ความจริงที่ไม่เคยรู้

“เพราะอะไรเช่นนั้นรึ? อะไรที่ทำให้เจ้าต้องการจะแยกบ้านกับบ้านใหญ่กันพอจะเอ่ยบอกกับตาได้หรือไม่”

จ้าวเหว่ยเอ่ยถามถึงเหตุผลจากหลานสาวอีกครั้ง เพราะการที่เขาจะสามารถตัดสินใจในเรื่องสำคัญเช่นนี้ได้ย่อมต้องมีเหตุผลรองรับที่หนักแน่นพอ

ไม่เช่นนั้นเรื่องการแยกบ้านก็จะยุ่งยากขึ้นและไม่สามารถทำมันได้อย่างง่ายดายเช่นที่หลานสาวของเขาเอ่ยขึ้นมาเมื่อสักครู่นี้นั่นเอง

“เฮ้อ...ความจริงแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้น ข้ากับท่านแม่จะถูกพวกป้าสะใภ้และลูก ๆ ของพวกเขาคอยรังแก เอาเปรียบ พูดจาถากถาง จิกหัวใช้ราวกับเป็นทาสมาโดยตลอดเจ้าค่ะ”

“ทุกวันหลังจากที่พวกท่านพากันออกจากบ้านไปแล้ว ข้ากับท่านแม่ก็ต้องไปทำงานบ้านให้กับบ้านใหญ่อยู่ทุกวัน ไม่ใช่ไปรับจ้างข้างนอกเหมือนที่ท่านแม่เอ่ยบอกกับพวกท่านหรอก”

“ในแต่ละวันพวกป้าสะใภ้กับลูก ๆ ของนางจะชอบด่าทอ ทุบตีข้ากับท่านแม่เพื่อระบายโทสะของพวกนางอยู่ทุกครั้ง”

“แต่พวกข้าก็อดทนไม่เอ่ยบอกเรื่องนี้กับท่านตาและท่านพ่อรวมไปถึงพี่ชายทั้งสอง นั่นเป็นเพราะว่าพวกป้าสะใภ้ขู่พวกข้าเอาไว้ว่าถ้านำเรื่องนี้ไปบอกกับพวกท่านแล้ว”

“พวกนางจะใส่ไฟพวกท่านตาใหญ่กับท่านลุงทั้งสองให้ไล่พวกเราออกจากสกุลให้หมดเจ้าค่ะ”

“ดังนั้นข้ากับท่านแม่จึงอดทนถูกพวกนางโขกสับ จิกหัวใช้อยู่ทุกวัน แต่ในวันนี้ลูก ๆ ของท่านป้าสะใภ้ทั้งสองนั้นได้เข้ามารังแกข้า ก่อนจะผลักข้าจนล้มหัวฟาดเก้าอี้ไม้หมดสติไป”

“ความจริงแล้วในตอนนั้นข้าได้หมดลมหายใจไปแล้วเจ้าค่ะ...”

“ว่าอย่างไรนะ!”

จ้าวเหว่ยถึงกับผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตกใจหลังจากที่ได้ยินคำบอกเล่าที่เอ่ยถึงว่านางได้หมดลมหายใจไปแล้ว พร้อมกับอุทานออกมาเสียงหลง

“ข้าหมดลมหายใจไปหลังจากที่ท้ายทอยของข้าฟาดลงไปบนขอบไม้แล้วเจ้าค่ะ แต่ยังดีที่ท่านเทพนั้นสงสารชีวิตที่ผ่านมาของข้า ท่านเทพจึงได้ส่งข้ากลับมาอีกครั้ง”

“ท่านยังได้พาข้าไปเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมายจากในสถานที่ไหนก็ไม่ทราบได้ แต่ในตอนนี้ข้าไม่ใช่จ้าวโม่คนเก่าที่อ่อนแออีกต่อไปแล้วนะเจ้าคะท่านตา”

“ที่ข้าเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมากับท่านตาก็เพราะว่าข้าไม่อยากจะมีจุดจบเช่นนั้นอีกครั้ง ข้าจึงคิดว่าพวกเราควรจะแยกบ้านออกมาและใช้ชีวิตกันตามประสาพวกเราดีกว่าหรือไม่”

“ข้าในตอนนี้ได้รับความรู้จากท่านเทพมามากมายข้าสามารถหาเลี้ยงพวกท่านให้มีชีวิตที่ดีขึ้นได้ในอนาคตข้างหน้านี้ได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่เอ่ยทั้งเรื่องจริงและเรื่องที่แต่งขึ้นปะปนกันไปให้กับชายชราตรงหน้าที่กำลังตั้งใจในสิ่งที่นางกำลังเอ่ยอยู่ด้วยใบหน้าที่จริงจังเป็นอย่างมาก

หลังจากที่เด็กสาวเอ่ยจบลงสีหน้าของจ้าวเหว่ยก็ดูเคร่งเครียดขึ้นมาในทันทีอย่างใช้ความคิดอยู่ภายในใจ

ซึ่งจ้าวโม่เองก็รับรู้ได้ว่าในตอนนี้ท่านตาของตนนั้นกำลังต้องการเวลาในการตัดสินใจ

ดังนั้นหลังจากที่เห็นว่าชายชราเงียบเสียงลงไปนางจึงได้ผุดลุกขึ้นยืนเพื่อจะออกไปจากห้องของอีกฝ่าย เพื่อให้ชายชราได้มีเวลาส่วนตัว แต่คำพูดต่อมาของชายชราก็ทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กสาวก็เผยรอยยิ้มดีใจออกมาในที่สุด

“เดี๋ยวเย็นนี้ตาจะพูดคุยเรื่องนี้กับทุกคนในบ้านดูก็แล้วกันนะ พวกเราจะได้ปรึกษาหาทางออกของเรื่องนี้กัน”

“จริงหรือเจ้าคะ! ท่านตาน่ารักที่สุดเลย”

จ้าวโม่เอ่ยขึ้นด้วยความดีใจก่อนจะกระโดดเข้าไปสวมกอดผู้เป็นตาด้วยความรักใคร่

ถึงแม้ว่าดวงวิญญาณในร่างตอนนี้จะไม่ใช่จ้าวโม่คนเดิม แต่นางก็สามารถเอ่ยได้เต็มปากว่าครอบครัวจ้าวในตอนนี้เป็นครอบครัวของนางแล้วเช่นกัน

“ฮ่า ฮ่า นี่นอกจากท่านเทพจะให้เจ้ากลับมาแล้วท่านยังทำให้เจ้าเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้เชียวรึโม่เอ๋อร์”

ชายชราเอ่ยหยอกเหย้าหลานสาวด้วยความรักเอ็นดูกับท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปอย่างมีความสุข โดยไม่ได้รู้เลยว่าบทสนทนาของพวกเขาทั้งสองเมื่อครู่นี้

ยังมีอีกสามชีวิตด้านนอกห้องที่ได้ยินมันอย่างชัดเจนเช่นเดียวกัน และทั้งสามคนก็ได้พากันกลับออกไปนั่งตรงบริเวณหน้าบ้านเพื่อพูดคุยกันอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกในชีวิต

หลังจากที่จ้าวโม่พูดคุยและทำแผลกับผู้เป็นตาเสร็จเรียบร้อยเด็กสาวจึงเดินออกไปนอกบ้าน เพื่อสำรวจห้องครัวของบ้านว่าในตอนนี้มีสิ่งใดที่พอจะนำมาทำเป็นอาหารได้บ้าง

“โม่เอ๋อร์นั่นเจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่เช่นนั้นรึ?”

ในขณะที่จ้าวโม่กำลังมองสำรวจข้าวของในห้องครัวอยู่นั้น เสียงของจ้าวจินฮ่าวก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเด็กสาวขึ้นมา

ทำให้เด็กสาวถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจกับการปรากฏตัวของพี่ชายคนโตที่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเช่นนี้

“โถ่ว...พี่ใหญ่ท่านกำลังคิดฆ่าน้องสาวของตัวเองทางอ้อมอยู่ใช่หรือไม่กันเจ้าคะ?”

จ้าวโม่เอ่ยต่อว่าพี่ชายคนโตของตนเอง หลังจากหันกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายที่กำลังยืนกลั้นขำจนตัวโยกอยู่ไม่ไกล

“นี่เจ้ากลายเป็นคนตกใจง่ายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันโม่เอ๋อร์”

จ้าวจินฮ่าวเอ่ยขึ้นกับน้องสาวคนเล็ก พร้อมทั้งพยายามกลั้นขำเอาไว้อย่างยากลำบาก

“ชิ! ข้าไม่คุยกับท่านแล้วเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่เอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ที่พี่ชายของตนนั้นเอ่ยล้อเลียนไม่ยอมหยุด จากนั้นเด็กสาวก็เดินสะบัดหน้าหนีไปจากหน้าห้องครัวในทันที

ด้านจ้าวจินฮ่าวที่เห็นว่าน้องสาวคนเล็กของตนเองเดินงอนออกไปเสียแล้ว จึงรีบเดินตามไปเพื่อง้อจะอีกฝ่ายอย่างเร่งรีบเช่นเดียวกัน

ภาพสองพี่น้องที่กำลังตามง้อกันอยู่ตรงหน้าบ้านนั้นตกอยู่ในสายตาของสองสามีภรรยาที่ในตอนนี้กำลังช่วยกันจัดการกับสัตว์ป่าที่ล่ามาได้เพื่อเตรียมนำไปขายในตัวเมืองของวันพรุ่งนี้

จ้าวเหยียนกับนางฟานซื่อต่างก็ยิ้มกว้างตามลูก ๆ ของพวกเขาที่รักใคร่กลมเกลียวกันอย่างมีความสุข

เพราะถึงแม้ว่าครอบครัวของพวกเขาจะยากจนแต่ความรักของคนในครอบครัวนั้นมีมากมายจนไม่สามารถตีราคาได้

“ท่านแม่เจ้าคะ วันนี้มีสัตว์หรือว่าอะไรที่จะนำไปทำเป็นมื้อเย็นหรือเจ้าคะ”

จ้าวโม่วิ่งมาเอ่ยถามมารดาหลังจากที่ตบตีกับพี่ชายคนโตของตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“วันนี้บิดาของเจ้าล่าไก่ฟ้ามาได้หลายตัว แม่ว่าจะแบ่งไปทำมื้อเย็นสักหน่อย แล้วค่อยแบ่งไปให้ท่านตาใหญ่ของเจ้าที่บ้านด้วย”

นางฟานซื่อเอ่ยบอกกับบุตรสาว หลังจากเห็นว่าในวันนี้สามีของตนนั้นล่าไก่ฟ้ามาได้หลายตัว

“ทำไมต้องแบ่งให้คนบ้านนั้นด้วยละเจ้าคะ ข้าเกือบจะตะ...ข้าแค่คิดว่าทำไมเราจะต้องแบ่งไปให้บ้านใหญ่ทุกครั้ง ทั้งที่บ้านใหญ่ไม่เคยคิดถึงพวกเราเลยสักครั้ง”

จ้าวโม่ที่รู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไม่บ้านของนางจะต้องแบ่งอาหารดี ๆ ไปให้กับคนบ้านใหญ่ด้วยกัน ทั้งที่คนบ้านใหญ่นั้นไม่เคยมองว่าพวกนางเป็นคนในสกุลเดียวกันเลยแม้แต่น้อย

จนเด็กสาวเกือบจะเผลอตัวเอ่ยบอกว่าตนเองนั้นเกือบจะตายเพราะคนบ้านใหญ่ออกมาให้มารดาได้ยินเข้าเสียแล้ว ยังดีที่นางหยุดตัวเองเอาไว้ได้ทัน

“มันคือความกตัญญูที่เราต้องมีนะโม่เอ๋อร์ ลูกอย่าได้คิดเพ้อเจ้อเช่นนั้น”

นางฟานซื่อที่ได้ยินความคิดของบุตรสาวคนเล็กเช่นนั้น นางจึงรีบเอ่ยสอนเด็กสาวพร้อมทั้งดุอีกฝ่ายเล็กน้อย

“เจ้าค่ะท่านแม่ เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านแม่เลยเจ้าค่ะ”

หลังจากที่จ้าวโม่ถูกมารดาดุไปจึงเอ่ยตัดบทอีกฝ่าย ก่อนที่เด็กสาวจะหมุนตัวเดินออกไปอีกทางในทันที

ด้วยนางไม่ต้องการที่จะโต้เถียงสิ่งใดกับผู้เป็นมารดาให้อีกฝ่ายต้องกังวลใจ

แต่ใช่ว่าภายในใจของเด็กสาวจะยินยอมและยอมรับในคำพูดของผู้เป็นมารดา เพราะนิสัยของนางคือไม่ชอบให้ใครมารังแกหรือเอาเปรียบตนเองเช่นเดียวกัน

==========================================================================================

อยากบอกท่านแม่ว่าลุกขึ้นสู้บ้างก็ดีนะคะ สงสารน้องเลย