53.คนที่รู้เรื่องทุกอย่าง

 

เลโอถึงกับนั่งไม่ติดหลังจากได้รับรายงานว่าเบลล่าหายตัวไปกับอาเชอร์

เขารู้สึกราวกับว่าหัวใจมันกำลังรุ่มร้อนไปด้วยความเป็นห่วง

“ข้ามั่นใจในตัวอาเชอร์พอสมควรนะ…”

โคลด์กล่าวพร้อมทั้งยกแก้วนมขึ้นมาดื่ม ที่จริงเขาอยากจะดื่มเหล้าแต่ด้วยสุขภาพที่แย่ถึงขีดสุด จึงจำเป็นต้องดื่มนมแทน…

เลโอถอนหายใจ

“ข้าไม่ได้ห่วงเบล ข้าห่วงอาเชอร์ต่างหากป่านนี้นางคงจะแทงอาเชอร์จนพรุนไปแล้วล่ะมั้ง…”

โคลด์ที่ดื่มนมอยู่ถึงกับเกือบสำลัก…

“ตู้ม!!!”

เกิดเป็นควันสีฟ้าขึ้นท่วมห้อง!!

“ให้ตายเถอะเอซ เจ้าทำอะไร!!”

เลโอรีบตะโกนด่าเอซเพราะเขาถือขวดโพชั่นในมือ

“เปล่านะเฟ้ย!!!”

เอซรีบตอบปฏิเสธ ขวดโพชั่นก็อยู่ในมือของเขาดีๆ แล้วควันพวกนี้มันมาจากไหนกัน!!

หลังจากควันหายไป…ทุกคนก็ได้คำตอบ

เบลล่าเดินตรงไปที่ขวดเหล้าพร้อมทั้งยกขวดเหล้าขึ้นมาดื่มจนหมดขวด…หลังจากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องนี้ไปเพื่อไปนอนที่ห้องนอน

ส่วนสภาพของอาเชอร์ในตอนนี้…

ใบหน้าของเขาปูดบวมราวกับถูกผึ้งต่อยโดยเฉพาะตรงปาก ที่ท้องของเขามีรอยเลือดพร้อมกับมีดผลไม้ที่ปักอยู่…

โคลด์วางแก้วนมลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปช่วยอาเชอร์

ที่เลโอกล่าวมา ถูกต้องจริงๆ ด้วยสินะ…

“ข้าจะไม่ถามเจ้าถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เพราะคิดว่าเบลคงจะถามไปหมดแล้ว ข้าจะถามเจ้าเพียงแค่ว่าเหตุใดนางถึงทำร้ายเจ้าขนาดนี้…”

โคลด์ถามพร้อมกับหมุนมีดที่ปักท้องของอาเชอร์หนึ่งรอบ ก่อนจะดึงออกมาอย่างแรง

“ฉึก!!”

“อะ..โอ๊ย!! สาบานว่าท่านกำลังช่วยข้า!!”

อาเชอร์ยกมือขึ้นมาร่ายเวทย์รักษาให้ตัวเอง ทำให้ตอนนี้เขากลับมาเป็นปกติแล้ว จะมีก็เพียงเลือดที่เปรอะเปื้อนตามชุดเท่านั้น

จะให้เขาบอกกับบรรดาสามีนางยังไง…ว่าที่โดนนางตบหน้าขนาดนี้เพราะเขาจูบนาง…

หากบอกไป ชีวิตของเขาจะจบสิ้นลงภายในวันนี้อย่างแน่นอน

“เอาเป็นว่า ข้าไม่ใช่คนที่สร้างโรคระบาดพวกนี้ขึ้นมาก็แล้วกัน!”

เลโอถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่เขาจะชักดาบขึ้นมาจ่อคอของอาเชอร์

“ขะ..ข้าบอกไปแล้วว่าไม่ใช่ฝีมือข้ายังไงล่ะ!!”

“เจ้ารักนาง..เจ้ารักเบลใช่ไหมอาเชอร์?”

อาเชอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขามองเลโอที่กำลังโกรธด้วยความหวาดระแวง

“หากว่าเจ้าไม่ตอบข้า ถึงแม้ว่าเจ้าจะมีพลังรักษาอยู่ในมือคู่นั้นของเจ้า แต่เจ้าจะไม่สามารถร่ายเวทย์รักษาทันเพราะว่าข้าจะตัดคอเจ้าในดาบเดียว…”

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกไปด้วยกลิ่นอายสังหารของเลโอ มันทำให้ขนของอาเชอร์ลุกขึ้นไปทั่วทั้งร่าง

ให้ตาย!! เขากำลังกลัวชายตรงหน้า กลัวจนตัวเขากำลังสั่นเทา

“….ครับ!..ข้ารักนาง”

“ผลัวะ!!”

เอซต่อยหน้าอาเชอร์อย่างแรงจนเขาล้มลงกับพื้น

“ที่ข้าซัดหน้าเจ้าไม่ใช้เพราะหึงหวงเบล แต่เพราะว่าเจ้ามันคือเศษสวะที่แสนขี้ขลาด!!”

อาเชอร์ก้มหน้าลงกับพื้นเขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา…เขายกมือขึ้นมากุมหน้าเอาไว้

เลโอถอนหายใจ ก่อนจะนั่งลงเบื้องหน้าอาเชอร์

“เรื่องโจลี่ถึงเบลไม่รู้ แต่ข้ารู้…ข้าเป็นคนสั่งให้กิลข้อมูลปิดบังข่าวการตายของโจลี่ เพื่อไม่ให้เบลรู้ ที่ข้าทำไปไม่ได้ทำเพื่อเจ้า แต่ข้าทำเพื่อไม่ให้เบลต้องเจ็บปวดจากการถูกเจ้าหักหลัง อาเชอร์..เจ้าทำให้นางผิดหวังมาครั้งหนึ่งแล้ว ต่อจากนี้เจ้าควรจะอยู่เคียงข้างนาง เพื่อทดแทนความเจ็บปวดทั้งหมดที่นางได้รับในวันนี้”

อาเชอร์เงยหน้าขึ้นมองหน้าของเลโอ ก่อนที่เขาจะร้องไห้ออกมา…

ท่านแกรนด์ดยุคโอเว่นน่ากลัวอย่างที่ใครๆ ร่ำลือกันจริงๆ แต่ท่านก็อ่อนโยนมากทีเดียวเมื่อเป็นเรื่องของเบลล่า เขาคือคนที่มีเหตุผลพอสมควร สมแล้วที่เบลรักท่านแกรนด์ดยุคจนหมดหัวใจ

เขาคิดมาตลอดว่าการกระทำของเขามันแนบเนียนแต่ก็ยังไม่สามารถปกปิดชายผู้นี้ได้เลย

“เช่นนั้นเรื่องคนบงการเรื่องนี้ ท่านดยุคก็รู้อยู่แล้วงั้นหรือครับ”

เลโอไม่ตอบ เขาลุกขึ้นก่อนจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม

“ข้าไม่ได้มีความสามารถในการล่วงรู้อนาคตเช่นเดียวกับเจ้า ข้าเพียงแต่ล่วงรู้เหตุการณ์ในอดีตและปัจจุบันเท่านั้น…”

โคลด์มองที่เลโออย่างตกใจ ชายผู้นี้จะฉลาดเกินไปแล้ว….

“ในเมื่อท่านรู้แล้ว เหตุใดถึงไม่บอกข้า!!”

โคลด์กล่าวอย่างโมโหและเดือดดาล

“เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน คนที่เจ็บปวดมากที่สุดไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นเบล”

ใครกัน…ที่จะทำให้เบลเจ็บปวดขนาดนั้น!!

“เจ้าบอกนางไปแล้วงั้นหรืออาเชอร์?”

“ครับ ข้าบอกนางไปแล้วพร้อมกับพลังมองเห็นอนาคตที่หายไป”

อย่างน้อยอาเชอร์ก็ได้แสดงออกว่าเขารักเบลล่าแล้วสินะ เลโออดไม่ได้ที่จะชื่นชมหัวใจของอาเชอร์

“ก่อนอื่นมาทำให้โรคระบาดในเมืองนี้จบลงกันเถอะ พลังมองเห็นอนาคตของเจ้าหายไปแล้วแต่พลังรักษายังอยู่ใช่ไหม?”

“ครับ…พลังอย่างอื่นยังคงอยู่…”

……

เบลล่าหลับตาลงบนเตียง เปลือกตาของเธอมันหนักจนเธอแทบจะลืมตาขึ้นมาไม่ไหว เธอไม่รู้ว่ามันเป็นฤทธิ์ของเหล้าที่ดื่มไปหรือว่าเป็นเพราะเธอกำลังเหนื่อยล้าจริงๆ

อาเชอร์ไม่ใช่คนโกหกและเขาไม่เคยโกหก จากทุกอย่างที่เขาบอกกล่าวแก่เธอมันสอดคล้องและเชื่อมโยงกันราวกับว่ามันคือจิ๊กซอว์ที่มาต่อกัน

เมเบโล่ คือตระกลูของแม่มดที่มีประวัติมาอย่างยาวนาน แกรนด์ดัชเชสฮาเดียน่า คือผู้ก่อตั้งตระกูลเมเบโล่ขึ้นมาภายใต้ความรุ่งเรืองของราชอาณาจักรฟาทีเรียส

แกรนด์ดัชเชสฮาเดียน่าคือแม่มดที่ชั่วร้าย องค์จักรพรรดิฟาทีเรียสจึงคิดจะกำจัดเมเบโล่ให้สิ้นซาก เพราะพระองค์มองเห็นความหายนะที่จะเกิดจากตระกูลนี้ในอนาคต ทว่าความคิดนั้นถูกทำลายลงพร้อมกับความล่มสลายของราชวงศ์ฟาทีเรียส

ด้วยการร่วมมือกันระหว่างอาร์ชดยุควิลเลี่ยมและแกรนด์ดัชเชสเมเบโล่

แกรนด์ดัชเชสฮาเดียน่าได้ทำการสาปแช่งสายเลือดของฟาทีเรียสทั้งหมดให้มีอันเป็นไป แล้วจัดการสถาปนาอาร์ชดยุควิลเลี่ยมขึ้นมาเป็นองค์จักรพรรดิภายใต้สัญญาการแต่งงาน

องค์จักรพรรดิวิลเลี่ยมจะต้องส่งองค์หญิงหรือว่าองค์ชายมาแต่งงานกับเมเบโล่ เพื่อผูกสัมพันธ์สายเลือดให้แน่นแฟ้นพร้อมทั้งกล่าวคำสัตย์สาบานว่าจะไม่ทรยศหรือหักหลังกัน

วิหารหลวงเริ่มเสื่อมโทรม เพราะองค์จักรพรรดิต้องการเอาใจเมเบโล่ พวกเขาจึงไม่คิดสนับสนุนพวกนักบุญหรือว่านักบวช

พระคาดินันแอรีสได้ช่วยเหลือสายเลือดที่เหลือรอดเพียงคนเดียวของฟาทีเรียสเขานำเด็กหญิงผู้งดงามอาบน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์เป็นเวลาห้าปีถึงสามารถล้มล้างคำสาปสายเลือดที่ฝังเอาไว้ลึกจนถึงกระดูกได้

เด็กหญิงผู้งดงามเติบโตขึ้นที่วิหาร พระคาดินันบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เด็กหญิงฟัง พร้อมทั้งสอนให้ปล่อยวางกับเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดในอดีต และสอนการใช้เวทย์ทุกอย่าง

เด็กหญิงผู้งดงามกลายเป็นนักบุญหญิงที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา…

โศกนาฏกรรมที่น่าเศร้ามักเริ่มต้นขึ้นจากความรักที่ไร้เดียงสา สกาเล็ตผู้งดงามวัยสิบหกปีตกหลุมรักเทรย์เวอร์ ชนชั้นสูงที่ศัทราในพระเจ้า

เขาบริจาคเงินจำนวนมากให้กับวิหารเพื่อบูรณะซ่อมแซมส่วนต่างๆ คนทั้งสองตกหลุมรักกันอย่างมิอาจหักห้ามใจ

พระคาดินันมองไปที่คนทั้งสองด้วยความเจ็บปวด บางที่นี่อาจจะเป็นประสงค์ของพระเจ้า…

หัวใจของเทรย์เวอร์เต้นแรงทุกครั้งที่เขาเห็นหน้าของสกาเล็ต จนเขาเก็บเอาไปเพ้อฝัน

รุ่งเช้าเขารีบเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิทันที

“ลูกเพียงอยากแต่งงานกับสตรีที่ลูกรัก!!”

“อย่าโง่ไปหน่อยเลยเทรย์เวอร์!! เจ้าก็รู้ว่าเจ้ามีสัญญาหมั้นหมายกับเมเบโล่!!”

“ท่านพ่อได้โปรด ขอเพียงได้แต่งงานกับนาง ให้ลูกทำอะไรก็ยอม หรือท่านพ่อจะปลดลูกออกจากการเป็นองค์รัชทายาทลูกก็ยินยอมทั้งหมด….”

“เพี๊ยะ!!”

“อย่าได้กล่าวเช่นนี้อีก!! เจ้าก็รู้ดีว่าตระกูลเราขึ้นมาเป็นองค์จักรพรรดิได้ยังไง หากไม่มีเมเบโล่เจ้านั้นหรือจะได้สุขสบายเช่นนี้!!”

ความเจ็บปวดเกาะกินจิตใจของเทรย์เวอร์จนเขาล้มป่วยลง เขากำลังตรอมใจ…

เขากล่าวคำสัญญาเอาไว้กับสกาเล็ตแล้วว่าเขาจะไปแต่งงานกับเธอ…แล้วเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ หากว่าตอนนี้เขาไม่ใช่องค์รัชทายาทแต่เป็นเพียงอาร์ชดยุค อะไรๆ น่าจะง่ายดายกว่านี้!!

เขารักสกาเล็ตจริงๆ รักทุกอย่างที่เป็นเธอ รักไปทั้งหมดหัวใจ…

รุ่งเช้าเขาตื่นมาพร้อมกับเห็นใบหน้าของฮาเดียน่า สารภาพในใจว่าเขาหวาดกลัวเธอเป็นอย่างมาก….สตรีผู้นี้เป็นอมตะและไม่มีวันแก่เฒ่า

เขาเห็นเธองดงามเช่นนี้ตั้งแต่เขายังเด็กจนถึงตอนนี้ ใบหน้าของเธอก็ยังคงเป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง นี่สินะความสามารถของแม่มด!!

“ข้าได้ยินมาว่าท่านไม่อยากแต่งงานกับข้า?”

“ใช่ เพราะข้ามีคนที่รักอยู่แล้ว!”

ใบหน้าที่งดงามของฮาเดียน่ายกยิ้ม

“ข้าดีใจที่ท่านบอกกล่าวกับข้าอย่างตรงไปตรงมา ดียิ่งนักที่เราสามารถเปิดอกคุยกันได้ สัญญายังคงเป็นสัญญาในเมื่อท่านมิอาจทำตามสัญญาได้ ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนอย่างอื่น”

“แกรนด์ดัชเชสกล่าวมาได้เลย”

“ท่านจะต้องรับลูกสาวของข้ามาเลี้ยงเป็นองค์หญิง อีกทั้งท่านจะไม่สามารถแต่งตั้งลูกของท่านกับสตรีผู้นั้นเป็นองค์ชายหรือว่าองค์หญิง ท่านจะต้องร่วมหลับนอนกับข้า จนกว่าจะสร้างทายาทให้กับตระกูลของข้า เมเบโล่ต้องการความมั่นคง…อีกทั้งสตรีผู้นั้นจะไม่สามารถเข้ามาอยู่ในพระราชวังได้…”

นี่มันข้อเสนอบ้าบออะไรกัน เห็นแก่ตัวสิ้นดี!!

“หากว่าท่านคิดว่าข้าเห็นแก่ตัว ท่านก็แต่งงานอยู่กินกับข้าซะก็สิ้นเรื่อง…”

เทรย์เวอร์ถึงกับพูดไม่ออก เขาจึงจำยอมตอบรับข้อเสนอที่แสนเจ็บปวดพวกนั้น