สวยที่ 61 คนแปลกหน้าที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคย

“สวยจังเลยนะคะ” ซูหร่วนซีพูดขึ้นในขณะสายตาทอดมองแสงยามเย็นเมื่อเธอนั่งลงบนม้านั่งริมแม่น้ำซงฮวาในเมืองโดยที่ชายหนุ่มด้านข้างเองก็กำลังมองแสงสีทองอันอบอุ่นที่กำลังทาบทอลงบนพื้นน้ำดุจเดียวกัน

สายลมเย็นพัดโชยมา ทำให้เส้นผมของทั้งเธอและเขาปลิวไสว คนทั้งสองไม่ได้สนทนากันเพียงแต่ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความงามที่กำลังตราตรึงพวกเขาอยู่เพียงเท่านั้น และในระหว่างนี้เองหูของทั้งคู่พลันได้ยินเสียงแว่วหวานของไวโอลินแผ่วเบาลอยมาตามสายลม

ซึ่งเพลงที่ศิลปินข้างทางกำลังบรรเลงอยู่นั้นนับได้ว่าเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในช่วงต้นของยุคนี้

“Canon in D”[1] เสียงทุ้มติดจะแหบพร่าเล็กน้อยของจ้าวหลงหยางพูดขึ้น การได้ฟังเสียงดนตรีที่ไพเราะในยามนี้จึงช่วยเพิ่มความงดงามให้กับภาพพระอาทิตย์ที่ค่อย ๆ ลาลับหายเข้าไปในแนวขอบฟ้า

โดยที่สายตาของทั้งสองคนต่างจับจ้องไปทางดวงตะวันด้วยรอยยิ้มบางเบา แสงสีทองอมส้มของท้องฟ้าสะท้อนผ่านดวงตาของชายหนุ่มหญิงสาวก่อนที่เธอและเขาจะหันมาสบตาและแย้มยิ้มให้แก่กัน

ในบางครั้งการมีใครสักคนนั่งอยู่เคียงข้างอย่างเงียบ ๆ ชมพระอาทิตย์ตกดินไปด้วยกันก