หารือเรื่องแยกบ้าน

ในที่สุดตอนนี้ครอบครัวของจ้าวโม่ก็อยู่กันอย่างพร้อมหน้าในมื้ออาหารเย็นเสียที

เพราะหลังจากที่จัดการเรื่องต่าง ๆ มากมายกันเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลามื้อเย็นแล้ว ดังนั้นในเวลานี้ครอบครัวของจ้าวโม่จึงกำลังกินมื้อเย็นกันอย่างพร้อมหน้า

เมื่อจ้าวเหว่ยผู้อาวุโสที่สุดของบ้านเห็นว่าทุกคนในบ้านต่างก็กินข้าวเย็นกันเสร็จหมดแล้ว ชายชราจึงเริ่มต้นเอ่ยเปรยถึงเรื่องของการแยกบ้านขึ้นมาเพื่อไม่ให้เสียเวลา

“เอาละ ในเมื่อทุกคนทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้าเองก็มีเรื่องที่จะเอ่ยถามความคิดเห็นจากพวกเจ้าทุกคนหน่อย”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

สมาชิกทุกคนของบ้านจึงเอ่ยรับคำของชายชราขึ้น จากนั้นคนทั้งหมดจึงได้เดินตามหลังของจ้าวเหว่ยเข้าไปนั่งภายในบ้านอย่างสงบ

เมื่อชายชราเห็นว่าทุกคนได้นั่งลงประจำที่กันอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงได้เอ่ยถึงเรื่องที่ตนเองต้องการจะพูดขึ้นมา

“ข้าคิดว่าพวกเราควรจะแยกบ้านออกมาจากบ้านใหญ่เสียที พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไรกันบ้างก็เอ่ยออกมาเถิด”

“พวกข้าเห็นด้วยกับท่านพ่อขอรับ ไม่ว่าท่านพ่อตัดสินใจเช่นไรพวกข้าก็จะทำตามความต้องการของท่านพ่ออย่างดีขอรับ”

หลังจากจบคำพูดของชายชรา จ้าวเหยียนก็เป็นคนเอ่ยให้คำตอบแก่พ่อตาของตนเองขึ้นมาทันทีอย่างเห็นด้วย

โดยที่มีสมาชิกคนอื่น ๆ ที่พยักหน้ารับคำของจ้าวเหยียน สร้างความแปลกใจให้กับจ้าวเหว่ยและจ้าวโม่อยู่ไม่น้อย

“ทำไมพวกเจ้าจึงไม่คิดเอ่ยขัดข้าเลยเล่า”

ชายชราเองกลับเป็นฝ่ายที่เอ่ยถามทุกคนออกไปด้วยความสงสัยอย่างอดไม่ได้

“ข้ากับลูก ๆ ได้ยินเรื่องที่ท่านพ่อกับโม่เอ๋อร์พูดคุยกันเมื่อช่วงบ่ายแล้วขอรับ บอกตามตรงข้ากับลูกชายทั้งสองนั้นโมโหจนแทบจะพุ่งไปที่บ้านใหญ่เพื่อเอาเรื่องที่ได้ยินเสียตอนนั้นเลย”

“แต่เมื่อพวกข้าได้ยินว่าท่านพ่อเองก็ต้องการแยกบ้านออกมาแล้ว พวกข้าจึงไม่อยากสร้างเรื่องจนทำให้เรื่องการแยกบ้านต้องติดขัดขอรับ”

จ้าวเหยียนเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างไม่คิดจะปกปิดเรื่องที่พวกตนแอบได้ยินสิ่งที่พ่อตากับบุตรสาวพูดคุยกันเมื่อตอนบ่ายให้กับพ่อตาของตนฟัง

“เช่นนั้นก็ดี แล้วเจ้าเล่าฟานเอ๋อร์ เจ้าคิดเห็นเช่นไรเกี่ยวกับเรื่องนี้”

จ้าวเหว่ยเอ่ยกับลูกเขยจบก็หันไปยิงคำถามให้กับบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนที่ในตอนนี้กำลังนั่งกุมมือของตนเองแน่นอย่างรู้สึกผิด

“ข้าแล้วแต่ท่านพ่อเจ้าค่ะ ข้าไร้ความสามารถจนทำให้โม่เอ๋อร์เกือบจะเป็นอันตราย ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ อึก”

นางฟานซื่อเอ่ยกับบิดาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและพยายามอดกลั้นเสียงสะอื้นไห้ของตนเองเอาไว้อย่างเต็มที่

แต่ใบหน้าของนางในตอนนี้กลับเจิ่งนองไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกผิด เสียใจ กล่าวโทษตนเองที่ไม่สามารถปกป้องลูกสาวของตนเองให้ดี

“ท่านแม่อย่างร้องไห้สิเจ้าคะ ข้าไม่เป็นอะไรท่านแม่ได้ปกป้องข้าอย่างดีที่สุดแล้ว”

จ้าวโม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ของมารดารีบเอ่ยปลอบใจมารดาของตนเอง พร้อมกับส่งรอยยิ้มสดใสไปให้อีกฝ่ายเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองไม่เป็นอะไรจริง ๆ

“อึก โม่เอ๋อร์ ขอโทษด้วยนะลูกรักเป็นแม่เองที่อ่อนแอเกินไปจนทำให้เจ้าต้องพบเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนั้น”

นางฟานซื่อเอ่ยขอโทษบุตรสาวอันเป็นที่รักของนางด้วยความรู้สึกผิดที่เต็มอยู่ในอก

“ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง แล้วครั้งนี้ข้าจะไม่มีทางยอมให้คนพวกนั้นมารังแกท่านแม่ได้อีกต่อไปเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่โผล่เข้าสวมกอดมารดาของตนแน่น พร้อมกับเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายถึงความตั้งใจที่นางกำลังจะทำในอนาคตข้างหน้ากับผู้เป็นมารดา

“อื้ม ได้สิ”

จบคำตอบรับของนางฟานซื่อ ทุกคนภายในบ้านต่างก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างเบาใจที่ในที่สุดครอบครัวของพวกเขาก็กลับมาร่วมใจกันต่อสู้อีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปที่บ้านใหญ่เพื่อพูดคุยกับพี่ใหญ่เรื่องการแยกบ้านของเราก็แล้วกันนะ”

เมื่อจ้าวเหว่ยเห็นว่าเรื่องราวได้จบลงด้วยดีแล้วนั้น เขาจึงได้เอ่ยถึงข้อสรุปเรื่องการแยกบ้านให้กับทุกคนในบ้านได้รับรู้โดยทั่วกันเสีย

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถิด”

หลังจากเห็นว่าทุกคนเอ่ยตอบรับคำของตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้วชายชราจึงเอ่ยตัดบทให้ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนเสีย เพราะในตอนนี้ก็เลยเวลานอนมามากพอสมควรแล้ว

ดังนั้นทุกคนในบ้านรองสกุลจ้าวจึงพากันพยักหน้ารับคำแล้วต่างก็แยกย้ายกันกลับห้องนอนของตนเองในทันที

แต่ก่อนที่จ้าวโม่จะเดินกลับห้องนอนของนางไปนั้นนางได้เอ่ยทิ้งท้ายกับผู้เป็นตาเอาไว้ว่าในวันพรุ่งนี้นางจะไปเป็นเพื่อนเขาเพื่อพูดคุยเรื่องการแยกบ้านในครั้งนี้ด้วยนั่นเอง

“วันพรุ่งข้าจะไปกับท่านตาด้วยนะเจ้าคะ เพราะข้าคิดว่าท่านตาจะต้องถูกคนพวกนั้นรุมจนต้องให้ข้าช่วยอย่างแน่นอน”

“เดี๋ยวเถอะ! เจ้าตัวแสบนี่เห็นตาเป็นลูกไก่หรือย่างไรที่จะยอมอยู่เฉย ๆ ให้คนอื่นมาบีบเช่นนั้น”

ชายชราเอ่ยโต้แย้งคำพูดของหลานสาวตามแผ่นหลังเล็กบอบบางไปอย่างไม่ยอมรับในคำพูดของเด็กสาว

แต่บนใบหน้าของเขากลับปรากฏรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนขึ้นมาเสียอย่างนั้นก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าห้องนอนของตนเองเช่นเดียวกัน

เช้าวันรุ่งขึ้นจ้าวโม่ที่ตื่นมาตั้งแต่เช้าจึงได้เดินเข้าไปช่วยมารดาหุงหาอาหารเป็นวันแรก ถึงแม้ว่ามารดาของนางจะไม่ค่อยเห็นด้วยก็ตาม

“ท่านแม่วันนี้ท่านจะทำมื้อเช้าเป็นอะไรดีเจ้าคะ”

น้ำเสียงสดใสของเด็กสาวที่เอ่ยถามผู้เป็นมารดาอยู่ที่ครัวหลังบ้านทำให้สมาชิกอีกสี่คนที่เหลือที่ในตอนนี้กำลังนั่งรอมื้อเช้ากันอยู่ตรงหน้าบ้านต่างก็เผยรอยยิ้มเอ็นดูออกมา

“นางช่างเปลี่ยนไปไม่น้อย”

“ใช่แล้วขอรับท่านพ่อ”

จ้าวเหยียนเอ่ยสำทับคำพูดของพ่อตาที่เอ่ยถึงบุตรสาวของตนที่ตั้งแต่เมื่อวานมานางดูสดใส ร่าเริงขึ้นมากกว่าแต่ก่อนยิ่งนัก

“ข้าคิดว่าน้องเล็กคงจะมีความสุขมากนะขอรับ เพราะตั้งแต่นางเจ็ดหนาว ข้าก็ไม่เคยเห็นใบหน้าที่แสนน่ารักและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสดใสเช่นนี้อีกเลย”

จ้าวจินฮ่าวเอ่ยขึ้นอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของท่านตาและท่านพ่อของเขา

“ข้าก็คิดเช่นเดียวกันขอรับ”

แม้แต่จ้าวหยางเองก็ยังเอ่ยสำทับขึ้นมาอีกคน

“แล้ววันนี้ท่านพ่อจะให้พวกข้าไปด้วยหรือไม่ขอรับ?”

จ้าวเหยียนเอ่ยถามพ่อตาของเขาขึ้นหลังจากที่ทุกคนนั่งเงียบกันไปสักพัก

“ไม่ต้องหรอก พวกเจ้ายังต้องนำสัตว์ป่าพวกนั้นเข้าไปขายในตัวเมืองอยู่ เรื่องนี้ปล่อยให้ข้ากับโม่เอ๋อร์จัดการเองเถิด”

จ้าวเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้านิ่ง ๆ แต่เพียงแค่ชื่อของเด็กสาวก็ทำเอาสามพ่อลูกบ้านจ้าวถึงกับหลุดเสียงร้องขึ้นมาด้วยความงุนงง

“โม่เอ๋อร?/น้องเล็ก?”

“ใช่แล้ว นางจะไปกับข้าด้วย พวกเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไปข้าเชื่อว่าเรื่องนี้จะจบลงได้ด้วยดีอย่างแน่นอน ฮ่า ฮ่า”

ชายชราเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะอย่างขบขันกับท่าทางของบุรุษทั้งสามตรงหน้าเมื่อรู้ว่าหลานสาวของตนจะไปจัดการเรื่องนี้เป็นเพื่อนตนเองด้วย

“มื้อเช้ามาแล้วเจ้าค่ะ”

และบทสนทนาของคนทั้งสี่ก็จบลงเมื่อน้ำเสียงสดใสของจ้าวโม่ดังขึ้นจากทางด้านหลังที่เดินตรงมาหาพวกเขาพร้อมกับถามอาหารในมือเล็ก ๆ ของเด็กสาว

เพียงเท่านั้นพี่ชายทั้งสองของนางก็รีบลุกขึ้นไปช่วยน้องสาวถือถาดอาหารไปวางไว้ที่โต๊ะทานข้าวกันอย่างรวดเร็ว

ไม่นานหลังจากนั้นครอบครัวของจ้าวโม่ก็ลงมือทานมื้อเช้ากันอย่างเอร็ดอร่อย และแยกย้ายกันไปทำธุระของตนเองในเวลาต่อมา

==========================================================================================

ชอบความรักความรักที่่ครอบครัวน้องมีให้กันมาก ท่านตาคือmvpในตอนหน้าค่ะ