สกุลจ้าวบ้านใหญ่

ในตอนนี้จ้าวโม่กับท่านตาของนางก็ได้เดินทางมาถึงหน้าบ้านของคนสกุลจ้าวบ้านใหญ่แล้ว

“พี่ใหญ่ท่านอยู่หรือไม่?”

จ้าวเหว่ยเอ่ยเรียกพี่ชายของตนจากหน้าบ้านเพื่อดูว่าอีกฝ่ายได้อยู่ที่บ้านในวันนี้หรือไม่

“อ้าวท่านอามาหาท่านพ่อหรือขอรับ”

คนที่ออกมาจากตัวบ้านแล้วเอ่ยทักทายชายชรากลับเป็น จ้าวหัวหนาน บุตรชายคนโตของพี่ชายเขาแทน

“ใช่แล้วละ แล้วพ่อเจ้าละอาหนาน”

จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบหลานชายตรงหน้าไป ก่อนจะเอ่ยถามถึงบุคคลที่ตัวเขามีธุระจะพูดคุยด้วยในวันนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

“ท่านพ่ออยู่ด้านในบ้านขอรับ เดี๋ยวข้าจะเข้าไปเรียกให้”

จ้าวหัวหนานเอ่ยจบลงก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปภายในบ้านอย่างรวดเร็วเพื่อเรียกบิดาของตนให้กับชาชราอีกคนที่กำลังยืนรออยู่ที่หน้าบ้าน

“ท่านตาคิดว่าท่านตาใหญ่จะยอมให้พวกเราแยกบ้านกันไปอย่างง่ายดายหรือไม่เจ้าคะ?”

ในระหว่างที่สองตาหลานกำลังยืนรออีกฝ่ายอยู่นั้น จ้าวโม่ก็ได้เอ่ยถามคำถามที่ตนเองกำลังสงสัยขึ้นมา

“ตาก็ไม่รู้เช่นกัน แต่ถ้ามันไม่สามารถพูดคุยกันได้จริง ๆ ก็คงต้องเชิญหัวหน้าหมู่บ้านเข้ามาเป็นผู้ตัดสินให้แทน”

จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบหลานสาวไปตามความจริงที่เขากำลังขบคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงพวกเราก็คงจะต้องตัดขาดกับพวกเขาแล้วนะเจ้าคะ ท่านตาจะทำได้หรือไม่?”

จ้าวโม่ยังคงเอ่ยถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เมื่อทั้งสองฝ่ายนั้นไม่สามารถพูดคุยกันได้อย่างสันติแล้ว

“เพื่อพวกเจ้าแล้วตายอมทุกอย่างนั่นแหละนะ”

คำตอบจากชายชราทำให้เด็กสาวถึงกับยิ้มออกมาด้วยความสุขใจที่อย่างน้อยท่านตาของนางก็เข้มแข็งพอและเลือกที่จะเลือกพวกนางมากกว่าพี่ชายของตน

“ได้ยินอาหนานบอกว่าเจ้ามาหาข้าเช่นนั้นรึอาเหว่ย?”

น้ำเสียงแหบแห้งแต่ฟังดูดุดันดังขึ้นจากหน้าประตูบ้านตรงหน้า ทำให้สองตาหลานที่กำลังยืนจ้องตากันอย่างมีความสุขต้องหันกลับไปมองยังที่มาของเสียงในทันที

จ้าวโม่ในตอนนี้กำลังมองสำรวจชายชราอีกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายของท่านตาของตนเองอย่างพินิจ

จ้าวเห้อ เป็นชายชรา อายุ 65 ปี มีรูปร่างสูงบึกบึน ใบหน้าคล้ายกับท่านตาของนางอยู่ถึงสามส่วน แต่จ้าวเห้อนั้นจะดูสูงกว่าและน่ากลัวกว่าท่านตาของนางอยู่มาก

“ใช่แล้วพี่ใหญ่ ข้ามาหาท่านในวันนี้เพื่อต้องการพูดคุยเรื่องการขอแยกบ้านขอรับ”

จ้าวเหว่ยที่เห็นว่าพี่ชายของตนได้ออกมาพบแล้วจึงได้เอ่ยธุระที่ตนเองและหลานสาวมาหาอีกฝ่ายในวันนี้ขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องการที่จะเสียเวลาไปมากกว่านี้

“อะไรนะ! เจ้าบอกข้าว่าต้องการจะแยกบ้านกับบ้านใหญ่อย่างนั้นรึ?”

จ้าวเห้อที่ได้ยินคำพูดของน้องชายก็ถึงกับเอ่ยถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ขอรับ ข้าจะมาขอทำเรื่องแยกบ้าน พี่ใหญ่เห็นสมควรว่าอย่างไร?”

จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบกลับอย่างชัดถ้อยชัดคำทุกคำพูดของตนเอง เพื่อให้ผู้เป็นพี่ชายตรงหน้าของตนนั้นได้ยินมันอย่างชัดเจน

“เจ้าบ้าไปแล้วรึ! ถ้าพวกเจ้าแยกบ้านออกไปแล้วพวกเจ้าจะเอาชีวิตรอดกันได้อย่างนั้นหรือ อย่าเสียสติไปหน่อยเลยน้ำหน้าอย่างเจ้าจะไปมีปัญญาหาเลี้ยงทุกคนในบ้านได้อย่างไรกัน”

“ขนาดตัวของเจ้าเองในตอนนี้ก็ยังเป็นภาระของครอบครัวของเจ้าอยู่เลย เดี๋ยวก็ได้อดตายกันหมดบ้านพอดี”

คำพูดของจ้าวเห้อในตอนแรกนั้นฟังดูเหมือนจะเป็นห่วงผู้เป็นน้องชายของตนเอง แต่เมื่อจ้าวโม่ได้ยินประโยคต่อ ๆ ไปนางถึงกับรู้สึกหัวร้อนขึ้นมา

‘นี่มันใช่ความเป็นห่วงหรือว่าดูถูกกันแน่คะท่านตาใหญ่’

จ้าวโม่ถึงกับร้องอุทานขึ้นภายในใจอย่างรู้สึกสับสนและงุนงงกับความสัมพันธ์ของสองพี่น้องบ้านจ้าว

“ข้ากับทุกคนในบ้านได้หารือเรื่องนี้กันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องของบ้านข้าหรอกขอรับ เพราะข้ากับลูกหลานของข้าสามารถเอาชีวิตรอดต่อไปได้อย่างแน่นอน”

“เพราะทุกวันนี้พวกข้าก็ไม่เห็นว่าพวกพี่ใหญ่จะใส่ใจความเป็นอยู่ของบ้านรองอยู่แล้วมิใช่รึ?”

แต่ประโยคสวนกลับของจ้าวเหว่ยก็ทำเอาเด็กสาวแอบหน้าชาแทนชายชราอีกคนที่ในตอนนี้เหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเสียหน้าขึ้นมาแล้วเช่นเดียวกัน

“อาเหว่ย! นี่เจ้ากล้าต่อปากต่อคำกับข้าแล้วอย่างนั้นรึ?”

จ้าวเห้อเอ่ยตะคอกใส่หน้าของน้องชายเพียงคนเดียวด้วยน้ำเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ ทำให้พวกชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงเริ่มเดินออกมาดูว่าเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น

“ข้าไม่ได้เถียงพี่ใหญ่ ข้าเพียงแค่พูดบอกกับท่านไปตามความจริงขอรับ หากทำให้ท่านไม่พอใจข้าก็ขออภัยด้วย”

จ้าวเหว่ยเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เงียบเสียงไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิด

“มีเรื่องอะไรกันหรือเจ้าคะท่านพ่อ?”

แต่แล้วเสียงแหลมที่แสนคุ้นหูก็ดังขึ้นจากภายในบ้าน ก่อนจะตามมาด้วยร่างอวบอั๋นของนางหลิวซื่อ ลูกสะใภ้ใหญ่ของชายชราที่เดินออกมาจากภายในบ้าน

จากนั้นก็ตามมาด้วยนางหมี่ซื่อสะใภ้คนรองและบุตรชายทั้งสองของจ้าวเห้อตามลำดับ

“ก็เจ้าน้องโง่ของข้าอย่างไรเล่าที่ทำให้ข้ารู้สึกโมโหจนจะบ้าตายเช่นนี้”

จ้าวเห้อเอ่ยบอกกับลูกสะใภ้ใหญ่ของตนด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์จากคำพูดของน้องชายของเขา

“ท่านอาจ้าวเหว่ยทำสิ่งใดให้พ่อสามีของข้ารู้สึกโกรธเช่นนั้นหรือ?”

นางหลิวซื่อที่ได้ยินคำบอกเล่าของพ่อสามีก็รีบหันขวับไปมองที่ตัวต้นเหตุทั้งสองคนอย่างไม่พอใจ ก่อนที่ปากสีแดงสดของนางจะเอ่ยถามชายชราตรงหน้าด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะสุภาพเท่าที่ควรจะเป็น

“ข้าเพียงแค่มาพูดคุยเรื่องที่จะขอแยกบ้านกับพี่ชายของข้าเพียงเท่านั้น เป็นพี่ใหญ่เองต่างหากที่เกิดไม่พอใจขึ้นมา”

“อะไรนะ!!!”

เสียงร้องประสานด้วยความตกใจของคนสกุลจ้าวบ้านใหญ่ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน หลังจากที่ได้ยินคำพูดของจ้าวเหว่ย

“ท่านอาเหว่ย ท่านคิดดีแล้วหรือขอรับที่จะขอแยกบ้านออกไป”

เป็น จ้าวเผิง ลูกชายคนรองของจ้าวเห้อที่เอ่ยถามผู้เป็นอาของเขาด้วยน้ำเสียงห่วงใยต่ออีกฝ่าย

“ข้าคิดดีแล้ว วันนี้จึงได้มาเอ่ยเรื่องนี้กับพี่ใหญ่อย่างไรเล่า แล้วตกลงท่านจะยินยอมให้พวกเราแยกบ้านหรือไม่?”

จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบหลานชายคนรองจบก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับพี่ชายของตนเองอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยถามเอาคำตอบกับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง

“จะได้อย่างไรกันเจ้าคะ ถ้าพวกท่านแยกบ้านออกไปพวกเราก็ต้องมาวุ่นวายเรื่องแบ่งเงินทองและที่ดินกันจนวุ่นวายอีก ไหนจะใกล้ถึงช่วงเพาะปลูกแล้ว”

“ถ้าพวกท่านจะแยกบ้านในตอนนี้ข้าคิดว่าไม่สมควรนะเจ้าคะท่านอาจ้าวเหว่ย”

แต่คนที่เอ่ยตอบกลับมากับเป็นนางหลิวซื่อที่ทนเห็นทรัพย์สินที่ควรจะตกเป็นของครอบครัวนางต้องหายไปอยู่ในมือของตาแก่ที่ใกล้จะลงโลงตรงหน้าไม่ได้

นางจึงได้เสียมารยาทเอ่ยแทรกขึ้นมา เมื่อจ้าวโม่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับร้องอ๋อขึ้นภายในใจอย่างรู้ทันความคิดของหญิงวัยกลางคนในทันที

“ขออภัยที่เสียมารยาทเจ้าค่ะ แต่ข้าคิดว่าเรื่องการแบ่งสมบัติของสกุลจ้าวไม่น่าจะใช่เรื่องยุ่งยากอย่างที่ท่านป้าใหญ่เอ่ยมานะเจ้าคะ”

“ก็แค่แบ่งให้เท่าเทียมกันเพียงเท่านั้นเรื่องก็จบลงแล้ว หรือว่าไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”

จ้าวโม่ที่ทนเห็นผู้เป็นตาต้องถูกพูดจาดูแคลนจากหญิงวัยกลางคนน่าเลือดไม่ได้จึงตัดสินใจเอ่ยแทรกกลางในตอนที่ผู้ใหญ่กำลังพูดคุยกันอยู่ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นการเสียมารยาทก็ตาม

“หุบปาก! เจ้ามันเป็นแค่เด็กยังไม่หย่านม อย่ามาสอดปากเรื่องของผู้ใหญ่เขา เดี๋ยวคนอื่นเขาจะว่าเอาได้ว่าเจ้ามันเป็นเด็กมารดาไม่สั่งสอน”

นางหลิวซื่อที่รู้สึกร้อนตัวจากคำพูดของเด็กสาวเลยตะคอกเสียงด่าทอเด็กสาวด้วยคำพูดหยาบคาย และยังไม่วายเอ่ยพาดพิงถึงมารดาของนางว่าไม่สั่งสอนลูกสาวให้ดีอีกด้วย

“ถ้าเช่นนั้นท่านป้าใหญ่เองก็คงเป็นเช่นเดียวกับข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ? เพราะท่านเองก็เอ่ยแทรกพวกท่านตาขึ้นมาเช่นเดียวกัน!”

“!!!”

==========================================================================================

ลูกสาวปากแซ่บมาก ป้าสะใภ้แกจะสู้น้องได้หรอ?