58.นี่คือทางที่ดีที่สุดแล้ว

“ขอเชิญอัศวินทั้งสองเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้เลยครับ”

อาเชอร์กล่าวพร้อมทั้งส่งยิ้มให้กับอัศวินทั้งสอง พวกเขามองหน้ากันพร้อมกับอึกอัก

แกรนด์ดัชเชสเมเบโล่หลับตาลง เธอไม่มีทางยอมเสียลูกชายไปง่ายๆ แน่นอน และเธอก็ได้ส่งคนไปเชิญผู้ที่จะมาขัดขวางเรื่องราวพวกนี้

“ข้าได้ยินว่าลูกสะใภ้ของข้าถูกใส่ร้าย ”

ทุกคนในห้องรีบลุกขึ้นยืนเมื่ออดีตองค์จักรพรรดิเดินเข้ามา วัลโด้หลับตาลงอย่างเจ็บปวด สุดท้าย…คนที่คอยช่วยเหลือเมเบโล่มาตลอดก็คือท่านพ่อสินะ!!

“เอาล่ะๆ ไม่ต้องมากพิธี เจ้าทั้งสองคนใช่ไหมที่เป็นผู้ปลุกปั่นให้เกิดความแตกแยกในชนชั้นสูง ทหารนำพวกมันทั้งสองคนไปประหาร โดยการแขวนคอ!!”

“ไม่ใช่นะครับ!!! พวกเราถูกว่าจ้างมา ได้โปรด ดยุคแบรฮาร์ทเป็นคนว่าจ้างพวกเรา!!!”

“ยังจะกล้าใส่ร้ายดยุคเมเบโล่อีกงั้นเรอะ!! ทหารยังไม่รีบพาพวกมันออกไปให้พ้นจากสายตาของข้าอีก!!”

เบลล่าหลับตาลง วันนี้จะชนะก็เรียกได้ไม่เต็มปาก แต่ก็ถือว่าคิร่าได้เกียรติและชื่อเสียงของเธอคืนมา ส่วนดยุคแบรฮาร์ทชนชั้นสูงคนอื่นต่างรู้ดีว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น และใครคือคนที่ถูกและผิด

อย่างน้อยที่สุดธุรกิจของเมเบโล่อาจจะเงียบไปสักพัก

เบลล่าหมุนตัวก่อนจะเดินไปหาคิร่า

“ดัชเชสเมบิล ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า เป็นการส่วนตัว”

เบลล่ากำมือแน่น เธอหันหน้าไปหาอดีตองค์จักรพรรดิพร้อมทั้งปั้นยิ้มที่งดงามขึ้นมา

“เชิญ เพคะ ”

ตอนนี้เราอยู่ที่พระราชวังซีรอน เป็นที่ประทับของอดีตองค์จักรพรรดิเทรย์เวอร์..

“ยิ่งเจ้าเติบโตขึ้นมาใบหน้าของเจ้าก็ยิ่งเหมือนแม่ ”

“ไม่หรอกค่ะ มีแต่คนกล่าวว่าข้าคล้ายท่านพ่อ”

เทรย์เวอร์ยกยิ้มจางๆ

“เจ้าเฉลียวฉลาด มองดูเจ้าทุกครั้งราวกับว่าข้าเห็นตัวเองในอดีต”

“พระองค์เรียกหม่อมฉันมาเพราะมีเรื่องจะคุยไม่ใช่หรือเพคะ ท่านควรจะเข้าเรื่อง สักที”

“ข้ามีลูกอีกคน ที่ชาตินี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอหน้ารึเปล่า ข้ายังไม่แก่เลยแต่ที่ข้ารีบยกบัลลังก์ให้วัลโด้เพราะข้ามิได้อยากขึ้นครองราชย์ตั้งแต่แรก ข้าอยากอยู่กับสตรีที่ข้ารักและลูกที่เป็นดุจแก้วตาดวงใจ ”

เธอไม่รู้ว่าอดีตองค์จักรพรรดิมาบอกเธอเรื่องนี้ทำไมกัน!!

“ข้ารู้ ว่าเจ้ารู้ว่าข้าพูดถึงเรื่องอะไร ”

เบลล่าถอนหายใจ

“ขออภัยด้วยเพคะ ที่ข้าไม่เข้าใจว่าพระองค์พูดถึงเรื่องอะไร แต่ข้ามีความสุขและพอใจในฐานะดัชเชสเมบิลมากๆตอนนี้ข้าก็มีความสุขดีไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเลื่อนฐานะและเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง ขอบคุณเพคะที่เรียกข้ามาในวันนี้ น้ำชาของพระองค์รสเลิศมากทีเดียว ”

เบลล่ากล่าวพร้อมทั้งลุกจากไป 

“ไม่สำเร็จงั้นหรือครับ”

เทรย์เวอร์ยกยิ้ม

“นางเป็นคนดื้อดึงพอสมควร ข้าในตอนหนุ่มๆ ก็เกเรมากทีเดียว ”

อาเชอร์นั่งลงพร้อมกับเทน้ำชาใส่แก้วให้เทรย์เวอร์

“ชอบนางรึไง?”

อาเชอร์หัวเราะเบาๆ

“ครับ แต่นางคิดกับข้าเป็นแค่เพื่อน ตอนนี้ก็เลยกำลังพยายามอย่างมากที่จะจีบนาง”

“เลโอไม่ใช่คนที่มีเมตตา ระวังชีวิตเอาไว้หน่อยก็ดี ”

“เหตุใดพระองค์ต้องช่วยเหลือเมเบโล่ด้วยครับ?”

เทรย์เวอร์ส่ายหน้า

“เพราะว่ายังไม่ถึงเวลา หากจะถามว่าในจักรวรรดินี้ใครโกรธแค้นและอยากทำลายเมเบโล่ที่สุดบอกได้เลยว่าเป็นข้าแน่นอน ตระกูลชั่วช้าเช่นเมเบโล่จะต้องถูกทำลายให้สิ้นซากด้วยน้ำมือของข้า!!”

อาเชอร์ส่งยิ้มให้เทรย์เวอร์

“คงจะอีกไม่นานแล้วล่ะครับ ความคับแค้นในใจของท่านใกล้จะได้รับการปลอบโยนแล้ว”

เทรย์เวอร์ยิ้มเศร้าๆ ให้กับตัวเอง ก่อนที่เขาจะหลับตาลง

“วันนี้ทุกคนก็จะคิดว่าเมเบโล่มีข้าหนุนหลังอยู่รวมทั้งแกรนด์ดัชเชสฮาเดียน่า…”

อาเชอร์ยกยิ้ม

“พระองค์ก็รู้ว่าตัวปัญหาที่ใหญ่ที่สุดอาจจะเป็นฮันน่า…”

เทรย์เวอร์ส่ายหน้า

“ความรัก…มันน่ากลัวแบบนี้แหละอาเชอร์ สตรีผู้นั้นหวาดกลัวว่าเจ้าจะแย่งเบลล่าไปจากนาง จนถึงขั้นต้องสร้างเรื่องที่เดเลี่ยน นางยังไม่รู้ตัวเลยว่านางตกหลุมรักลูกสาวของข้าไปแล้ว…”

“อาจจะเป็นเพราะว่านางเติบโตมาในเมเบโล่ที่ไร้ซึ่งความรัก ทำให้นางมิอาจเข้าใจในความรักได้…กับบางเรื่องมันก็น่าเศร้ากว่าที่คิดนะครับ ว่าแต่เบลล่ารู้แล้วว่าฮันน่าอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด พระองค์คิดว่านางจะทำเช่นไรต่อไป…”

เทรย์เวอร์ยกแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่ม

“เมื่อก่อนชีวิตของเบลล่ามีเพียงฮันน่าเท่านั้น แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว เมื่อรู้ว่าแม่ที่ตัวเองรักมาตลอดกำลังหลอกใช้ตัวเองอยู่…อาจจะมีความสูญเสียเกิดขึ้นมาอย่างแน่นอน”

“ได้แต่หวังว่าฝั่งที่สูญเสียจะไม่ใช่ฝั่งเรานะครับ”

อาเชอร์กล่าวพร้อมทั้งลุกขึ้นทำความเคารพเทรย์เวอร์แล้วรีบเดินจากไป

“เจ้าเป็นคนของอดีตองค์จักรพรรดิงั้นหรือ?”

เบลล่าถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

“จะเรียกแบบนั้น ก็ไม่ผิด แต่ก็ไม่ถูกซะทีเดียว!”

เธอถอนหายใจ

“เช่นนั้นเจ้าเป็นคนของข้ารึเปล่า?”

อาเชอร์จับแขนเบลล่าเอาไว้ เขาดันเธอให้เดินถอยหลังไปชนกำแพงช้าๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาเพื่อกักขังเธอเอาไว้ในอ้อมแขน

“ข้าเป็นของเจ้าอยู่แล้ว..”

เบลล่ามองหน้าอาเชอร์ก่อนจะยกหัวเข่าขึ้นมากระแทกไปที่หว่างขาของเขา

“โอ๊ย!!..ให้ตายเถอะเบล!! เกิดใช้การไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง!!”

“ดีซะอีก!! ขอให้มันไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย!!”

อาเชอร์ยกมือขึ้นมากุมที่ตัวตนของเขาก่อนจะวิ่งตามเบลล่าไป

“โกรธอะไรข้ารึเปล่าเบล วันนี้ก็ผ่านไปด้วยดีไม่ใช่รึไง!!”

“มันก็ดีที่อดีตองค์จักรพรรดิทำเช่นนั้น ข้าเข้าใจว่าที่พระองค์เพราะต้องการให้เมเบโล่ตายใจ แต่มันก็น่าหงุดหงิดอยู่ดีข้าเกือบจะกระชากหน้ากากของแกรนด์ดัชเชสออกมาได้แล้ว อีกแค่นิดเดียว!!”

อาเชอร์ส่ายหน้าเบาๆ เขาดึงเบลล่าลงมานั่งที่เก้าอี้ของสวนด้านหลังพระราชวัง

“หากว่าเจ้าชนะในวันนี้ มากที่สุดคือแบรฮาร์ทจะถูกทำโทษ แกรนด์ดัชเชสเมเบโล่ก็จะโกรธแค้นเจ้า สตรีผู้นั้นก็จะคิดหาทางมาจัดการกับจักรพรรดินีอีก เพราะนางรู้แล้วว่าคิร่าคือจุดอ่อนของเจ้า…แต่วันนี้ที่เป็นเช่นนี้ถูกต้องแล้ว แกรนด์ดัชเชสเมื่อกลับไปที่เมเบโล่นางอาจจะมีปากเสียงกับดยุคแบรฮาร์ทนิดหน่อย แต่นางจะยังไม่คิดทำอะไร เพราะนางยังเชื่อมั่นว่าอดีตองค์จักรพรรดิยังอยู่ข้างนาง…”

“ข้าอยากดื่มไวน์สักแก้ว…ไหนๆ เรื่องนี้ก็จบแล้วเห็นทีว่าข้าจะต้องกลับคฤหาสน์ไปคุยกับท่านแม่ให้รู้เรื่อง!!”

“เจ้าได้ดูโพชั่นในห้องทำงานของข้าหมดทุกขวดรึยัง นั่นเป็นอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น…”

“ยัง ข้าดูไปได้สองขวดพอรู้ว่าท่านพ่อเป็นคนแพร่โรคระบาดที่เดเลี่ยนข้าก็รีบไปที่นั่นเลย!”

อาเชอร์ยกยิ้ม

“เช่นนั้นไปวิหารกับข้าสิ ที่นั่นมีไวน์ชั้นเลิศอยู่เยอะทีเดียว…”

เบลล่าพยักหน้า เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าในอนาคตมันจะเป็นยังไงต่อไป!

อาเชอร์พาเธอขึ้นรถม้ามาที่วิหาร เขาสั่งให้นักบวชไปเตรียมไวน์ชนิดต่างๆ มาให้เบลล่า ก่อนจะพาเธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา

“ในตอนที่ข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ข้าดีใจมากเลย เพราะข้าไม่เคยมีห้องทำงานที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน หินเวทมนตร์ หินมานา และอุปกรณ์ต่างๆ ที่ใช้ทำโพชั่นมีไม่จำกัด ข้าไม่ต้องใช้เงินส่วนตัวซื้อเลย เพียงแค่ส่งคนไปเบิกที่คลังเท่านั้น!! แถมเงินเดือนก็ได้มากกว่าแต่ก่อนเยอะ ถึงจะไม่เท่ากับค่าจ้างที่เจ้าให้ข้าแต่ว่ามันก็มากมายสำหรับข้าอยู่ดี”

เบลล่ายกมือขึ้นมาสัมผัสขวดโพชั่นพวกนั้น

“แล้วแต่เจ้าเลือกเลย…”

อาเชอร์กล่าวพร้อมกับยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม เบลล่าเลือกขวดโพชั่นสีม่วง เธอเทน้ำยาโพชั่นลงบนแผ่นไม้ เกิดเป็นกลุ่มควันสีม่วงขึ้นมา…

“ท่านแม่!! ท่านพี่แกล้งข้าอีกแล้ว!!”

เด็กหญิงวัยสามขวบรีบวิ่งมาหาเบลล่าพร้อมกับร้องไห้

“บีเรียส หากว่าลูกยังแกล้งน้องอีก พ่อจะห้ามไม่ให้ลูกไปหาองค์หญิงเดมี่แล้วนะ!!”

เลโอกล่าวดุเด็กชายวัยแปดขวบ…

เบลล่ายกมือขึ้นมาสัมผัสกลุ่มควันพวกนั้นด้วยหัวใจที่มีเต็มไปด้วยความสุข ดวงตาของเธอมันรื้นไปด้วยน้ำตา….

“ข้ามารับเด็กน้อยทั้งสองตามที่ตกลงกันไว้!!”

ใบหน้าของแกรนด์ดัชเชสเมเบโล่นั้นแตกต่างไปจากเดิม เพราะว่าเธอไม่ได้แก่ชรา แต่เป็นใบหน้าของหญิงสาวที่งดงาม…

“ข้าไม่ยอมยกลูกของข้าให้ท่านแน่นอน!!”

“จะลองดีกับข้างั้นหรือเบลล่า!!”

กลุ่มควันค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับน้ำตาของเบลล่าที่ไหลลงมา

“อาเชอร์ นี่หมายความว่าเราจะแพ้งั้นเหรอ?”

เขาเดินเข้ามาเช็ดน้ำตาให้เธอ

“อนาคตเปลี่ยนแปลงได้ตลอด นี่คืออนาคตที่ข้าเห็นตั้งแต่แปดเดือนที่แล้ว…ข้าคิดว่าเจ้าเก่งพอที่จะเปลี่ยนแปลงมัน…”

เบลล่าพยักหน้าเบาๆ

“ค่อยสบายใจหน่อย…”

อาเชอร์ส่งแก้วไวน์ให้เบลล่า

“นี่เป็นไวน์ที่บ่มเอาไว้ห้าสิบปี ราคาแพงระยับส่วนรสชาติไม่ต้องพูดถึง!!”

เบลล่ายื่นมือไปรับแก้วไวน์ ทว่าเธอดันเหยียบเศษแก้วที่พื้นทำให้เบลล่าลื่น ไวกว่าความคิดเธอเอื้อมมือไปคว้าขอบโต๊ะเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้ม

“เพล้ง!!!”

แต่เธอดันไปคว้าเอาขวดโพชั่นสีม่วงแทนที่จะเป็นขอบโต๊ะ

“ตุ๊บ!!!”

เบลล่าล้มลงที่พื้นพร้อมกับขวดโพชั่นสีม่วงที่แตกกระจาย ควันสีม่วงลอยขึ้นมาปกคลุมห้องทำงานของอาเชอร์

เบลล่าไอเล็กน้อยพร้อมกับมีแผลถลอกที่หัวเข่าเท่านั้น โพชั่นของอาเชอร์ไม่สามารถจะทำอะไรเธอได้เพราะพลังเวทย์ที่หมุนเวียนในตัวของเธอ…

เบลล่าลุกขึ้นก็เห็นอาเชอร์สลบอยู่ที่พื้น

ให้ตายเถอะ!! ขวดสีม่วงนี่มันโพชั่นอะไรกัน!!