลอบสำรวจดูใบหน้าของหลานสาวที่ดูจะซีดเซียวจนน่าเป็นห่วงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอาการของหลาวสาวคนเล็กขึ้นมา

“ข้าเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยเจ้าค่ะท่านตา ได้แผลมาเล็กน้อยแต่รู้สึกปวดอยู่บ่อยครั้งเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่หันไปเอ่ยขึ้นกับชายชราที่อยู่ไม่ไกลจากตนเองมากนัก และยังคงมองสำรวจใบหน้าของผู้เป็นตาอีกด้วย

จ้าวเหว่ย หรือก็คือท่านตาของเด็กสาวนั้นมีรูปร่างผอม กว่าบิดาของนาง ผมที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวแซมดำเกือบจะทั้งหัว มีใบหน้าที่ดูแล้วเป็นคนที่ใจดี มักจะมีรอยยิ้มอบอุ่นที่ประดับอยู่บนใบหน้าอยู่ตลอดเวลา

ในปีนี้จ้าวเหว่ยนั้นอายุได้ 62 ปีแล้ว แต่ก็ยังถือว่าไม่แก่มากเท่าอายุ อาจจะเป็นเพราะว่าชายชรานั้นชื่นชอบออกกำลังกายอยู่ทุกวัน

จึงทำให้ร่างกายของเขานั้นแข็งแรงอยู่ตลอดนั่นเอง เมื่อร่างกายแข็งแรง ย่อมเป็นผลดีต่อสุขภาพของเจ้าตัว ไม่แปลกที่ชายชราจะยังดูดีอยู่เช่นนี้

“เจ้าว่าอย่างไรนะโม่เอ๋อร์ ไหนขอพี่ใหญ่ดูบาดแผลหน่อยสิ”

ยังไม่ทันที่ชายชราหรือว่าผู้เป็นบิดาของเด็กสาวจะทันได้เอ่ยถามอาการของนางต่อไป จู่ ๆ ร่างของ จ้าวจินฮ่าวพี่ชายคนโตของนางก็พุ่งเข้ามาหยุดลงตรงหน้าของนางพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ

“นั่นสิโม่เอ๋อร์ ให้พี่รองดูด้วย”

ตามมาด้วยร่างของพี่ชายคนรองอย่าง จ้าวหยาง ที่พุ่งตามหลังของพี่ชายคนโตของตนเองมาติด ๆ ก่อนจะเอ่ยสำทับคำพูดของพี่ชายของตน

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากเจ้าค่ะ เพียงแค่ล้มหัวฟาดเก้าอี้ไม้สลบไปเพียงเท่านั้น”

“อะไรนะ!!!”

คำตอบที่จ้าวโม่คิดว่าจะตอบให้พี่ชายทั้งสองของตนเองคลายความกังวลลงไปนั้นกลับยิ่งทำให้ชายหนุ่มทั้งสองมีสีหน้าแตกตื่นขึ้นจากเดิมเสียอย่างนั้น

แต่จ้าวโม่กลับไม่สามารถละสายตาจากใบหน้าของพี่ชายทั้งสองของตนเองได้

นั่นเป็นเพราะว่าพี่ชายทั้งสองของนางช่างมีใบหน้าที่ดูดีเสียจนเด็กสาวรู้สึกงุนงงว่านี่มันใช่เด็กหนุ่มชาวบ้านธรรมดาจริง ๆ อย่างนั้นหรือ

อย่าง จ้าวจินฮ่าว พี่ชายคนโตของนางนั้นเป็นชายหนุ่มอายุ 17 ปีที่มีรูปร่างสูงใหญ่บึกบึน ไหล่กว้างอกผายน่าพึ่งพิง มีใบหน้าที่คมคายหล่อเหลาดุจรูปสลัก

ผิวสีขาวออกแทนเล็กน้อยยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์สมชายชาตรี ยิ่งใครได้จ้องมองดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ดูอบอุ่นของชายหนุ่มแล้วคงยากที่จะถอนตัวได้

ส่วน จ้าวหยาง พี่ชายคนรองของนางเองก็ไม่แพ้กัน เขาเป็นชายหนุ่มอายุ 15 หนาว แต่กลับมีรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรี และมีดวงตาที่คมกริบดุจเหยี่ยว กล้ามเนื้อได้สัดส่วนยิ่งกว่านายแบบ

‘นี่มันครอบครัวชาวบ้านธรรมดาจริง ๆ ใช่หรือไม่’

จ้าวโม่ทำได้เพียงอุทานขึ้นภายในใจอย่างยากที่จะเชื่อได้หลังจากที่นางได้เห็นใบหน้าของทุกคนในครอบครัวตนเองหมดแล้ว

“โม่เอ๋อร์! ทำไมเจ้าถึงได้ยืนนิ่งแล้วเอาแต่จ้องมองพวกพี่เช่นนี้กันเล่า”

เมื่อจ้าวจินฮ่าวเห็นว่าน้องสาวของตนไร้ท่าทางตอบสนองต่อคำพูดเมื่อสักครู่นี้ของตนเองก็อดไม่ได้จนต้องเอ่ยเรียกอีกฝ่ายและเอ่ยถามน้องสาวตรงหน้าขึ้นมา

“อะ...อ้อ! นั่นก็เป็นเพราะว่าข้าเพิ่งจะสังเกตว่าพวกท่านทำไมช่างดูหล่อเหลาเช่นนี้กันได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ แฮะ ๆ”

จ้าวโม่ที่ได้สติกลับมาไม่รู้จะเอ่ยตอบพี่ชายทั้งสองคนว่าอย่างไรดี นางจึงได้เผลอตัวเอ่ยถึงสิ่งที่ตนเองกำลังคิดอยู่ภายในหัวออกไปให้กับทุกคนได้ฟัง

“อุบส์!”

ทำให้ชายชรากับจ้าวเหยียนถึงกับหลุดเสียงหัวเราะออกมาในทันทีด้วยความขบขันกับสิ่งที่เด็กสาวเอ่ยตอบออกมาอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย

ผิดกับพี่ชายทั้งสองของเด็กสาวที่หลังจากถูกน้องสาวของตนเองเอ่ยชมตรง ๆ ก็ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดด้วยความเขินอายขึ้นมาในทันทีจนพวกเขาทั้งสองรู้สึกทำตัวไม่ถูก

“จะ...เจ้านี่นะเฮ้อ...”

จ้าวจินฮ่าวที่รู้สึกหมดคำจะเอ่ยกับน้องสาวคนเล็กของตนเอง เขาจึงทำได้เพียงเอ่ยขึ้นมาสั้น ๆ ก่อนจะถอนหายใจตามด้วยความเหนื่อยใจกับท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปของเด็กสาวตรงหน้า

ด้านจ้าวหยางเองก็ทำเพียงยืนเงียบอย่างไร้คำจะเอ่ยเช่นเดียวกัน แต่ชายหนุ่มเองก็กำลังขบคิดถึงท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปของน้องสาวของตนเองอยู่เงียบ ๆ ภายในใจด้วยความสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นเช่นเดียวกัน

“เอาละ ๆ นี่ก็เริ่มจะเย็นแล้วพวกเจ้าทั้งสองก็ควรจะรีบไปรับมารดาของเจ้ากลับบ้านได้แล้ว ส่วนจ้าวโม่เอ๋อร์ตามตาไปที่ห้องประเดี๋ยวตาจะดูบาดแผลให้”

ในที่สุดจ้าวเหว่ยผู้เป็นตาของสามพี่น้องก็ต้องเป็นคนเอ่ยตัดบทและเอ่ยบอกให้สามพี่น้องแยกย้ายกันไปทำตามที่ตนเองเอ่ยบอกขึ้นมาแทน

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

สามพี่น้องบ้านจ้าวเอ่ยรับคำของผู้เป็นตาอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นทั้งสามคนจึงได้แยกย้ายกันไปตามที่ได้รับคำมาอย่างรวดเร็ว

ทิ้งไว้เพียงจ้าวเหยียนที่กำลังยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังของบุตรสาวคนเล็กที่กำลังเดินตามหลังพ่อตาของตนเองเข้าไปที่ห้องอย่างใช้ความคิดเพียงเท่านั้น

เมื่อจ้าวโม่กับชายชราเดินเข้ามาภายในห้องของเขาแล้วสิ่งแรกที่จ้าวเหว่ยเอ่ยถามเด็กสาวก็คือ

“วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่โม่เอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงล้มหัวฟาดจนหมดสติไปได้กัน อย่าปิดบังตานะ”

“เอ่อ...คือว่าท่านตาเจ้าคะ พวกเราแยกบ้านออกมาอยู่กันเองได้หรือไม่เจ้าคะ?”

แทนที่จ้าวโม่จะเอ่ยตอบคำถามของชายชรา แต่นางกลับเอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นมาเพื่อหยั่งเชิงดูว่าท่านตาของนางนั้นรักนางมากจนสามารถตัดสินใจแยกบ้านได้หรือไม่

ถ้าอีกฝ่ายตอบว่าได้นางก็จะเอ่ยเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง แต่ถ้าคำตอบคือไม่ได้ นางก็คงจะต้องคิดหาทางอื่นแทนเสีย

==========================================================================================

อิจฉายัยน้องที่มีผู้ชายในบ้านหน้าตาดีกันทุกคน อาหารตาไม่ไหวอิอิ