54.อย่างน้อย

 

เทรย์เวอร์จัดการซื้อคฤหาสน์ที่ใหญ่โตนอกเมือง เขายังคงโกหกสกาเล็ตว่าเขาเป็นเพียงชนชั้นสูง ยศเคาน์เท่านั้น

ทั้งสองคนแต่งงานและสาบานต่อหน้าพระเจ้าว่าเขาจะรักกันตลอดไป

เทรย์เวอร์จัดการแบ่งเวลาในชีวิตของเขา เขากล่าวอ้างกับสกาเล็ตว่าต้องเดินทางไปทำงานในเมืองที่ห่างไกล เธออ่อนโยน งดงามและเข้าใจเขาโดยที่ไม่ต้องอธิบายใดๆ

สกาเล็ตไม่เคยโกรธเลยที่เขาต้องเดินทางไปทำงานนานๆ หรือบางทีอาจจะเป็นแรมเดือน

อยู่กินกันมาแปดปี สกาเล็ตท้องและคลอดลูกคนแรกออกมา

เป็นลูกชายที่แข็งแรงดี เทรย์เวอร์รู้สึกดีใจมาก…

และเกิดเป็นความโลภในจิตใจขึ้นมา…เขาอยากจะพาลูกชายไปเป็นองค์รัชทายาท และในตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่รอเวลาเท่านั้น รอเวลาที่เขาจะได้ขึ้นเป็นองค์จักรพรรดิ

ฮาเดียน่าเดินทางไปทวงสัญญากับเทรย์เวอร์ที่ให้เขามานอนกับเธอเพื่อให้กำเนิดทายาทของเมเบโล่ เธอพาลูกสาวที่งดงามตามไปด้วย ความงดงามของฮันน่าสามารถตราตรึงใจเทรย์เวอร์ได้ไม่ยาก แต่เขาก็ยังคงมั่นรักในตัวของสกาเล็ตภรรยาของเขาแต่เพียงผู้เดียว

สองปีต่อมาฮาเดียน่าคลอดลูกสาว เธอตั้งชื่อว่าแวนดี้ ฮาเดียน่าส่งแวนดี้เข้าไปเลี้ยงในพระราชวังให้เด็กน้อยผู้นี้เติบโตในฐานะองค์หญิงผู้สูงศักดิ์..

เทรย์เวอร์มิได้นึกรังเกียจแวนดี้ เขายอมรับเด็กน้อยผู้นี้ให้ลูกสาวของเขา ถึงจะเกิดจากสตรีที่เขาไม่ได้รัก แต่ลูกก็คือลูก

ค่ำคืนที่หิมะตกลงมาอย่างหนัก เขาไปหาสกาเล็ตพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือ เธอกำลังอุ้มท้องลูกคนที่สองให้เขาอยู่

“ท่านพ่อครับ!!”

วัลโด้วัยหกขวบวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยความดีใจ ทว่าสกาเล็ตกลับมองเขาด้วยสายตาแห่งความเจ็บปวด

“ท่านคือองค์จักรพรรดิงั้นหรือคะ?!!”

“ที่รักฟังข้าก่อน…”

“เทรย์เวอร์ ในตอนนี้เป็นท่านที่ควรจะฟังข้า ข้าคือสกาเล็ต ฟาทีเรียส…แล้วท่านคือองค์จักรพรรดิที่ล้มล้างและร่ายคำสาปใส่ตระกูลของข้า!!”

เทรย์เวอร์รู้สึกราวกับว่าเขากำลังขาดอากาศหายใจ เขากำลังเจ็บปวดเพราะใบหน้าของสกาเล็ตมองเขาอย่างกำลังโกรธแค้น

เธอมองหน้าวัลโด้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะร่ายเวทย์ขึ้นมาแล้วหนีจากเทรย์เวอร์ไปตลอดกาล

เขาสูญเสียสกาเล็ตไปพร้อมกับหัวใจที่แหลกสลาย เทรย์เวอร์พาวัลโด้มาที่พระราชวัง เขาสืบจนรู้ว่าฮาเดียน่าส่งคนไปบอกกล่าวกับสกาเล็ตเรื่องที่เขาเป็นองค์จักรพรรดิ

ด้วยความโมโหเขาจึงแต่งตั้งวัลโด้ขึ้นมาเป็นองค์รัชทายาท ไม่มีเสียงคัดค้านจากฮาเดียน่าเพราะเธอรู้ว่าเขากำลังโกรธ

หลังจากนั้นเวลาก็ทำหน้าที่เยียวยาทุกสิ่ง ระหว่างเทรย์เวอร์และฮาเดียน่าก็กลับกลายมาเป็นคนที่ต้องพึ่งพากันและกัน

ส่วนสกาเล็ตก็จากไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับลูกในท้อง

ฮันน่าเกิดมาพร้อมกับพลังแม่มดที่ยิ่งใหญ่ เธอมองเห็นอนาคตและเห็นได้ชัดถึงการเปลี่ยนแปลงที่มาจากมือของเด็กตัวเล็กๆ ที่จะเกิดในอีกหกเดือนข้างหน้า

เธอจึงได้หนีออกจากเมเบโล่…หนีตามบารอนกระจอกๆ อย่างแกริคออกมา พร้อมกับโกหกทุกคนว่าเธอตั้งท้อง

เธอไม่ยินยอมให้แกริคแตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายเล็บเพราะว่าเธอขยะแขยงแลนเดอร์เต็มทน!!

หกเดือนต่อมา ฮันน่าเดินทางไปหาสกาเล็ต…

ในคราแรกเธอตั้งใจว่าจะฆ่าสตรีผู้นั้นแล้วแย่งเอาเด็กมา แต่กลับกลายเป็นว่าเธอไม่ต้องลงมือฆ่าเลย เพราะกว่าเธอจะมาถึงสกาเล็ตก็ไร้ลมหายใจไปแล้ว มีเพียงเด็กน้อยที่นอนร้องไห้อยู่ในกองเลือด

ฮันน่าจัดการฝังศพของสกาเล็ตให้เรียบร้อย พร้อมกับตั้งชื่อเด็กน้อยในอ้อมกอดว่า เบลล่า แลนเดอร์

ทุกสิ่งเป็นไปตามที่เธอคิดเอาไว้ เด็กน้อยผู้นี้รักเธอมากที่สุด ไม่เสียแรงที่เธอเลี้ยงดูอย่างดีมาตลอด…

ท่านแม่ยังคงไม่ยอมแพ้ที่จะใช้เธอเป็นหมาก ในการแต่งงานกับอาร์ชดยุคกูเรี่ยน

ความทรงจำแย่ๆ เกี่ยวกับเมเบโล่ในหัวของเธอยังแจ่มชัด…และคนที่จะโค่นล้มเมเบโล่ได้ก็คือเบลล่า

ฮันน่าจัดการวางแผนทุกอย่างด้วยตัวของเธอเอง เป็นแม่ที่อ่อนโยนและแสนดี ทว่าเธอดันอินกับบทบาทมากเกินไป

จนเธอหลงรักเบลล่าเข้าจริงๆ เรื่องราวมันก็เลยบิดเบี้ยวไปตามอารมณ์ของเธอ แต่ข้างกายเบลล่ามีสิ่งที่เป็นปัญหาใหญ่อย่างอาเชอร์ เพราะเขาสามารถมองเห็นอนาคตได้ นั่นเปรียบเสมือนภัยร้ายของเธอ

เธอจะต้องทำให้อาเชอร์กับเบลล่าผิดใจกัน…ก็เลยมีแผนการโรคระบาดขึ้นมา คนที่เธอใช้ก็คือคนคุ้นเคยอย่างแกริคและวัลด้า

คนโง่พวกนั้นรับเงินไปโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนสั่ง และเธอไม่ได้ทำการคนเดียว…

คนที่ช่วยเธอก็คือ เซ็ดดริก…ความรักคือหายานะที่แท้จริง

เบลล่ายกมือขึ้นมาปาดน้ำตา อาเชอร์ใช้พลังมองเห็นอนาคตครั้งสุดท้ายให้เธอดูเรื่องราวทั้งหมด…และคนที่วางแผนทั้งหมดก็คือท่านแม่

วางแผนแสร้งว่าตัวเองอ่อนแอเป็นผู้ถูกกระทำที่ไร้ทางสู้ เพื่อให้เธอต้องแข็งแกร่งเพื่อมาปกป้องท่านแม่

เธอควรจะต้องรู้สึกยังไงกับเหตุการณ์นี้ แต่หากวันนั้นท่านแม่ไม่ไปช่วยเธอจากแม่แท้ๆ ที่ตายไป เธออาจจะตายตามท่านแม่ไปแล้วก็ได้ป่านนี้

แล้วเธอยังเป็นพี่น้องกับวัลโด้ พ่อของเธอก็คือคนในตระกลูที่ฆ่าล้างโครตท่านแม่…

เบลล่าถอนหายใจ เธอลุกขึ้นพร้อมกับคว้าขวดเหล้าขึ้นมาเพื่อจะดื่มแต่มันกลับถูกเอซแย่งไป

“เบล เจ้าเจ็บปวดเช่นนี้ไม่ดีเลย….”

เธอยกมือขึ้นมากุมหน้าเอซเอาไว้

“นั่นสิ ไม่ดีเอาซะเลยเอซ ข้าเจ็บปวด ข้าเจ็บปวดเหมือนจะขาดใจเลย อึก!!”

เขาดึงเธอมากอดไว้แน่น พร้อมทั้งก้มลงจุมพิตเธออย่างแผ่วเบา..

เบลล่ายกยิ้มทั้งที่ใบหน้าของเธอมันเปื้อนไปด้วยน้ำตา

“ขอบคุณ หากเป็นไปได้ข้าอยากจะหลับสักปี…”

เธอหลับ ในอ้อมกอดของเขา เขาป้อนโพชั่นยานอนหลับของอาเชอร์ให้เธอ เบลล่าในตอนนี้เหนื่อยล้ามากทีเดียว เธอควรจะได้พักผ่อนสักระยะ ให้หัวใจของเธอมันบรรเทาความเจ็บปวดทั้งหมดนี้ลง…

เลโอนั่งลงบนโซฟา เขายังคงยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มอย่างใช้ความคิด

“ตอนนี้เราสามารถควบคุมสถานการณ์ที่นี่ได้หมดแล้ว ท่านคิดว่าเราจะเอายังไงต่อ”

โคลด์กล่าวถามเลโอ..

“ในเมื่อเบลไม่มีสายเลือดของเมเบโล่ แสดงว่าคำสาปสายเลือดไม่มีผลต่อเธอ เช่นนั้นการฆ่าล้างตระกูลเมเบโล่ก็สามารถทำได้แล้วสินะ….”

เลโอกล่าวพร้อมกับวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ

“ต้องวางแผนให้รอบคอบ เพราะเรามีโอกาสเพียงครั้งเดียว แม่ของเบลเป็นแม่มดที่มีพลังแข็งแกร่ง พลังของนางจะอ่อนลงก็ต่อเมื่อวันที่นางคลอดลูก….”

อาเชอร์มองไปที่เลโอ

“เช่นนั้นให้เบลพักอยู่ที่นี่ก่อน ฝากเอซดูแลนางด้วย โคลด์เดินทางไปพบองค์จักรพรรดิ…รายงานแค่ว่าเราหาหลักฐานในการล้มตระกลูเมเบโล่แล้ว…”

โคลด์พยักหน้า

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้..”

“ข้าไปด้วยครับ! ข้าต้องการไปที่วิหารด้วย ถึงยังไงเมเบโล่ก็คือตระกูลแม่มดที่เก่าแก่ นักบวชและนักบุญที่วิหารจะต้องยอมช่วยเหลืออยู่แล้ว!”

อาเชอร์กล่าวพร้อมทั้งเดินไปหาโคลด์

“อืม เดินทางปลอดภัย ไปเจอกันที่เมืองหลวง!”

……..

เบลล่าลืมตาขึ้นมา เธอหันมองเอซที่กำลังหลับอยู่ข้างๆ สิ่งที่น่าตกใจก็คือ เธอดันมีพลังศักดิ์สิทธิ์หมุนเวียนในร่างกายเธอไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะโพชั่นของอาเชอร์ที่ทำให้เธอนอนไปหนึ่งเดือนเต็มๆ รึเปล่า

แต่ตอนนี้เธอรู้สึกอุ่นที่ปลายนิ้ว มันมีแสงสีทองเปล่งออกมา ถึงจะยังใช้ไม่เป็นก็ตาม แต่เธอมั่นใจว่าต่อไปนี้โพชั่นของอาเชอร์จะไม่สามารถทำอะไรเธอได้แน่นอน เบลล่าหอมแก้มเอซเบาๆ

“เบล!! เจ้าตื่นขึ้นมาได้ยังไง อาเชอร์บอกว่าเจ้าจะหลับยาวนานราวสามเดือน!!”

นี่พวกเขาตั้งใจจะให้เธอหลับไปสามเดือนเลยเรอะ!!

“หากจะไปทำลายเมเบโล่ ข้าต้องไปด้วยสิ คนพวกนั้นมีความแค้นกับข้าด้วยนะ!”

เอซถอนหายใจ เขารู้ดีว่าตัวเองไม่อาจรั้งเธอเอาไว้ได้…

“วางใจเถอะที่รัก ข้าจะปลอดภัยและกลับมาหาท่าน”

เบลล่ากล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นมาโอบกอดคอของเอซเอาไว้ เธอทาบทับริมฝีปากของเขาช้าๆ เป็นจุมพิตที่อ่อนโยนและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน

“ข้ากำลังเสียใจที่ตามเจ้าไปไม่ได้…”

“ถึงแม้การต่อสู้ที่ไร้ท่านข้างกายจะทำให้ข้าเจ็บปวด แต่อย่างน้อยข้าจะสู้ชนะคนพวกนั้น เพราะข้ารู้ว่ามีท่านที่รอคอยข้าอยู่”

“ฟังดูดีจังเลยนะ…”

“หรือหากว่าข้าพ่ายแพ้และข้าต้องตาย อย่างน้อยก็จะมีท่านที่วางดอกกุหลาบไว้บนหลุมศพของข้า…”