60.โชคดีจริงๆ

 

อาเชอร์จับผมของเบลล่าขึ้นมาจูบเบาๆ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะเช้าแล้ว เธอนอนหลับในอ้อมกอดของเรา

นี่ถือเป็นฝันที่ไม่กล้าฝันเลยก็ว่าได้…

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะมานอนเคียงข้างเขาและเราจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งขนาดนี้ ถึงแม้พรุ่งนี้เธอจะตื่นขึ้นมาตบหน้าเขาอีกสักกี่รอบ หรือว่าจะแทงเขากี่แผล อาเชอร์ก็จะยอมรับผลของการกระทำทั้งหมด

วันนี้อากาศเย็น หิมะตกลงมาอย่างหนักราวกับว่าจะมีพายุหิมะถล่ม

เบลล่าลืมตาขึ้นมาก็พบอาเชอร์ที่นอนกอดเธออยู่ เธอถอนหายใจก่อนจะถีบเขาออก ชุดที่เธอสวมคือเสื้อผ้าของเขาเมื่อคืนเขาคงจะพาเธอไปอาบน้ำมาสินะ

ผ้าปูเตียงก็เปลี่ยนผืนใหม่…

เบลล่าลุกขึ้นเธอเปิดผ้าม่านออก ด้านนอกบ้านขาวโพลนไปด้วยหิมะที่เกาะอยู่ตามต้นไม้ อากาศหนาวเย็นมากทีเดียวเธอเดินไปที่เตาผิงเพื่อเติมฟืนลงไป เบลล่าดึงผ้าขึ้นมาห่มให้อาเชอร์

เธอเดินเข้ามาในครัวก็พบว่ามีขนมปังและนมอยู่ ที่สำคัญมันยังอุ่นๆ แสดงว่าอาเชอร์ตื่นมาทำตั้งแต่เช้าสินะ

สกิลการทำอาหารของเบลล่านั้นติดลบอย่างแรง เธอไม่เคยทำอาหารและไม่คิดจะทำด้วย

เบลล่ากัดที่ขนมปังเบาๆ รสชาติดีสมกับเป็นฝีมือของอาเชอร์

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เธอพยักหน้าพร้อมทั้งมองไปที่อาเชอร์ น่าแปลกที่เธอไม่รู้สึกเขินอายหรือว่ารู้สึกแปลกๆ เลย

“เจ้าควรจะส่งข้ากลับ…”

“แน่นอนอยู่แล้ว ข้ามีงานที่วิหารด้วย อีกอย่างฮันน่าจะคลอดในอีกสามวันข้างหน้า…”

เบลล่าชะงักเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมามองอาเชอร์

“หยุดหนีปัญหาแล้วไปจัดการมันให้เรียบร้อยซะเบล หากเจ้าจะอภัยให้นางก็เตรียมตัวรับผลของพลังที่รุนแรงของนางได้เลย…. “

“ไม่อยู่แล้ว…ข้าเพียงต้องการเวลา”

“ไม่มีเวลาเหลือสำหรับเราแล้วเบล ทางท่านเลโอก็คงกำลังวางแผนบุกคฤหาสน์เมเบโล่อยู่แน่นอน เรามีโอกาสครั้งเดียว หากว่าฮันน่าคลอดลูกแล้วทำพิธีอัญเชิญสำเร็จ นางจะอยู่เหนือกาลเวลาและสามารถควบคุมพวกเราทุกคน….”

เบลล่าเคี้ยวขนมปังในปาก…

“เข้าใจแล้ว…ข้าจะไปจัดการให้เรียบร้อย”

“มีอีกเรื่องที่ข้าต้องบอกเจ้า ท่านเจคอปคือพ่อทูนหัวของข้าเอง…ท่านเป็นคนเลี้ยงข้ามาตั้งแต่เด็ก…”

อย่าบอกนะว่าที่ท่านลุงเจคอปอยู่กับท่านแม่ก็เพราะต้องการจับตาดูท่านแม่เอาไว้

“มันควรจะเป็นอย่างนั้นแหละเบล แต่ความใกล้ชิดมันก่อให้เกิดความรัก…ที่ไม่อาจห้ามได้”

“นี่เจ้าอ่านใจได้ใช่ไหม!!”

“ข้าบอกแล้วว่าหน้าของเจ้ามันฟ้องทุกอย่าง หากข้าอ่านใจได้จริงๆ ก็ดีสิ ข้าจะได้รู้ว่าตอนนี้เจ้าคิดยังไงกับข้า!!”

เบลล่าถอนหายใจ อาเชอร์เดินเข้ามาโอบกอดเธอเอาไว้หลวมๆ

“ความสัมพันธ์ของเรายังไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป”

“ไหนเมื่อวานเจ้าบอกว่า จะกลับไปเป็นเพื่อนอย่างเดิมไง!!”

อาเชอร์ยกยิ้ม เขาอุ้มเธอเดินมาที่เตียง

“ก็ใช่ เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม…..”

“อาเชอร์ ไอ้คนเจ้าเล่ห์ข้าจะไม่ยอมหลงกลเจ้าอีกแล้ว!!”

………

เลโอจัดการวางกำลังไว้รอบๆ คฤหาสน์เมเบโล่ ไม่ว่ายังไงก็จะต้องจัดการให้สิ้นซากในครั้งนี้

ไบรอันวาดแผนที่ของคฤหาสน์เมเบโล่ใส่ลงในกระดาษ

“ที่น่าสงสัยที่สุดคือมีประตูไปที่ชั้นใต้ดิน มีโซ่ขนาดใหญ่คล้องเอาไว้ราวกับห้องที่ปิดตาย…”

“ช่างมันเถอะ ตามคำกล่าวของอาเชอร์เรื่องพลังเหนือธรรมชาติ คนที่นั่นไม่น่าจะมีใครที่มีพลังแล้ว “

ไบรอันพยักหน้า

“แอลลี่เป็นสตรีที่ทำตามคำสั่งของแกรนด์ดัชเชสอย่างเคร่งครัด แต่ทว่าข้าพบเห็นความขัดแย้งเล็กๆ ระหว่างแอลลี่กับทุกคนในคฤหาสน์…องค์หญิงแวนดี้จะไม่ลงมาทานข้าวกับทุกคนเลย ที่สำคัญนางไม่ค่อยออกมาจากห้อง ความสัมพันธ์กับสามีอย่างแบรฮาร์ทก็แย่ถึงขีดสุด…”

“ดีแล้ว เราจะไปช่วยนางออกมา”

เลโอวางปากกาขนนกลง

“เจ้าต้องสร้างความวุ่นวายในคฤหาสน์เพื่อดึงความสนใจ….”

ไบรอันพยักหน้า

“เข้าใจแล้ว เรื่องสร้างความวุ่นวายข้าค่อนข้างจะถนัด ว่าแต่คนอื่นไปไหนกันหมด?”

“โคลด์ไปจัดการเรื่องหาอาวุธเพิ่มเติม เบลและอาเชอร์น่าจะกำลังหาทางจัดการฮันน่า..”

“เจ้าไหวใช่ไหม?”

เลโอส่ายหน้า

“ไม่รู้สิ หากนางไม่ไหวเราก็แค่ไปช่วยนาง..”

……..

คฤหาสน์เมบิล

เบลล่าเดินเข้ามาพร้อมกับอาเชอร์ที่กอบกุมมือของเธอเอาไว้ เธอเดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะลงมาด้านล่าง

เบลล่าเดินไปที่บ้านของท่านแม่ โชคดีที่หิมะตกลงมาไม่หนักมาก

ทางไปบ้านของท่านแม่ที่เธอเดินไปมาตลอด แต่วันนี้มันช่างยาวไกลราวกับกำลังเดินขึ้นภูเขาที่สูงชัน

อาเชอร์รออยู่ที่คฤหาสน์เพราะเธอขอมาคนเดียว เบลล่าคิดว่าเธอจะจัดการเรื่องนี้ให้มันจบลงด้วยตัวของเธอเอง

เป็นเช่นเดิม ท่านแม่มายืนรอเธออยู่หน้าบ้าน พร้อมกับส่งยิ้มให้

“เบล ลูกหายไปไหนมานานเชียว!”

เบลล่าไม่ได้ตอบเธอเพียงเดินตามท่านแม่เข้าไปในบ้าน

“ท่านลุงเจคอปไปไหนคะ?”

ฮันน่ายกยิ้ม

“เขาไปหาซื้ออาหารมาตุนไว้น่ะ….”

เบลล่าถอนหายใจ เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับท่านแม่

“ข้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะคะ รู้เรื่องทุกอย่างทั้งที่ท่านไม่ใช่แม่แท้ๆ ของข้าด้วย…”

ฮันน่ายังคงยกยิ้ม เธอเทน้ำชาใส่แก้วให้เบลล่า

“เจ้าก็เลยเลือกที่จะมาฆ่าแม่งั้นหรือ?”

เบลล่าก้มมองถ้วยชาในมือ

“ท่านแม่ฆ่าชีวิตผู้บริสุทธิ์..และท่านก็จะทำลายข้าในอนาคต..”

“ถึงแม้ว่าข้าจะมิได้ให้กำเนิดเจ้า แต่ข้าก็เลี้ยงเจ้ามา กว่าสิบเจ็ดปีที่ข้าเลี้ยงเจ้ามา เจ้าคิดแต่ว่าข้าจะหลอกใช้เจ้างั้นหรือ?”

“แล้วมันเป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือคะ ท่านเลี้ยงข้าก็เพราะท่านมองเห็นอนาคตและท่านรู้ว่าข้าจะต้องทำลายเมเบโล่…ท่านเพียงแค่รอเวลาให้ข้าเติบโตเพื่อที่ท่านจะได้ใช้ประโยชน์จากข้า”

“เบล ข้าเคยทำร้ายเจ้างั้นหรือ!! มีสักครั้งไหมที่ข้าเคยทำร้ายเจ้า?”

ไม่มี…สักครั้ง

ท่านแม่ไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอด้วยซ้ำ…

“ท่านไม่เหลือทางเลือกให้ข้าเลย…ข้าต้องการปกป้องทุกคนจากเหตุการณ์เลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น!!”

“เบล แล้วลูกไม่คิดจะปกป้องแม่เลยรึไง เจ้าเลือกจะปกป้องทุกคนด้วยการทำร้ายแม่งั้นหรือ เหตุใดถึงได้ใจร้ายเช่นนั้น”

เบลล่าถอนหายใจ

“หากว่าท่านแม่อยากให้ความสัมพันธ์แม่ลูกของเรายังอยู่ ท่านก็แค่กล่าวคำสัตย์สาบานออกมา…”

ฮันน่ายกยิ้ม

“พลังของแม่จะหายไป เมื่อคลอดเด็กคนนี้ นั่นคือความเจ็บปวดของเหล่าแม่มด ไม่ว่าพลังตัวเองจะยิ่งใหญ่ขนาดไหนมันจะไปอยู่ที่ลูกจนหมด…เช่นเดียวกับพลังของแกรนด์ดัชเชสที่มาอยู่ที่แม่…”

เบลล่าเม้มปากแน่น

“ถึงอย่างนั้นท่านแม่ก็ต้องกล่าวคำสัตย์สาบานกับข้า ว่าท่านจะไม่ทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์อีก!!”

เจคอปมาพอดี เขาเดินไปตบไหล่เบลล่าเบาๆ

“วางใจเถอะข้าจะพานางหนีไปเอง หลังจากที่นางคลอดเด็กคนนี้ เราจะเลี้ยงเขาให้เป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่ง…เบลเราต่างก็เจ็บปวด ตอนที่ข้ารู้ความจริงก็เจ็บปวดแต่ข้ามั่นใจว่าเจตนาของฮันน่าที่ทำให้เกิดโรคระบาดเพราะนางไม่อยากให้อาเชอร์แย่งเจ้าไป…ข้ารู้ ข้ารู้ดีว่าเจ้าเองก็เจ็บปวดมากนะเบล แต่ฮันน่าเองก็แหลกสลายไม่ต่างจากเจ้า รอนางคลอดข้าจะพานางหนีไปเอง เมเบโล่จะไม่มีวันตามหาลูกของข้าเจอ….”

เบลล่าหลับตาลง นี่มันราวกับว่าเธอกำลังไร้เรี่ยวแรง

“ถึงยังไงก็ต้องกล่าวคำสัตย์สาบานครับ!”

อาเชอร์เดินเข้ามา เขามองไปที่ฮันน่า

“เพื่อความสบายใจของเราทุกคน…เบลเจ็บมามากแล้วครับ หัวใจของนางไม่อาจรับความเจ็บปวดได้อีกแล้ว…”

อาเชอร์ยกมือขึ้นมาร่ายเวทย์สีทองล้อมรอบตัวของฮันน่า เธอมองไปที่เบลล่าก่อนจะยกยิ้มจางๆ

“ข้าขอให้คำสัตย์สาบานว่าจะไม่ทำร้ายใครอีก ข้าจะพาลูกในท้องของข้าหนีไปให้ไกลแสนไกล..และจะไม่กลับมาที่นี่อีก…”

แสงสีทองนั่นค่อยๆ ซึมหายเข้าไปในร่างกายของฮันน่า คำสัตย์สาบานถือเป็นคำปฏิญาณที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นเวทมนตร์ที่สูงส่งไม่มีคาถาใดที่ลบล้างได้ อีกทั้งจะตามติดชีวิตของผู้กล่าวคำสัตย์ไปจนกว่าจนตาย หากผู้กล่าวคำสัตย์ผิดคำสาบานจะต้องพบเจอกับการทรมานที่แสนสาหัสยิ่งกว่าไฟแผดเผาร่าง

เบลล่าถอนหายใจ เธอมองไปที่ฮันน่าก่อนจะลุกขึ้น

“ขอบคุณที่ท่านแม่เลี้ยงดูข้ามา หวังว่าชีวิตของท่านต่อจากนี้จะมีความสุข…”

เธอเลือกจะเดินออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว อาเชอร์ส่งเทเลพอตให้เจคอป

“ใช้นี่เดินทางเถอะครับ ทางที่ดีพวกท่านควรจะเดินทางตั้งแต่ตอนนี้…”

เขายกมือขึ้นมาร่ายเวทย์ปรากฏเป็นเงินทองและเพชรจำนวนมาก

“ท่านพ่อสามารถใช้มันมาหาข้าได้ทุกเมื่อที่เงินของท่านหมด นับจากนี้ไปให้ข้าทำหน้าที่ลูกตอบแทนท่านนะครับ ท่านแค่พาภรรยาและลูกของท่านไปใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอ..”

เจคอปยกยิ้ม เขายกมือขึ้นมาลูบผมของอาเชอร์เบาๆ

“เช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ…”

อาเชอร์มองไปที่ฮันน่า

“ถึงแม้ว่าท่านจะเคยใส่ร้ายข้า แต่ข้าไม่คิดโกรธท่านหรอกนะครับ เพราะว่าข้าเข้าใจความรักของท่านที่มีต่อเบลดี…เมื่อกล่าวคำสัตย์เสร็จแล้วท่านก็ควรจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด…”

อาเชอร์ก้มหน้าลงเพื่ออำลา ก่อนที่เขาจะเดินออกมา ตามเบลล่าก่อนจะกุมมือของเธอเอาไว้

“ร้องออกมาเถอะ ข้าจะกอดปลอบเจ้าเอง….”

เธอโผกอดอาเชอร์แน่น เขาอุ้มเธอขึ้นมาเพื่อพาเธอเดินกลับคฤหาสน์เมบิล ท่ามกลางหิมะที่ตกลงมาอย่างหนัก เบลล่าร้องไห้เสียงดังแบบที่อาเชอร์ไม่เคยเห็นด้านนี้ของเธอมาก่อน

เธอก้มหน้าลงซบที่อกของเขา…อาเชอร์ยกยิ้มจางๆ นี่คือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว โชคดีที่ไม่มีใครต้องสูญเสีย โชคดีที่เบลล่าเสียใจเพียงเท่านี้….โชคดีจริงๆ

ในตอนแรกเขาคิดว่าฮันน่าจะไม่ยอมกล่าวคำสัตย์สาบานด้วยซ้ำ ที่เธอยอมกล่าวออกมาก็เพราะว่าเธอรักเบลล่ามากกว่าที่คิด

จริงอย่างที่อดีตองค์จักรพรรดิกล่าว กาลเวลาได้ฝังเบลล่าลงไปในหัวใจที่เย็นชาของฮันน่า ความสัมพันธ์แม่ลูกมันผูกแน่นกว่าที่คิด