52.จะตบข้าอีก็ได้

 

อาเชอร์หัวเราะเบาๆ เขาดีดนิ้ว ใบหน้าของโดโนแวนก็แปลเปลี่ยนมาเป็นใบหน้าของอาเชอร์

“เพี๊ยะ!!”

เบลล่าตบหน้าของอาเชอร์เต็มแรง จนมีเลือดซึมออกมาที่มุมปากของเขา

“ข้าอยากจะทำมากกว่าตบด้วยซ้ำ!! แต่ตอนนี้ข้าต้องคุยกับเจ้าให้รู้เรื่องก่อน!!”

เบลล่าเงยหน้าขึ้นไปก็พบโดโนแวนตัวจริงวิ่งมาพอดี

“โดโนแวนเฝ้าหม้อต้มยานี่เอาไว้ หากสงสัยเรื่องการต้มยาก็ไปถามที่คนของเคนเนดี้ได้เลย”

โดโนแวนพยักหน้า

“ไปสิ พาข้าไปคุยกับเจ้าให้มันรู้เรื่อง!!”

เธอหันมาบอกกล่าวกับอาเชอร์ เขายกมือขึ้นมาร่ายเวทย์เพื่อพาเธอไปยังบ้านพักของเขาบนภูเขา

“โจลี่อยู่ไหน? ลูกของเจ้าล่ะ?”

อาเชอร์ส่งยิ้มให้เธอ

“เดี๋ยวข้าจะบอกเจ้าเอง เอาเป็นว่าตอนนี้เจ้าถามเรื่องที่เจ้าอยากรู้มาเถอะ…”

เบลล่ากลืนน้ำลายลงคอ เธอสูดหายใจเข้าปอดก่อนจะเอ่ยถามทุกเรื่องที่เธอสงสัย

“เจ้าหนีมาทำไม แล้วโพชั่นที่ทิ้งเอาไว้ให้ข้าคืออะไร การวางยาให้ข้านอนหลับหนึ่งเดือนนั้นเพื่อที่เจ้าจะได้มีเวลาวางแผนเรื่องต่างๆ งั้นเหรอ? แล้วเมเบโล่คือแม่มด เจ้าเกี่ยวข้องอะไรกับเมเบโล่ ละ แล้วขวดโพชั่น นั่น อึก!!”

อาเชอร์ลุกขึ้นก่อนที่เขาจะโอบกอดเบลล่าเอาไว้พร้อมกับยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอ 

“ถามช้าๆ ทีละเรื่องสิ วันนี้ข้าจะยังไม่หนีไปไหน ตกลงไหม?”

เธอมองหน้าเขาก่อนจะทุบที่อกของอาเชอร์แรงๆ อย่างโมโห

“เจ้าทำให้ข้าเป็นคนโง่ ”

“ข้าจำเป็น ที่ต้องเดินออกมา”

“บอกความจำเป็นของเจ้ามาสิ! เจ้าก็รู้ว่าข้ามีเจ้าเป็นเพื่อนคนที่สองนอกจากคิร่าแล้วข้าก็มีเพียงแค่เจ้า!! ตำแหน่งพระคาดินันมันไม่พอรึไงถึงได้หนีออกมา เจ้าต้องการอะไรกันแน่อาเชอร์ ต้องการอะไรกัน!!!”

“ ใครบอก ว่าข้าอยากเป็นเพื่อนกับเจ้า ข้าหนีออกมาก็เพราะข้าไม่อยากเป็นเพื่อนกับเจ้าอีกแล้ว!! ข้าอยากเป็นมากกว่านั้น!! และข้าก็ไม่อาจหักห้ามใจได้การหนีออกมาคือการหักห้ามใจที่ดีที่สุด!!!”

เบลล่าถึงกับชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เจ็บปวดของอาเชอร์ด้วยความตกใจ 

“อาเชอร์ แต่ว่าเจ้ามีครอบครัวอยู่แล้ว!! ให้ตายเถอะเจ้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ บ้าไปแล้ว!!!”

“เบล โจลี่ตายแล้ว นางตายไปตั้งนานแล้ว!!”

เธอขมวดคิ้วมองหน้าของอาเชอร์ มือที่กุมเสื้อของเขา ตอนนี้กำลังสั่นเทา

“เจ้าล้อเล่นอะไรอยู่?”

“เจ้าคิดว่านางจะตัดใจจากแกรนด์ดยุคโอเว่นได้จริงๆ งั้นหรือ นางฆ่าตัวตายหลังจากวันที่มิลาด้าถูกประหารได้หนึ่งวัน…”

“แต่ข้ายังเห็นนาง วันที่คิร่าแต่งงาน ”

เธอปล่อยมือจากเสื้อของอาเชอร์ นั่นคือเวทมนตร์ที่เขาสร้างขึ้นมางั้นหรือ?

“แล้วเหตุใดเจ้าไม่บอกเรื่องนี้กับข้า อาเชอร์ทำไมเจ้าไม่บอกข้า!!!”

เขาโอบกอดเธอแน่น อาเชอร์โอบกอดเบลล่าที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้เพราะว่าเธอผิดหวังในตัวเขา 

“ขอโทษ หากว่าข้าบอกเจ้าว่าโจลี่ฆ่าตัวตาย เจ้าก็จะต้องมาเป็นห่วงข้าอีก ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นห่วง และอีกอย่างหากข้าบอกไป ข้าจะเข้าหาเจ้าได้ยากขึ้น แกรนด์ดยุคคงจะไม่ยอมให้ข้าเข้าใกล้เจ้าอีก เบลขอโทษที่ข้ามันเห็นแก่ตัวแต่ว่าข้านำศพของโจลี่และลูกไปฝังอย่างเอาไว้อย่างดีที่สุสานด้านหลังวิหาร ”

เธอยกมือขึ้นมากุมหน้าของอาเชอร์เอาไว้

“ที่ข้าโกรธเจ้า เพราะว่าเจ้าไม่ยอมบอกข้าในตอนที่เจ้าเจ็บปวด นั่นมันหมายความว่าเจ้าไม่ได้เชื่อใจข้าเลย ทั้งที่ทุกครั้งที่ข้ามีปัญหาข้าจะบอกกล่าวและปรึกษากับเจ้า แล้วเราก็มาช่วยกันแก้ไขปัญหาของข้า แต่ในตอนที่เจ้าเจ็บปวดและมีปัญหา ข้าไม่ดีพอที่จะช่วยเจ้าแบ่งเบาความเจ็บปวดเลยหรืออาเชอร์ เจ้าจะดูถูกข้าเกินไปแล้ว!!”

“ไม่ใช่เบล ไม่ใช่แบบนั้น!!”

อาเชอร์ก้มหน้าลงไปจูบซับน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา

“เพี๊ยะ!!”

“ใครอนุญาตให้เจ้าจูบข้า!!”

“ขะ ขอโทษ!!”

อาเชอร์ยกมือขึ้นมากุมหน้าของตัวเองเอาไว้ ตอนนี้แก้มทั้งสองข้างของเขามันเป็นรอยแดงรูปฝ่ามืออย่างเห็นได้ชัด

“ข้าในตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ!!”

เบลล่ากล่าวพร้อมทั้งยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่มันกำลังไหลลงมา อาเชอร์เดินหายไปพักหนึ่ง เขาเดินออกมาพร้อมกับกาน้ำชาและขนมเค้ก

“กินนี่ก่อน เจ้าชอบกินเค้กนี่ บางทีของหวานอาจจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นมา”

เธอมองกาน้ำชาและขนมมากมายเบื้องหน้าพร้อมกับถอนหายใจ

“อาเชอร์ข้าจะถามเจ้าครั้งนี้เป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย เราจะเป็นเพื่อนกันต่อไปได้รึเปล่า ข้าบอกตามตรงว่าข้าไม่อาจจะตอบรับความรู้สึกเกินเลยกว่านั้นได้ในตอนนี้ ข้าอยากจะรู้แค่นี้ หากว่าเราไม่สามารถที่จะเป็นเพื่อนกันได้แล้วเจ้าก็แค่ส่งข้ากลับไปที่เดเลี่ยนแล้วให้ข้าแทงเจ้าสักแผลแค่นั้นพอ แล้วหลังจากนี้เรามาสู้กันแบบซึ่งๆ หน้าเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง!!”

“กินเค้กนี่ก่อนแล้วข้าจะตอบทุกอย่าง ทุกคำถามรวมทั้งคำถามที่เจ้าอยากรู้ก่อนหน้านี้ด้วย ”

เบลล่ารู้สึกว่าเธอกำลังโกรธ ความเสียใจและผิดหวังในตอนแรกมันแปลเปลี่ยนมาเป็นความโกรธแค้นไปแล้ว เธอหยิบเค้กขึ้นมากินอย่างรวดเร็ว

“ เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะวางยาพิษในเค้กรึไง”

“หากว่าเจ้าวางยาพิษ อย่างน้อยข้าก็จะได้ยินคำตอบของเจ้าก่อนที่ข้าจะตาย ตอบมาเร็วๆ สิ!!”

อาเชอร์ถอนหายใจ

“ขอเพียงได้อยู่ข้างเจ้าจะฐานะไหนก็ได้ทั้งนั้น ”

เบลล่าหยิบมือปอกผลไม้ขึ้นมา

“ข้ารับปากแล้ว เหตุใดถึงยังจะต้องแทงข้าอีก!! โอ๊ย!!”

เธอใช้มีดปอกผลไม้แทงที่ท้องของอาเชอร์อย่างแรง พร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลออกมา

“อย่ามาทำเป็นเจ็บ ข้ารู้ว่าเจ้าสามารถรักษาได้เพียงแค่ดีดนิ้ว ”

อาเชอร์ยกยิ้ม

“ครั้งนี้ข้าจะไม่ใช้เวทย์รักษา เพราะมันคือเครื่องยืนยันว่าเจ้าให้อภัยข้าแล้ว”

“ใครบอกเจ้าเช่นนั้น หากจะให้ข้าอภัยให้เจ้าต้องเอาขวานมาจามหัวของเจ้าสักที ถึงจะเพียงพอกับความโกรธของข้า!!”

เขายกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธออีกครั้ง

“วันนี้งอแงจังนะ ปกติไม่เคยเห็นเจ้าร้องไห้เลย ”

เบลล่าถอนหายใจ

“ขวดโพชั่นที่ห้องทำงานเจ้าคืออะไร?”

“ข้าตั้งใจว่าจะจากเจ้าไปสักสามปี ก็เลยบอกกล่าวเรื่องราวเกี่ยวกับอนาคตเอาไว้ในขวดโพชั่นพวกนั้น”

“อาเชอร์แล้วโรคระบาดล่ะ เจ้าเป็นคนสั่งให้ท่านพ่อกับแม่รองของข้าทำรึเปล่า?”

เขายกยิ้ม

“เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีทางฆ่าชีวิตของผู้บริสุทธิ์ มีคนต้องการทำให้เจ้าและข้าแตกคอกัน ”

“ใคร?”

“อ่า นั่นมันเกินความสามารถที่ข้าจะบอกเจ้าได้ เจ้าก็รู้ว่าทุกครั้งที่ข้าบอกกล่าวอนาคตกับเจ้าพลังมองเห็นอนาคตของข้าก็จะน้อยลง และมันก็จะหายไปในที่สุด”

เบลล่าเม้มปากแน่น คนที่ทำให้เธอและอาเชอร์แตกคอกัน ต้องเป็นคนใกล้ตัวอย่างแน่นอนเพราะเรื่องที่เธอได้กุญแจมาจากอาเชอร์และเรื่องที่เธอไปที่วิหารมีไม่กี่คนที่รู้

เลโอ โคลด์ เอซ? ให้ตายเถอะหากว่าเป็นพวกเขาเธอคงจะเจ็บปวดจนขาดใจตายแน่ๆ

“ที่น่าดีใจคือไม่ใช่คนรักของเจ้าอย่างแน่นอน พวกเขารักและเทิดทูนเจ้ามากทีเดียว”

“อย่าบอกนะว่าเจ้าสามารถอ่านใจได้ด้วย!”

“เบล หน้าเจ้ามันฟ้องทุกอย่างขนาดนั้น!”

เบลล่าถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เหตุใดถึงวางยาให้ข้าหลับไปถึงหนึ่งเดือน?”

อาเชอร์ส่งแก้วน้ำชาให้เบลล่าดื่ม

“ทุกอย่างมีเหตุและมีผล โพชั่นพวกนั้นเป็นยาประสานพลังของข้ากับเจ้าเข้าด้วยกัน และนั่นคือคำขอร้องของแกรนด์ดยุคโอเว่นเขาอยากให้เจ้าพักผ่อนสักเดือน เพราะว่าเขารู้ ว่าเจ้าจะต้องสืบหาคนร้ายทันทีที่ฟื้นขึ้นมา ”

เธอก้มหน้าลงมองในถ้วยชาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ถึงอยากจะโกรธแต่เธอก็ไม่สามารถโกรธเลโอได้จริงๆ

“แล้วเรื่องเมเบโล่? “

“ตระกูลแม่มดที่สืบทอดและเก่าแก่หลายร้อยปี ที่น่าเศร้าคือการถือกำเนิดของเด็กหญิงที่มีพลังแม่มดอย่างเต็มตัว ”

เบลล่าขมวดคิ้ว

“ใครกันอาเชอร์? แกรนด์ดัชเชสงั้นหรือ?”

“คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ยังไงล่ะ…”

ใบหน้าของเบลล่ากำลังชา หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงเมื่อได้ยินชื่อที่กล่าวออกมาจากปากของอาเชอร์

“หากนี่คือความฝัน ข้าก็ควรจะรีบตื่น ”

อาเชอร์ลุกขึ้น เขาเดินมาคุกเข่าลงข้างๆ เบลล่าก่อนจะลูบผมนางอย่างอ่อนโยน

“มันคือความจริงเบลล่า และเจ้าต้องหยุดมัน”

น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของเธออีกครั้ง และในครั้งนี้มันเจ็บปวดกว่าทุกครั้ง เจ็บปวดเจียนจะขาดใจ

อาเชอร์ยกมือขึ้นมากุมหน้าของเธอเอาไว้

“จะตบข้าอีกก็ได้ ”

เขาเงยหน้าขึ้นไปบดขยี้ริมฝีปากของเบลล่าอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน