Accueil / แฟนตาซี / ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา / ตอนที่ 11 องค์ชายทั้งสอง

Partager

ตอนที่ 11 องค์ชายทั้งสอง

Auteur: hikki
last update Date de publication: 2024-12-29 04:05:41

ทหารนายหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นตระหนกเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของบารอนด์วาเลียอย่างรีบร้อน

ปัง!

“ท่านบารอนด์! มีคนบุกรุกโกดังชั้นใต้ดินมันเผาโกดังมอดไหม้ไปทั่วแล้วขอรับ!! พวกทาสหนีออกหายไปหมดไม่เหลือแม้แต่คนเดียวเลยครับ!”

เสียงประตูดังขึ้นทำให้บารอนด์ตื่นจากภวังค์ เขารีบลุกออกจากเตียงนอนเปิดหน้าต่างเพื่อตรวจสอบสิ่งที่ทหารพูด พื้นที่โกดังซึ่งมองเห็นได้ชัดเกิดไฟไหม้ควันฟุ้งลอยเหนือชั้นบรรยากาศ

“ใครกันมันกล้ามาหยามข้าขนาดนี้! ดูแลประสาอะไรวะ! รีบไปจับตัวคนบุกรุกมาให้ข้า!!” เสียงโวยวายของชายวัยกลางคนด่ากราดด้วยความโกรธเกรี้ยว

“คือว่า...ผู้บุกรุกได้ทำร้ายทหารของเราจนแน่นิ่งไปหมดแล้วครับ...” ทหารตัวใหญ่แสดงความหวาดเกรงมือไม้สั่นปากสั่นเทา

“อะไรกัน! มันมีกันเยอะงั้นเหรอ!”

“มีผู้ชาย 2 คน คะ ครับ.. มันลอบทำร้ายทหารของเราทีละคน ก่อนจะรู้ตัวพวกทหารก็สลบกันไปหมดแล้วครับ!”

ปัก!!! เสียงถีบหลังบารอนด์จากคนชุดดำที่ลอยตัวเข้ามาจากทางหน้าต่าง ตัวบารอนด์ได้กระเด็นตามแรงถีบนอนกลิ้งส่งเสียงโอดครวญอยู่บนพื้นพรมผืนหรู

“จะ เจ็บ..” บารอนด์หันไปมองหาความช่วยเหลือจากทหาร ทว่าทหารคนนั้นก็ได้สลบไปแล้ว คนชุดดำสองคนที่บุกรุกเข้ามาได้มัดเชือกบารอนด์ผูกมือไขว้หลังไม่ให้ดิ้นหนี

“พวกเจ้าเป็นใครกัน!”

“อย่ากลัวไปเลยท่านบารอนด์ ข้าไม่ได้อยากจะมาทำร้ายท่านนะ แค่อยากจะมาเจรจานิดหน่อย” หญิงชุดดำสวมหน้ากากเอ่ยกล่าว

“ต้องการอะไร พวกแกมาทำกับข้าแบบนี้ไม่ตายดีแน่!!”

“ยังจะปากเก่งอีก ยังไม่รู้สถานะตัวเองตอนนี้งั้นหรือ ท่านบารอนด์ไม่ห่วงลูกสาวที่ถูกมัดอยู่อีกห้องเลยรึ”

โรสตบหน้าบารอนด์ไปหนึ่งทีด้วยความอดกลั้นมานาน ในที่สุดเธอก็ได้ปลดปล่อยความแค้นคนที่ทำร้ายร่างกายพ่อของเธอจนเกือบตาย

“ตบอีกเลย เอาให้ความโมโหของเจ้าเบาลง” เคียร่าในชุดดำบอกกับโรส ทว่าโรสกับส่ายหัวเบาๆ

“แค่นี้แหละค่ะ ข้าไม่อยากเจ็บมือ”

เคียร่าอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันมาส่งสายตาน่าเกรงขามกับบารอนด์ เธอโยนกระดาษหลักฐานใส่หน้าของชายวัยกลางคนซึ่งใบหน้าของเขาบวมเป่งไปข้างหนึ่งจากแรงตบของโรส

บารอนด์เหลือบมองอ่านเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่ตรงหน้า

“นี่มันอะไรกัน พวกแกไปเอาสิ่งนี้มาได้ไง ต้องการอะไร!”

“ก็หลักฐานคนทรยศต่อวิหารยังไงล่ะ ไหนจะเรื่องผิดกฎหมายจากราชอาณาจักรอีก เรื่องมากมายขนาดนี้ถ้าเอาไปแจ้งฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็คงโดนโทษประหารเหมือนกัน อืม...ดูสิ มีทั้งลักลอบค้าทาส จำหน่ายยาผิดกฎหมาย ไหนจะหนีภาษีอีก ถ้าข้าไปแจ้งต่อวิหารท่านบารอนด์และครอบครัวคงล่มสลาย”

“ตะ ต้องการสิ่งใด ขอร้องอย่าไปแจ้งความเลยเถิด..”

เคียร่าชูเอกสารสัญญาให้บารอนด์อ่าน “ถ้าท่านบารอนด์ประทับตราและเซ็นตรงนี้ ท่านก็จะได้อยู่ปกติสุขเหมือนเดิม”

“จ่ายเดือนละหมื่นเหรียญทองจะไม่แพร่งพรายให้กับราชอาณาจักรและวิหารศักดิ์สิทธิ์ จ่ายจนกว่าจะผู้ถือครองสัญญาจะพอใจ และถ้ามีการทำผิดอีกเรื่องทั้งหมดจะถูกป่าวประกาศดำเนินคดีตามกฎหมาย...”

บารอนด์กวาดตาไล่อ่านเอกสารสัญญาก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่นกลับไป

“สัญญาบ้าบออะไรวะ! นี่มันปล้นกันชัดๆ!”

“ท่านบารอนด์มีแค่สองทางเลือก เซ็นสัญญาเพื่อให้ไม่ตายกับไม่เซ็นเพื่อไปตายกันทั้งครอบครัว แล้วอีกอย่างนะ ท่านจะถูกริบของทุกอย่างที่มี ยังไงซะตระกูลบารอนด์ก็มีช่องทางทำเงินอีกหลายช่องทางอยู่แล้วนิ ท่านไม่หมดตัวง่ายๆ หรอก ถ้าตั้งสติคิดไม่ได้ข้าจะให้นางคนนี้ตบเจ้าจนกว่าเจ้าจะยอมเซ็น”

เคียร่าแสยะยิ้มพร้อมส่งสัญญาณให้โรสตบหน้าบารอนด์อีกครั้ง

เพียะ! เพียะ! เพียะ!

“พอแล้วๆ ขะ ข้ายอมแล้ว ข้าจะเซ็นแล้วส่งมอบเงินให้ อยากได้อะไรก็เอาไปเลย...แต่ก่อนที่ข้าจะเซ็นข้าอยากทราบนามของทะ ท่าน..”

“นักบุญนอกรีต... ชื่อนี้เจ้าคงรู้ถึงตัวตันของข้าบ้างแล้ว ข้าคงไม่ต้องอธิบายอะไรให้เจ้าฟัง”

“นักบุญหญิงนอกรีตที่รักษาผู้คนมาทำเรื่องแบบนี้เนี่ยนะ!!”

เพี๊ย! “หุบปากแล้วรีบประทับตราซะ!” โรสตบหน้าบารอนด์อีกครั้งพร้อมใช้มีดด้ามเล็กกรีดนิ้วของบารอนด์ประทับตราด้วยเลือด พลันเกิดแสงสีขาวเป็นประกายเคลือบกระดาษสัญญา

“อย่าทำหน้าตกใจไป ก็แค่เวทรักษาสัญญา ถ้าท่านผิดสัญญาหัวใจของท่านจะถูกบีบรัดจนกระอักเลือด แต่ถ้าข้าเห็นความซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อเจ้านาย ข้าอาจจะเมตตาก็ได้นะ ทำตัวดี ๆ ไว้ละกันบารอนด์วาเลีย...เพราะข้าจะคอยจับตาดูท่าน อย่าคิดตุกติกเชียว...”

“โหดร้ายที่สุด...อึก...” ชายวัยกลางคนก้มหน้าลงกับพื้นพร้อมหยาดน้ำตาไหลอาบลงแก้มอย่างน่าเวทนา...

เฮลิออสซึ่งคอยมองดูอยู่บนต้นไม้ก็เผลอยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจกับความน่ากลัวของหญิงสาวทั้งสองคน

“นักบุญหรือโจรกันแน่ละเนี่ย ก็พอถูกใจใช่เล่นอยู่นะ”

“นั้นสิครับ ผิดจากภาพลักษณ์เดิมมากเลย”

เออร์วินทหารมือขวาคนสนิทเอ่ยกล่าว

“นี่อาจจะเป็นตัวจริงของนางก็ได้ แล้วคิดไม่ถึงเลยว่านางจะมีคนเก่ง ๆ อยู่ข้างกาย”

“ท่านนักบุญกับนักเล่นแร่แปรธาตุเป็นความเข้ากันที่ดูขัดแย้งกันมากเลยพ่ะย่ะค่ะ เออ...ท่านนักบุญให้กระหม่อมมาบอกกับฝ่าบาทด้วยว่าต้องการบ้านหนึ่งหลังไว้สำหรับให้ทาสอาศัยอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

“จะเลี้ยงทาสไว้งั้นเหรอ...นึกว่าจะปล่อยตัวไปเฉยๆ เสียอีก ก็สมกับเป็นนักบุญอยู่สักนิดนะ... เออร์วินก็ไปคอยคุ้มกันพวกนางส่งนางกลับบ้านด้วย”

“ฝ่าบาทไม่ไปบอกลาท่านนักบุญหรือ?”

“ข้าแค่จับตาดูนาง ข้าไม่จำเป็นต้องสนใจทำอย่างงั้น”

“อ่อ....”

ไม่สนใจแต่ชวนนางแต่งงานเนี่ยนะ องค์ชายเฮลิออสของข้าช่างขัดแย้งกันจริงๆ

3 วันก่อน

หลังจากกลับมาจากแดนเหนือเป็นเวลามากกว่าหนึ่งเดือนแล้ววันนี้เป็นครั้งแรกที่เฮลิออสได้เข้ามาในราชวังหลักเพื่อเข้าพบองค์จักรพรรดิ

ระหว่างทางเดิน เขาได้เจอกับองค์ชายอาร์มิสโดยบังเอิญ ถึงแม้ทั้งคู่ได้เจอกันซึ่งๆ หน้าครั้งแรก ทว่าน้องชายต่างมารดาของเขากลับมีใบหน้าไร้ความกังวลต่อความไม่รู้ร้อนรู้หนาวเอาเสียเลย

“สวัสดีครับ ท่านพี่เฮลิออส คงเป็นครั้งแรกที่ท่านพี่ได้เจอหน้าผม ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะครับ”

ใบหน้าอาร์มิสเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มมิตรไมตรี แม้วาจาจะสุภาพแต่ท่าทียังคงหยิ่งผยองสมกับเป็นองค์ชายผู้ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร

เฮลิออสเลิกคิ้วขึ้น เขาไม่ชอบใจรอยยิ้มของอาร์มิส เพราะว่ามันดูเหมือนคนเสแสร้งตลอดเวลา ช่วงระยะเวลาหนึ่งเขาได้แอบเฝ้าดูอาร์มิสเพื่อศึกษานิสัยของเจ้าตัวอยู่ห่างๆ เฮลิออสมองเห็นว่าอาร์มิสนั้นก็แค่คุณหนูผู้เป็นหุ่นเชิดของจักรพรรดินี ถึงจะรู้เช่นนั้นแต่เขาก็ยังไม่ชอบใจอาร์มิสอยู่ดี

“เรียกเราว่าองค์ชายเฮลิออสคงดีกว่าเรียกแบบนับญาติ เราไม่สนิทชิดเชื่อกันถึงขั้นพี่น้อง” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกตอบกลับ นัยน์ตาอเมทิสต์กดสายตามองต่ำ ยิ่งเพิ่มระยะห่างจากความเป็นมิตรไมตรีไปมากโข

อาร์มิสกอดอกลูบคางครุ่นคิด

“มันก็จริงนะครับ ถึงแม้ว่าเราจะมีเลือดเนื้อเชื้อพระวงศ์เหมือนกัน แต่ก็แทบไม่เคยเจอหน้ากันเลย...งั้น! …ไว้วันหลังมาสนิทกันไว้นะครับ”

“หึ” เฮลิออสกระตุกยิ้ม คำว่าสนิทมันคงไม่มีวันสำหรับศัตรู "ถ้าให้เราสนิทกับท่าน เราไปคุยกับต้นไม้ยังดีเสียกว่า"

อาร์มิสยังคงสีหน้ายิ้มแย้มไม่สะทกสะท้านแม้จะถูกหลอกด่าจากพี่ชายต่างมารดา 

"ผมก็ไม่คิดว่าการตอบรับมิตรไมตรีที่ยื่นให้ของผมมันจะถูกองค์ชายผู้ขึ้นชื่อว่านิสัยแข็งกระด้างปฏิเสธ แบบนี้ผมก็ไม่ต้องพูดสุภาพกับองค์ชายแล้วสิ" 

เฮลิออสหัวเราะอย่างขบขันกับการโต้เถียงกลับขององค์ชายที่ภาพลักษณ์ภายนอกเป็นคนอ่อนโยนและใจดี ทว่าคนตรงหน้าก็ถนัดเหน็บแนมเก่งใช่ย่อย

"เราก็ไม่อยากทำตัวสุภาพกับท่านเหมือนกัน เพราะท่านก็ดูไม่น่าเคารพสักเท่าไหร่" เฮลิออสก้าวมาข้างหน้า กวาดตามองสำรวจร่างกายของอาร์มิสพลันก็แสยะยิ้มออกมา "อยู่แต่วังคงสบายจนเคยชิน สภาพแบบนี้คงจะจับดาบไม่ไหว" เขาส่ายหัวไปมาราวกับกำลังดูแคลนชายหนุ่มที่ตัวบางกว่าเขา 

คนที่ถูกดูแคลนก็ยังคลี่ยิ้มกวนประสาทกลับ 

"ผมเน้นใช้สมอง ไม่เน้นใช้แรงเป็นคนป่าเถื่อนเช่นนั้นหรอก"

สายตาของเฮลิออสจ้องเอาเรื่องกับน้องชายต่างมารดา ทว่าก็ถูกขัดจากองครักษ์ข้างหลัง

"ฝ่าบาท...รีบไปเข้าพบจักรพรรดิได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ" เออร์วินกล่าวเตือนสติเจ้านาย เกรงว่าถ้ายังคุยกันต่อคงได้ชักดาบใส่องค์ชายอาร์มิสเป็นแน่

เฮลิออสผ่อนคลายสีหน้าลง 

“เราคงขอตัว อ่า...ก่อนไป...ขอแสดงความยินดีเรื่องคู่หมั้นด้วยนะ หวังว่าองค์ชายอาร์มิสจะทรงดูแลของรักของหวงไว้ให้ดีไปตลอดรอดฝั่ง...”

เฮลิออสเดินสวนอาร์มิส เขารู้สึกว่าอาร์มิสเป็นพวกปากไม่ดีและยั่วโมโหเขาขึ้นได้ง่ายๆ ถ้าเขาคล้อยตามการชักจูง ชื่อเสียงคงแย่ลงกว่าเดิม ทว่าตอนนี้ถ้าเรียงลำดับอำนาจ อาร์มิสผู้เป็นน้องดันมีเสียงมากกว่าเขา เพราะอยู่ในตำแหน่งองค์รัชทายาท แม้จะยังไม่ได้แต่งตั้งเป็นทางการแต่ก็มีสิทธิ์ขึ้นครองบัลลังก์อันชอบธรรม ซึ่งแตกต่างกับเขาเป็นบุตรนอกสมรส แม้จะเกิดก่อนก็ตาม แต่ถึงยังไงเขาก็ยังเป็นองค์ชายและซอร์ดมาสเตอร์ในจักรวรรดิผู้นำทัพชนะสงคราม 

ตอนนี้ตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทยังไม่ใช่ของเขา แต่สักวันหนึ่งมันต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน 

การพลิกกระดานหมากรุกมันพึ่งเริ่มต้นต่างหาก

พอแผ่นหลังกว้างลับสายตาไป...

เจ้าของนัยน์ตาสีอำพันผมสีบลอนด์สง่าก็ผุดยิ้มขึ้นพร้อมเสียงขบขัน

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่13 ใช่พระเอกในนิยายจริงๆ เหรอ

    ตำหนักองค์ชายอาร์มิสพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า หญิงสาวชุดเดรสสีครีมเรียบง่ายทอดน่องเดินเข้ามาในตำหนักรอง หวังว่าการมาตำหนักนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายเคียร่ามาถึงหน้าห้องขององค์ชายอาร์ส องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ข้างหน้าเปิดประตูให้เธอเข้าไปอย่างง่ายดาย เหมือนว่าได้รับคำสั่งตรงจากองค์ชายว่าให้ต้อนรับหญิงสาวผู้นี้ภายในห้องนอนขนาดใหญ่มีเพียงแสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องให้ความสว่างอยู่น้อยนิด ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ยังคงกระดกแก้วเหล้าไม่มีทีท่าว่าจะวางแก้วลงเขาเหลือบมองเธอและละทิ้งสายตาไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ“จริงๆ ข้าไม่อยากให้เจ้ามาเลย...สภาพตอนนี้ของข้าคงดูไม่ได้” อาร์มิสหยิบขวดเหล้าเพื่อจะเติมลงแก้วใบหรูทว่าเคียร่ากลับกระชากขวดเหล้ามาไว้ในมือตัวเอง“พอได้แล้วเพคะ องค์ชายไม่ควรดื่มหนักขนาดนี้นะคะ”เคียร่ามองใบหน้าแดงจัดของอาร์มิส เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นเอามาก พอเห็นสภาพนี้ก็เกิดรู้สึกผิดเล็กน้อย“เจ้าอยากให้เราเลิกกับจริงๆ เหรอ...” นัยน์ตาสีอำพันมองมาที่หญิงสาว ขอบตาแดงก่ำไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเพราะกำลังอดกลั้นไม่ให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา“ใช่แล้วเพคะ หม่อมฉันหวังว่าองค์ชายจะลืมหม่อมฉันได

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่13 ใช่พระเอกในนิยายจริงๆ เหรอ

    ตอนที่13ใช่พระเอกในนิยายจริงๆ เหรอตำหนักองค์ชายอาร์มิสพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า หญิงสาวชุดเดรสสีครีมเรียบง่ายทอดน่องเดินเข้ามาในตำหนักรอง หวังว่าการมาตำหนักนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายเคียร่ามาถึงหน้าห้องขององค์ชายอาร์ส องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ข้างหน้าเปิดประตูให้เธอเข้าไปอย่างง่ายดาย เหมือนว่าได้รับคำสั่งตรงจากองค์ชายว่าให้ต้อนรับหญิงสาวผู้นี้ภายในห้องนอนขนาดใหญ่มีเพียงแสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องให้ความสว่างอยู่น้อยนิด ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ยังคงกระดกแก้วเหล้าไม่มีทีท่าว่าจะวางแก้วลงเขาเหลือบมองเธอและละทิ้งสายตาไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ“จริงๆ ข้าไม่อยากให้เจ้ามาเลย...สภาพตอนนี้ของข้าคงดูไม่ได้” อาร์มิสหยิบขวดเหล้าเพื่อจะเติมลงแก้วใบหรูทว่าเคียร่ากลับกระชากขวดเหล้ามาไว้ในมือตัวเอง“พอได้แล้วเพคะ องค์ชายไม่ควรดื่มหนักขนาดนี้นะคะ”เคียร่ามองใบหน้าแดงจัดของอาร์มิส เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นเอามาก พอเห็นสภาพนี้ก็เกิดรู้สึกผิดเล็กน้อย“เจ้าอยากให้เราเลิกกับจริงๆ เหรอ...” นัยน์ตาสีอำพันมองมาที่หญิงสาว ขอบตาแดงก่ำไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเพราะกำลังอดกลั้นไม่ให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา“ใช่แล้วเพคะ ห

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่ 12 เผลอช่วยเด็กน้อยที่จะกลายเป็นตัวร้ายในวันข้างหน้า

    “องค์ชายเฮลิออสมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”จักรพรรดิอีเมอร์สันชายวัยกลางอายุราว50ปีผู้มีเรือนผมสีบลอนด์สว่างไสวเหมือนกับอาร์มิสและมีนัยน์ตาสีอเมทิสต์เหมือนกับเฮลิออส ใบหน้านิ่งขรึมไร้อารมณ์ถึงแม้ว่าจะทำงานเอกสารกองเท่าภูเขาอยู่แต่ก็ไม่แสดงถึงความเหน็ดเหนื่อยออกมาเลยแม้แต่น้อยอีเมอร์สันวางปากกาพร้อมกวาดตามองต่อคนที่มาเยือน“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท...”“ได้ข่าวว่าเจ้ามาถึงเมืองหลวงแรมเดือน ทำไมถึงพึ่งจะมาเข้าเฝ้าเรา” อีเมอร์สันเอ่ยเสียงเรียบนิ่งนัยน์ตาสีอเมทิสต์จ้องมองราวกับตานกอินทรี ทั้งดุดัน และน่าเกรงขาม“กระหม่อมเหนื่อยล้ากับการเดินทาง เลยต้องการพักผ่อนให้ร่างกายแข็งแรงดี อีกอย่างกระหม่อมอยากเที่ยวชมเมืองหลวงที่ไม่ได้กลับมาแสนนานด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“เราเข้าใจได้ ขอบใจที่เจ้าชนะสงครามแดนเหนือและกลับมาที่เมืองหลวง ผลงานที่เจ้าสร้างไว้เพื่อจักรวรรดิเราจะตอบแทนให้สมกับที่เจ้าทำไว้”เฮลิออสยกยิ้มราวกับว่าคำพูดของอีเมอร์สันเป็นอย่างที่เขาคาดหวังไว้“กระหม่อมไม่ได้อยากได้อะไรเป็นพิเศษ แค่อยากกลับมาอยู่ในที่ที่เคยอยู่ก็เพียงพอแล้ว...”อีเมอร์สันรู้ความต้องการของเฮลิออสลูกชายของตนเป็นอย่างดี การมาเยือนขอ

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่ 11 องค์ชายทั้งสอง

    ทหารนายหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นตระหนกเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของบารอนด์วาเลียอย่างรีบร้อนปัง!“ท่านบารอนด์! มีคนบุกรุกโกดังชั้นใต้ดินมันเผาโกดังมอดไหม้ไปทั่วแล้วขอรับ!! พวกทาสหนีออกหายไปหมดไม่เหลือแม้แต่คนเดียวเลยครับ!”เสียงประตูดังขึ้นทำให้บารอนด์ตื่นจากภวังค์ เขารีบลุกออกจากเตียงนอนเปิดหน้าต่างเพื่อตรวจสอบสิ่งที่ทหารพูด พื้นที่โกดังซึ่งมองเห็นได้ชัดเกิดไฟไหม้ควันฟุ้งลอยเหนือชั้นบรรยากาศ“ใครกันมันกล้ามาหยามข้าขนาดนี้! ดูแลประสาอะไรวะ! รีบไปจับตัวคนบุกรุกมาให้ข้า!!” เสียงโวยวายของชายวัยกลางคนด่ากราดด้วยความโกรธเกรี้ยว“คือว่า...ผู้บุกรุกได้ทำร้ายทหารของเราจนแน่นิ่งไปหมดแล้วครับ...” ทหารตัวใหญ่แสดงความหวาดเกรงมือไม้สั่นปากสั่นเทา“อะไรกัน! มันมีกันเยอะงั้นเหรอ!”“มีผู้ชาย 2 คน คะ ครับ.. มันลอบทำร้ายทหารของเราทีละคน ก่อนจะรู้ตัวพวกทหารก็สลบกันไปหมดแล้วครับ!”ปัก!!! เสียงถีบหลังบารอนด์จากคนชุดดำที่ลอยตัวเข้ามาจากทางหน้าต่าง ตัวบารอนด์ได้กระเด็นตามแรงถีบนอนกลิ้งส่งเสียงโอดครวญอยู่บนพื้นพรมผืนหรู“จะ เจ็บ..” บารอนด์หันไปมองหาความช่วยเหลือจากทหาร ทว่าทหารคนนั้นก็ได้สลบไปแล้ว คนชุดดำสองคนที่บุ

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่ 10 เลิกกันเถอะเพคะ

    โถงงานเลี้ยงในคฤหาสน์เต็มไปด้วยแขกมากหน้าหลายตาของเหล่าลูกหลานขุนนางชนชั้นสูง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่หญิงสาวชุดเดรสรัดรูปสีขาวกำลังถูกเจ้าของงานเลี้ยงวันเกิดพูดจาเหน็บแนม“ข้านึกว่าเลดี้เคียร่าจะออกจากงานไปเสียแล้ว มางานวันเกิดแต่ไม่คิดว่ามีของขวัญให้เจ้าภาพงาน หรือว่าที่เลดี้มาคือจงใจอยากจะเป็นที่หมายตาของบุรุษหรือคะ”โมอามองต่ำแสดงสายตาดูถูกดูแคลนใส่หญิงสาวใบหน้ายิ้มแย้ม“นั้นสิคะ อย่างน้อยก็ขึ้นชื่อเป็นคนในตระกูลคราเรนซ์ แต่ดูเหมือนว่าไม่มีมารยาทเอาเสียเลย”ลูกสมุนของโมอาช่วยเสริมเติมแต่งหวังว่าจะทำให้เคียร่าหน้าเสียอีกครั้ง“ของขวัญสำหรับเลดี้โมอามีแน่นอนค่ะ ไหน ๆ แล้วข้าอยากจะมอบความสุนทรีย์บรรเลงเปียโนให้กับทุกคนในงานเลี้ยงได้ฟังกันนะคะ”“คนอย่างเลดี้เล่นเปียโนก็คงเป็นเพลงเพี้ยน ๆ เหมือนคราก่อน ข้าก็ไม่หวังกับเลดี้เคียร่าหรอกค่ะ”โมอาแสยะยิ้ม เธอคิดไม่ถึงว่าเคียร่าจะกล้าเล่นดนตรีอีกครั้ง เพราะว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน ในงานออกสังคมครั้งแรกที่เคียร่าไป เธอได้บรรเลงเพลงให้ผู้คนมากมายได้ฟัง จนทั้งงานได้แต่ขนานนามหัวเราะถึงการเล่นดนตรียอดแย่ของเธอมือเรียวสวยวางมือลงบนเปียโน หลับตาลงนึก

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่ 9 แผนการรีดไถชนชั้นสูง 2

    “คุณหนู! ทำไมกลับมาเสียเช้า รู้ไหมข้าเป็นกังวลแทบบ้า!” หญิงสาวแต่งตัวใส่ชุดนอนของผู้เป็นนายดีดตัวลงออกจากเตียงและบ่นกับเคียร่าที่พึ่งกลับมาถึงตอนรุ่งเช้า“เกิดเหตุนิดหน่อยน่ะ ขอบใจนะที่แสดงเป็นข้า”เคียร่ายิ้มหวานพลันลูบหัวโรสอย่างเอ็นดู“ใจข้าว้าวุ่นขนาดไหน...นึกว่าคุณหนูจะไม่กลับมาเสียแล้ว” โรสขมวดคิ้วพร้อมแสดงหน้าน้อยใจ ถ้าเจ้านายไม่กลับมาเธอคงต้องออกตามหาผู้เป็นนายอย่างบ้าคลั่งเป็นแน่“เอาน่า วันนี้เรามีนัดสำคัญข้าจะพลาดไปได้ไง และข้าก็ได้เอกสารหลักฐานมาครบแล้ว คืนนี้เราจะเอาคืนตระกูลวาเลียกัน”ใบหน้าสวยเจ้าเล่ห์แสยะยิ้ม ทำเอาโรสถึงกับใจเต้นแรง เธอรู้สึกชอบบุคลิกนี้ของเจ้านายที่สุด โดยปกติเมื่อคุณหนูอยู่ต่อหน้าคนอื่นการแสดงสีหน้าและท่าทางจะกลายเป็นคนละคนกับตอนนี้เคียร่าต้องแสดงเป็นหญิงสาวใสซื่อ อ่อนแอไม่สู้คนอยู่ตลอด แต่พอได้พ้นสายตาผู้อื่นไป ก็จะแสดงอีกตัวตนหนึ่งออกมาจนตอนนี้โรสเริ่มชินและเข้าใจเจ้านายของตัวเองมากขึ้นแล้วเฮลิออสหยิบโน้ตบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาอ่านและคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ถ้าเธอรู้ว่าเขาทำอะไรลงไปคงโดนตราหน้าว่าเป็นพวกโรคจิตเป็นแน่ร่างสูงจัดแจงใส่เสื้อผ้าให้เร

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่ 8 แผนการรีดไถชนชั้นสูง 1

    ระเบียงห้องนอนเริ่มถูกประดับไปด้วยกระถางดอกลิลลี่สีขาวมองกันเผิน ๆ ก็คงเหมาะกับเคียร่าเพราะมันดูบริสุทธิ์และส่งกลิ่นหอมเย้ายวน ทว่ารากของมันกลับมีพิษร้ายแรงเมื่อเผลอกินก็อาจถึงตายได้โต๊ะน้ำชาซึ่งตั้งอยู่ตรงระเบียงเคียร่าและโรสกำลังนั่งพูดคุยกันถึงตระกูลบารอนด์วาเลีย“คิดไม่ถึงเลยนะคะว่าเลดี้โมอา ส

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่ 7 สุภาพบุรุษผู้ช่วยเหลือ

    รถม้าคันหรูประทับตราลวดลายพระอาทิตย์สีทองอร่ามซึ่งเป็นสัญลักษณ์ราชวงศ์ หญิงสาวสวมผ้าคลุมลงมาจากรถม้าพร้อมชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินท่วงท่าภูมิฐานข้ารับใช้ในตระกูลที่เห็นรถม้าตราพระราชวังต่างตื่นตระหนกตกใจรีบวิ่งไปแจ้งดัชเชสคราเรนซ์โดยเร็ว“องค์ชายอาร์มิสมางั้นรึ!” หญิงสาววัยกลางคนดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟ

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่ 6 ลักพาตัว

    เปลือกตายับย่นค่อยๆ หรี่ขึ้น ร่างกายขยับไม่ได้ดั่งใจนึกเพราะถูกมัดมือไขว้หลัง เธอกวาดตามองรอบห้องนอนทรุดโทรม บรรยากาศภายในห้องมืดครึ้มจนแทบเห็นหน้าชายที่ยืนอยู่ตรงปลายเตียงได้ไม่ค่อยชัด“ตื่นเร็วเหมือนกันนิ” เสียงทุ้มเอ่ยพลางเดินมานั่งบนเตียง“จะ จับข้ามาทำไม..” น้ำเสียงใสสั่นเครือ เธอแสดงสีหน้าหวา

  • ฉันไม่ใช่นางเอกไร้เดียงสา   ตอนที่ 5 แลกเปลี่ยนผลประโยชน์

    “อึก.. นี่เจ้า!จะรักษาข้าหรือทำให้ข้าตายกันแน่ ! ” เฮลิออสเปล่งเสียงดังกังวานด้วยความโมโห เขาผุดลุกขึ้นนั่งพร้อมกระชากแขนของเคียร่าอย่างแรง“ใจเย็นก่อนค่ะ ข้าจะอธิบายเกี่ยวกับโรคของท่านให้ฟังค่ะ” น้ำเสียงหนักแน่นของหญิงสาวทำให้เฮลิออส ค่อย ๆ ปล่อยแขนเล็กลง“ถ้าเจ้าปลด ข้าจะฆ่าเจ้าแน่”“ที่ท่านเป็นอ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status