62.เจ็บเจียนตาย

 

สามี ภรรยา?

“ข้าจะเข้าไปคอยจับตาดูสตรีผู้นั้นเอง หากว่านางมีความเคลื่อนไหวอะไรที่แปลกประหลาดข้าจะได้หยุดยั้งมันได้ทัน!!”

เจคอปกล่าวพร้อมทั้งมองออกไปที่ด้านนอกกิลข้อมูล

“ขอบคุณมากครับท่านพ่อบุญธรรม เบลล่าน่าสงสารมากนะครับ ข้าไม่อยากจะให้ท่านไปเสี่ยงเลย..”

“ข้าเอ็นดูนังหนูนั่นอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้เองข้ายินดี ข้าจะถือโอกาสพักผ่อนด้วย ข้าทำงานเป็นหัวหน้ากิลข้อมูลมาครึ่งชีวิตแล้ว ข้าเลี้ยงเจ้ามาจนโตขนาดนี้ ถึงเวลาที่เจ้าต้องตอบแทนข้าบ้างแล้ว!!”

อาเชอร์หัวเราะ

“ท่านรวยมากกว่าข้าอีกนะครับ ทรัพย์สินในชื่อของท่านสามารถซื้ออาณาจักรได้เลยด้วยซ้ำ!!”

เจคอปยกมือขึ้นมาตบไหล่อาเชอร์เบาๆ

“ปกป้องความรักของเจ้าให้ได้ก็แล้วกัน ส่วนเรื่องฮันน่าข้าจะจัดการเอง!”

มันควรจะเป็นอย่างนั้น เขาแค่มาจับตาดูฮันน่าเฉยๆ แต่กลับกลายเป็นว่านางอ่อนโยนกว่าที่เขาคิดเอาไว้

นิสัยที่เผยออกมามันไม่ใช่การแสดงแต่มันคือนิสัยจริงๆ ของนาง…และสตรีผู้นี้ก็รักนังหนูเบลจริงๆ

“ไม่เจ็บมืองั้นหรือ ข้าเห็นเจ้าเย็บชุดนี้มาทั้งคืนแล้ว”

ฮันน่ายกยิ้ม

“ข้าคิดว่าจะเย็บชุดนี้เอาไว้ให้เบลใส่ในงานพิธีบรรลุนิติภาวะ เลยต้องพิถีพิถันหน่อยค่ะ”

“ปกตินังหนูเบลก็สวยอยู่แล้ว ต่อให้นางหยิบผ้าม่านมาพันตัวนางก็งดงาม..”

เสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากใบหน้าที่งดงามของฮันน่า

“สำหรับสตรีชนชั้นสูงงานพิธีบรรลุนิติภาวะสำคัญมากนะคะ ดูผิวเผินงานนี้อาจจะจัดขึ้นเพื่อสนองความฟุ่มเฟือย แต่ทว่ามิใช่ งานนี้จัดขึ้นมาเพื่อประกาศว่าเจ้าของงานถึงเวลาเหมาะสมที่จะออกเรือนแล้ว ภาพลักษณ์ในวันงานจะต้องงดงามจับใจทั้งบุรุษที่มาในงาน จับใจไปถึงบรรดาพ่อแม่ที่จะมาหาคู่ครองให้ลูกชายด้วย…”

เจคอปเดินไปโอบกอดฮันน่าจากด้านหลัง

“สำหรับเด็กคนอื่นข้าไม่รู้หรอกนะ แต่สำหรับนังหนูเบล วางใจเถอะอย่างน้อยที่สุดตระกูลโอเว่นก็ไม่มีทางปล่อยนางไปหรอกน่า…”

ฮันน่ายกยิ้มจางๆ

“ข้าได้แต่หวังว่านางจะมีความสุข ได้แต่หวังว่ารอยยิ้มจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง…”

หัวใจของเจคอป…มันดันสั่นไหวไปกับทุกคำพูดของฮันน่า เขารู้ดีว่านางคือสิ่งของในกล่องแพนโดร่า ที่ไม่สมควรจะเปิดออกมา

ไม่สมควร…ที่จะสัมผัสมันด้วยซ้ำ

แต่หัวใจที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกของเขามันดันสั่นไหวไปกับเธอ นี่เท่ากับว่างานที่อาเชอร์ให้เขาทำมันล้มเหลวไปแล้ว…

“หากว่าข้าบอกรักเจ้า…เจ้าจะปฏิเสธรึเปล่า?”

เกิดเป็นความเงียบทั่วบริเวณ ทว่ารอยยิ้มยังปรากฏอยู่บนใบหน้าของนาง

“ท่านเจคอปรับสตรีที่มีอดีตขื่นขมอย่างข้าได้หรือคะ?”

“ข้าไม่ใช่คนที่จะสนใจอดีตของใคร ข้าสนใจเพียงเรื่องราวของปัจจุบันเท่านั้น…”

เขาและฮันน่าไปสาบานว่าจะรักกัน ต่อหน้าพระเจ้าที่โบสถ์เล็กๆ เขาซื้อบ้านอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์เมบิลเพื่อให้เธอได้ไปหาเบลล่าได้ง่าย เจคอปละทิ้งภารกิจที่ได้รับมอบหมายของอาเชอร์ไปแล้ว เขาเดินทางไปหาอาเชอร์พร้อมทั้งกล่าวขอโทษเจ้าลูกบุญธรรม ที่เขาไม่อาจจะต้านทานความรู้สึกในใจได้

ฮันน่ากำลังตั้งท้องลูกของเรา ในวินาทีนั้นเจคอปรู้ได้เลยว่าครอบครัวของเรามันกำลังจะสมบูรณ์แบบ เขาไม่เคยมีลูกมาก่อนก็เลยตื่นเต้นมากๆ

เขาทำงานบ้านทุกอย่างแทนฮันน่าเพราะไม่ต้องการให้นางเหนื่อย

ในค่ำคืนที่เหน็บหนาว อาเชอร์มาพบกับเขาพร้อมกับบอกว่าฮันน่าสั่งให้เซ็ดดริกไปว่าจ้างแกริคและวัลด้าให้แพร่โรคระบาดที่เดเลี่ยน…มีชาวบ้านมากมายที่เจ็บป่วยและล้มตาย

เกิดความสูญเสียอย่างมากที่เดเลี่ยน

เขาเดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกับโอบกอดฮันน่าเอาไว้แน่น

“ท่านรู้หรือคะ?”

“รู้แล้วยังไง ไม่รู้แล้วยังไง ไม่ว่าเรื่องจะเป็นเช่นไรข้าก็จะปกป้องเจ้าเอง…”

ฮันน่าถอนหายใจ เธอก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

“ข้าแค่ไม่อยากให้เบลยุ่งเกี่ยวกับนักบุญผู้นั้น!”

“อาเชอร์ไม่ได้เลวร้ายอะไรเลยฮันน่า เขาคือเพื่อนที่ดีของเบลนะ”

“แต่เขารู้…เขารู้ว่าข้าไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเบล หากว่าเขาเอาเรื่องนี้ไปบอกนางละเจคอป ข้าจะเสียนางไป เบลที่รักของข้าจะต้องตีตัวออกห่างจากข้า แววตาที่นางมองมาที่ข้าก็จะเปลี่ยนไป..อึก!!”

เป็นครั้งแรก…ที่เขาไม่รู้จะทำยังไง

เจคอปเข้าใจทุกคนและทุกฝ่าย เข้าใจเบลล่า เข้าใจอาเชอร์ และเข้าใจฮันน่า…

ทุกคนต่างก็มีเหตุผลของตัวเองกันทั้งนั้น แต่เหตุผลมันดันไปทำร้ายอีกฝ่ายให้เจ็บปวด

เขาเลือกที่จะเก็บความเจ็บปวดของทุกคนเอาไว้…ที่เขาคนเดียวก็พอ

“ไม่เป็นไรฮันน่า ไม่ต้องร้องไห้…เจ้าอาจจะเสียเบลไป แต่ข้าเชื่อว่านางไม่มีทางเกลียดเจ้าแน่นอน นางจะยังคงรักเจ้าเช่นเดิม เจ้ายังมีข้านะที่รัก ข้าจะคอยช่วยเจ้าแก้ปัญหาเอง ไม่ต้องกังวล…”

วันที่ฮันน่าหวาดกลัวก็มาถึง วันที่เบลล่ามาคุยกับนาง เจคอปเลือกที่จะเงียบเพราะเขาต้องการให้แม่กับลูกได้เปิดใจคุยกัน…

หลังจากอาเชอร์เดินออกไป เขาก้มลงมองเทเลพอทในมือก่อนจะโอบกอดฮันน่าเอาไว้

“เจ้า…อยากไปอยู่ที่ไหนเป็นพิเศษรึเปล่า?”

ฮันน่ายกมือขึ้นมาลูบท้องของนาง ก่อนจะส่งยิ้มให้กับเจคอป

“ข้าอยากอยู่ที่ที่มองเห็นแม่น้ำชัดๆ ขอมีทุ่งดอกไม้สวยๆ หน่อยก็ดี…”

ในตอนนั้น เจคอปคิดว่านับจากนี้ไปเขาจะพาฮันน่าไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วกันไปและเขาจะไม่พูดถึงมันอีก

เราจะช่วยกันสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน……..

ฮันน่ายืนอยู่ริมแม่น้ำเธอส่งยิ้มให้เจคอปที่กำลังเดินมา

“ไปทานข้าวกันเถอะ ข้าเตรียมขนมปัง นม และซุปเห็ดที่เจ้าชอบมาด้วย!!”

เขาวางตะกร้าลงบนโต๊ะก่อนจะปูผ้าและจัดอาหารใส่จาน เทนมร้อนใส่แก้วให้ฮันน่า เธอเดินมานั่งลงตรงข้ามเขา

“เจคอป หากว่าไม่มีข้าแล้วท่านจะทำยังไงต่อไป…”

“พูดอะไรของเจ้า ดื่มนมก่อนเถอะน่า”

“ท่านต้องตอบข้า! ข้าถึงจะยอมกินอาหารพวกนี้”

เป็นครั้งแรกที่เธอขึ้นเสียงใส่เขา มันทำให้เจคอปตกใจเล็กน้อย

“หากไม่มีเจ้าข้าก็จะตาย…เพราะข้าไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้โดยไร้เจ้า”

“เจคอป วันนี้ข้าจะตาย…”

เจคอปรู้สึกว่าหน้าของเขาชาราวกับถูกน้ำแข็งมาทุบที่หน้าแรงๆ

“ฮันน่าเจ้าพูดอะไร!! ใครจะยอมให้เจ้าตายกัน!!”

เธอส่ายหน้าเบาๆ

“มันคือคำสาปสายเลือดของเมเบโล่ หากท่านแม่ตายข้าก็ตาย ทุกคนที่มีสายเลือดของเมเบโล่จะตาย…”

หูของเขามันอื้อไปหมด เขายกมือที่สั่นเทากุมหน้าของฮันน่าเอาไว้

“ได้โปรดฮันน่า บอกวิธีแก้มา….”

“ไม่มี ข้าพยายามมาหลายสิบปี แต่ก็ไม่มีวิธีใดที่จะล้มล้างคำสาปนี้ได้ อดีตองค์จักรพรรดิเทรย์เวอร์จะฆ่าท่านแม่ในวันนี้ เจคอปที่รัก หลังจากที่ข้าตายไปร่างกายของข้าจะสลายไปกับอากาศ ท่านไม่ต้องเสียเวลานำศพของข้าไปฝัง แต่ได้โปรดมีชีวิตอยู่ต่อไปและใช้ชีวิตในส่วนของข้าด้วย ปกป้องเบล และคอยดูนางวันที่นางสวมชุดแต่งงานที่แสนงดงามแทนข้า ท่านจะต้องเป็นคนพานางไปส่งให้คนรักของนางในพิธีแต่งงานของนาง ข้าตัดชุดแต่งงานให้เบลราวสิบชุด…ทุกชุดอยู่ที่ห้องเก็บของในบ้านเรา ให้นางเลือกชุดที่นางชอบสวมใส่ในงานแต่งของนาง เบลไม่มีใครแล้วหากว่านางเสียข้าไปอีกคนนางจะไม่มีญาติผู้ใหญ่อีกแล้ว ขอโทษที่ไม่อาจอยู่รอจนคลอดลูกของเราออกมาได้…แต่ถึงคลอดออกมาเขาก็จะตายเพราะมีสายเลือดของเมเบโล่อยู่ในร่างกาย…”

เจคอปยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ฮันน่า

“เจคอปที่รัก ได้โปรดปกป้องเบลล่าด้วย….”

ฮันน่า ค่อยๆ สลายหายไปต่อหน้าต่อตาเจคอป นางหายไปทว่าเสียงของนางยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา

คำว่าเจ็บปวดเจียนตายเป็นเช่นไร เขาพึ่งเข้าใจวันนี้เอง

เจคอปพาตัวเองกลับมาอยู่ที่บ้าน บ้านที่เขาและฮันน่าใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เขาเขียนทุกคำสั่งเสียงของฮันน่าลงในกระดาษเพื่อส่งให้เบลล่า พร้อมกับชุดแต่งงานจำนวนมากที่ฮันน่าตัดเย็บเอาไว้

หลังจากนั้นเขาก็เลือกที่จะขังตัวเองเอาไว้ที่บ้านหลังนั้น ไม่ออกมาข้างนอกอีกเลย อาเชอร์และเบลล่าส่งคนนำอาหารไปวางให้ทุกวัน

เบลล่าคิดว่าท่านลุงเจคอปกำลังต้องการเวลา หากว่าสภาพจิตใจของเขาดีขึ้นแล้ว เขาน่าจะออกมาเอง

ตอนนี้จึงทำได้เพียงปล่อยให้เวลา ทำหน้าที่เยียวยาจิตใจที่แตกสลายของท่านลุงเจคอป