LOGINห้าปีผ่านไปหลังจากโลกกลับมาสู่ความสงบสุขได้ไม่นาน ณ ประเทศพันธมิตรแห่งหนึ่งได้เกิดสงครามก่อการร้ายขึ้น หวังลี่ผู้อยู่ว่างมานานกับฉินซานสองคู่หูจึงได้กระโดดเข้าร่วมท่ามกลางความวุ่นวายของสงครามและการต่อสู้แสนดุเดือดและทันทีที่พวกเขาไปถึงสถานการณ์ก็เลวร้ายมากกว่าที่คาดคิดไว้ หวังลี่กับฉินซานต่างแยกการ
“อีกไม่นานย่าก็จะได้นอนนาน ๆ แล้ว ตอนนี้เดินได้ก็เลยอยากเดินให้มากหน่อย เซียงเอ๋อร์ ในตอนนี้หลานมีครอบครัวที่สมบูรณ์แล้วหลังย่าจากไปอย่าได้เสียใจให้มากนะลูก” คำพูดของหญิงชราอันเป็นที่รักทำให้หัวใจของหรูอวี้เซียงกระตุกวูบ“ย่าพูดอะไรแบบนั้นล่ะคะ ตอนนี้ย่าก็ลุกมาเดินได้แล้วแสดงว่าย่าย่อมจะกลับมาแข็งแร
แสงแดดยามเช้าทอประกายสดใสทะลุผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่มีฮัวอวี้หลินนั่งอยู่ เสี่ยวเป้ย เด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบที่ได้คนเป็นแม่ผูกผมเปียคู่เรียบร้อยได้วิ่งมาทางเธอด้วยรอยยิ้มร่า“ย่าทวดคะ พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะค่ะ หนูจะไป รดน้ำต้นไม้” น้ำเสียงไม่ชัดเจนของเธอดังขึ้นด้วยความตื่นเต
นับตั้งแต่วันที่เจ้าตัวเล็กเกิดมาคนทั้งสองครอบครัวก็ต่างมีรอยยิ้มกันแทบทุกวันโดยเฉพาะปู่ย่าของคนทั้งสองที่รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“เสี่ยวเป้ยของย่าทวด” ฮัวอวี้หลินหยอกเอินหลานสาวตัวน้อยที่กำลังหลับทำปากมุบมิบบนเบาะอย่างเอ็นดูย้อนกลับไปในวันคลอดของหรูอวี้เซียงหลังจากช่วงเวลาอันยาวนานผ
“ฉันก็กินทุกวันอยู่แล้วนี่” หรูอวี้เซียงลูบท้องตัวเองไปมาความรู้สึกของการมีชีวิตน้อย ๆ เติบโตอยู่ภายในตัวเธอเป็นสิ่งมหัศจรรย์เกินบรรยาย เธอไม่คิดเลยว่าในชีวิตนี้เธอจะได้สัมผัสถึงความสุขเช่นนี้หลังจากสิ้นหวังมาก่อนในชาติที่แล้ว“แต่คุณต้องกินให้มากกว่านี้นะเซียงเซียง เพราะอาหารจากในระบบของเราเต็มไปด้
สามปีหลังจากวันแต่งงานผ่านไปอย่างรวดเร็ว ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความสุขและความสงบระหว่างโม่ไห่ตงกับหรูอวี้เซียงทั้งสองใช้ชีวิตคู่อย่างเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความรักพวกเขาเลือกที่จะให้ช่วงเวลาสามปีนี้เป็นช่วงเวลาสำหรับกันและกันก่อนจะตัดสินใจมีเจ้าตัวน้อยมาเติมเต็มให้กับครอบครัวในช่วงแรกของการใช้ชีวิตค
ภายในเวลาเดียวกันที่ลานกว้างของหมู่บ้าน ปู่โม่และลุงหยวนกำลังจัดทีมผู้ชายในหมู่บ้านให้ช่วยกันขนฟืนลงจากภูเขาอย่างเป็นระบบ“ฟืนชุดแรกให้ขนไปเก็บที่โรงเก็บของรวมของหมู่บ้านก่อน ส่วนพวกที่เหลือให้ทยอยตัดไม้เพิ่ม ระวังอย่าตัดมากเกินไป เดี๋ยวป่าจะเสียสมดุล” ปู่โม่กล่าวอย่างมีเหตุผล“ครับปู่โม่! พวกเราจะร
โม่ไห่ตงเม้มปากแน่น “เราต้องเร่งมือให้เร็วกว่านี้ เซียง เซียงสิ่งที่เคยขึ้นในอดีตมันกำลังเกิดขึ้นแล้ว”หรูอวี้เซียงกำมือแน่น เธอรู้ดีว่าครั้งนี้เธอจะไม่ปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย!“ฉันพร้อมแล้วพี่ไห่ตง เรามาวางแผนรับมือกันเถอะค่ะ”ในขณะที่ลมหนาวพัดแรงขึ้น เสียงสุนัขเห่าหอนในหมู่บ้านก็ดังขึ้นราวกับส
ฮัวอวี้หลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นตามคำบอกของหลานสาว สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ดินแดนกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าสดใส แสงแดดอ่อน และลมที่พัดมาแผ่วเบา ทำให้เธอรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง“ที่นี่… ที่ไหนกัน เซียงเอ๋อร์?” ฮัวอวี้หลินถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาของหญิง
เช้าวันใหม่แสนสดใส โม่ไห่ตงเดินไปยังพื้นที่ว่างเปล่าที่เขาซื้อจากฮัวอวี้หลินเมื่อวันก่อน วันนี้เขาตั้งใจว่าจะเริ่มปรับพื้นที่สำหรับสร้างฟาร์มและสร้างที่พักอันแข็งแกร่งรองรับเหตุการณ์ร้ายที่จะเกิดขึ้นในอนาคตเขาไม่ได้มาคนเดียวเพราะได้ว่าจ้างชาวบ้านในหมู่บ้านมาช่วยงานด้วย และหนึ่งในนั้นก็คือหลิวจินเพื







